I KK 375/25

I KK 375/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący) SSN Jacek Błaszczyk SSN Dariusz Kala SSN Andrzej Stępka (sprawozdawca) SSN Andrzej Tomczyk Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Krupińskiego w sprawie J. S. i K. Z. skazanych z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 k.k. i in., D. Z. skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniach 13 lutego 2026 r. i 13 maja 2026 r., kasacji, wniesionych przez prokuratora i obrońców skazanych J. S. i D. Z. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 68/25, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt III K 40/23, uchyla w całości zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. [J.J.] I KK 375/25 2 Piotr Mirek Jacek Błaszczyk Dariusz Kala Andrzej Stępka Andrzej Tomczyk UZASADNIENIE Aktem oskarżenia zarzucono następującym osobom popełnienie przestępstw: 1/ J. S.: W pkt I. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. polegającego na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r. w B., S., J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia B. O., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wydając polecenia K. Z., kierowała wykonaniem przez nią na pewnym etapie czynu zabronionego, a także, działając wspólnie i w porozumieniu z K. Z. w ramach podziału ról i zadań w realizacji zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - nabycia leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę w Przychodni Weterynaryjnej L. s.c. w B. za kwotę 100 zł, za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. leku do pomieszczenia biura przy [...] w J.; - nabycia polewy mlecznej „D.” i migdałów blanszowanych w C. w J., za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. polewy do pomieszczenia biura przy [...] w J.; zmieszaniu leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę z mleczną polewą na bazie wody i następnie polecenia K. Z. kontynuowania zmieszania wskazanych składników; I KK 375/25 3 - pokrycie, uprzednio zakupionego ciasta, tak spreparowaną mleczną polewą, dodatkowe posmarowanie zewnętrznej powierzchni ww. polewy pozostałą zawartością leku weterynaryjny S. i posypania migdałami blanszowanymi; - udania się wspólnie z K. Z. w dniu 24 grudnia 2021 roku do miejsca zamieszkania swoich rodziców przy ul. [...] w K. na spotkanie wigilijne i polecenia K. Z. zabrania ze sobą i przyniesienia ww. ciasta zawierającego spreparowaną polewę mleczną zmieszaną z lekiem weterynaryjnym S. zawierającym acepromazynę z migdałami blanszowanymi; - polecenia K. Z. współuczestniczenia w spotkaniu wigilijnym w dniu 24 grudnia 2021 roku w miejscu zamieszkania jej rodziców przy ul. [...] w K., a następnie, przez poczęstowanie matki - B. O., tak spreparowanym wyrobem cukierniczym, bezpośrednio zmierzała do dokonania czynu zabronionego, nie uświadamiając sobie, że jego dokonanie jest niemożliwe ze względu na użycie zbyt małej dawki leku weterynaryjnego S., który w tej ilości nie nadawał się do skutecznego uśpienia pokrzywdzonej, co w efekcie uniemożliwiło podjęcie dalszych zaplanowanych czynności wykonawczych pozbawienia życia przez uduszenie śpiącej, a przez to bezbronnej pokrzywdzonej. W pkt II. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. polegającego na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r. w B., S., J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia M. S., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wydając polecenia K. Z., kierowała wykonaniem przez nią - na pewnym etapie - czynu zabronionego, a także, działając wspólnie i w porozumieniu z K. Z. w ramach podziału ról i zadań w realizacji zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - nabycia leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę w Przychodni Weterynaryjnej L. s.c. w B. za kwotę 100 zł, za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. leku do pomieszczenia biura przy [...] w J.; I KK 375/25 4 - nabycia polewy mlecznej „D.” i migdałów blanszowanych w C. w J., za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. polewy do pomieszczenia biura przy [...] w J.; - zmieszaniu leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę z mleczną polewą na bazie wody i następnie polecenia K. Z. kontynuowania zmieszania wskazanych składników, pokrycie, uprzednio zakupionego ciasta, tak spreparowaną mleczną polewą, dodatkowe posmarowanie zewnętrznej powierzchni ww. polewy pozostałą zawartością leku weterynaryjny S. i posypania migdałami blanszowanymi; - udania się wspólnie z K. Z. w dniu 24 grudnia 2021 r. do miejsca - zamieszkania swoich rodziców przy ul. [...] w K. na spotkanie wigilijne i polecenia K. Z. zabrania ze sobą i przyniesienia ww. ciasta zawierającego spreparowaną polewę mleczną zmieszaną z lekiem weterynaryjnym S. zawierającym acepromazynę z migdałami blanszowanymi; - polecenia K. Z. współuczestniczenia w spotkaniu wigilijnym w dniu 24 grudnia 2021 r. w miejscu zamieszkania jej rodziców przy ul. [...] w K., a następnie, przez poczęstowanie ojca - M. S., tak spreparowanym wyrobem cukierniczym, bezpośrednio zmierzała do dokonania czynu zabronionego, nie uświadamiając sobie, że jego dokonanie jest niemożliwe ze względu na użycie zbyt małej dawki leku weterynaryjnego S., który w tej ilości nie nadawał się do skutecznego uśpienia pokrzywdzonego, co w efekcie uniemożliwiło podjęcie dalszych zaplanowanych czynności wykonawczych pozbawienia życia przez uduszenie śpiącego, a przez to bezbronnego pokrzywdzonego. W pkt III. art. 263 § 2 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 13 stycznia 2022 r. w J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia B. O., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wydając polecenia K. Z., kierowała wykonaniem przez nią - na pewnym etapie - czynu zabronionego, a także działając wspólnie i w porozumieniu z K. Z. w ramach podziału ról i zadań w realizacji I KK 375/25 5 zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - zapoznania się w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - polecenia zapoznania się przez K. Z. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - polecenia zabrania przez K. Z. w dniu 13 stycznia 2022 r. przekazanej przez.D. Z. w biurze jego firmy przy [...] w J., uprzednio przygotowanej przez niego samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez pozwolenia, a następnie jej spakowania do plecaka i przetransportowania wspólnie z nią do miejsca zamieszkania rodziców J. S. przy ul. [...] w K.; - polecenia K. Z. pozorowania wspólnie z nią, konieczności pozostania na noc w tym mieszkaniu; - polecenia K. Z. przekazania jej samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, która posiadała bez pozwolenia, przy użyciu której to ww. broni palnej oddała dwa strzały w kierunku klatki piersiowej matki B. O., powodując u pokrzywdzonej obrażenia ciała w postaci: - rany wlotowej od strony przedniej klatki piersiowej i powstanie kanału przelotowego przez ciało pokrzywdzonej, rany wlotowej od strony tylnej klatki piersiowej pokrzywdzonej i powstanie kanału przelotowego przez ciało pokrzywdzonej z postrzałem serca i aorty, doprowadzając tym samym do masywnej utraty krwi w następstwie czego B. O. zmarła. W pkt IV. z art. 263 § 2 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k., polegającego na tym, że w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 13 stycznia 2022 r. w J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia M. S., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wydając polecenia K. Z., kierowała wykonaniem przez nią - na pewnym etapie - czynu zabronionego, a także działając wspólnie i w porozumieniu z K. Z. w ramach podziału ról i zadań w realizacji I KK 375/25 6 zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - zapoznania się w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - polecenia zapoznania się przez K. Z. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - polecenia zabrania przez K. Z. w dniu 13 stycznia 2022 r. przekazanej przez.D. Z. w biurze jego firmy przy [...] w J., uprzednio przygotowanej przez niego samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez pozwolenia, a następnie jej spakowania do plecaka i przetransportowania wspólnie z nią do miejsca zamieszkania rodziców J. S. przy ul. [...] w K.; - polecenia K. Z. pozorowania wspólnie z nią, konieczności pozostania na noc w tym mieszkaniu; - polecenia K. Z. przekazania jej samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez pozwolenia, - i następnie po oddaniu dwóch strzałów do matki, poleciła K. Z., działając wspólnie i w porozumieniu z nią, przejęcie od niej przekazanej samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez pozwolenia, i oddanie strzałów w kierunku M. S. idącego do rannej i umierającej żony, w wykonaniu którego to polecenia K. Z. oddała dwa strzały w kierunku klatki piersiowej przy użyciu przekazanej jej ww. broni palnej, które spowodowały u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci: - rany wlotowej od strony lewej pleców i powstanie kanału przelotowego przez ciało pokrzywdzonego przez jego serce z wylotem w trzeciej przestrzeni międzyżebrowej skośnie od tyłu i ku górze i przodowi, doprowadzając tym samym do masywnej utraty krwi w następstwie czego K. Z. zmarł. W pkt V. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 5 lutego 2022 r. do dnia 20 kwietnia 2022 r. w J., K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wydając polecenia K. Z., kierowała wykonaniem przez nią - na pewnym etapie - czynu zabronionego, a także działając wspólnie i w porozumieniu z I KK 375/25 7 K. Z. w ramach podziału ról i zadań w realizacji zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - polecenia K. Z. dokonania w dniu 5 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z s. w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e- handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...] i adresie e-mail: [...]1 i adresie korespondencyjnym K., 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiące żywe larwy owadów nekrofagicznych i dokonania płatności za towar w wysokości 34,80 zł i usługę przesyłki w wysokości 8,99 zł w łącznej wysokości 43,79 zł; - polecenia K. Z. odebrania dostarczonych zgodnie z zamówieniem z dnia 5 lutego 2022 r. 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, z paczkomatu firmy kurierskiej w J. w dniu 8 lutego 2022 r. i zaniesienia na kilka dni do niedaleko znajdującego się biura.D. Z. przy [...] w J., oraz pojenia żywych larw tych owadów; - polecenia K. Z. zabrania i dostarczenia w bliżej nieustalonym dniu do dnia 11 lutego 2022 r. 1000 ml żywych larw muchy plujki pospolitej do mieszkania przy ul. [...] w K. w celu zjedzenia przez ww. owady tkanek miękkich zwłok znajdujących się w tym mieszkaniu; - polecenia K. Z. dokonania w dniu 11 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z siedzibą w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e-handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...] i adresie e-mail: [...]1 i adresie korespondencyjnym K., 20 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiących żywe larwy owadów nekrofagicznych i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 83,60 zł; - dostarczenia w bliżej nieustalonym dniu od dnia 15 lutego 2022 r. 2000 ml żywych larw muchy plujki pospolitej do mieszkania przy ul. [...] w K. w celu zjedzenia przez ww. owady tkanek miękkich zwłok znajdujących się w tym mieszkaniu, w wyniku czego swoim zachowaniem zbezcześciła zwłoki B. O.. W pkt VI. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 5 lutego 2022 r. do dnia 20 kwietnia 2022 I KK 375/25 8 r. w J., K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wydając polecenia K. Z., kierowała wykonaniem przez nią - na pewnym etapie - czynu zabronionego, a także działając wspólnie i w porozumieniu z K. Z. w ramach podziału ról i zadań w realizacji zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - polecenia K. Z. dokonania w dniu 5 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z s. w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e- handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...] i adresie e-mail: [...]1 i adresie korespondencyjnym K., 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiące żywe larwy owadów nekrofagicznych, i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 34,80 zł i usługę przesyłki w wysokości 8,99 zł w łącznej wysokości 43,79 zł; - polecenia K. Z. odebrania dostarczonych zgodnie z zamówieniem z dnia 5 lutego 2022 r. 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, z paczkomatu firmy kurierskiej w J. w dniu 8 lutego 2022 r. i zaniesienia na kilka dni do niedaleko znajdującego się biura.D. Z. przy [...] w J., oraz pojenia żywych larw tych owadów; - polecenia K. Z. zabrania i dostarczenia w bliżej nieustalonym dniu do dnia 11 lutego 2022 r. 1000 ml żywych larw muchy plujki pospolitej do mieszkania przy ul. [...] w K. w celu zjedzenia przez ww. owady tkanek miękkich zwłok znajdujących się w tym mieszkaniu; - polecenia K. Z. dokonania w dniu 11 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z siedzibą w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e-handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...] i adresie e-mail: [...]1 i adresie korespondencyjnym K., 20 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiących żywe larwy owadów nekrofagicznych, i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 83,60 zł; - dostarczenia w bliżej nieustalonym dniu od dnia 15 lutego 2022 r. 2000 ml żywych larw muchy plujki pospolitej do mieszkania przy ul. [...] w K. w celu zjedzenia przez ww. owady tkanek miękkich zwłok znajdujących się w tym mieszkaniu, I KK 375/25 9 w wyniku czego swoim zachowaniem zbezcześciła zwłoki M. S.. 2. K. Z. : W pkt VII. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. polegającego na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r. w B., S., J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia B. O., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobę - J. S., działając wspólnie i w porozumieniu oraz w ramach podziału ról i zadań w realizacji zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - nabycia leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę w Przychodni Weterynaryjnej L. s.c. w B. za kwotę 100 zł za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. leku do pomieszczenia biura przy [...] w J.; - nabycia polewy mlecznej „D.” i migdałów blanszowanych w C. w J., za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. polewy do pomieszczenia biura przy [...] w J.; - współuczestniczenia w zmieszaniu leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę z mleczną polewą na bazie wody; - udania się wspólnie z J. S. w dniu 24 grudnia 2021 r. do miejsca zamieszkania rodziców J. S. przy ul. [...] w K. na spotkanie wigilijne i przyniesienia ze sobą ww. ciasta zawierającego spreparowaną polewę mleczną zmieszaną z lekiem weterynaryjnym S. zawierającym acepromazynę z migdałami blanszowanymi; - współuczestniczenia w spotkaniu wigilijnym z J. S. w dniu 24 grudnia 2021 r. w miejscu zamieszkania jej rodziców przy ul. [...] w K.i przez to wspieranie swoją obecnością J. S. w realizacji zaplanowanego czynu zabronionego, podczas którego to spotkania, J. S. poczęstowała matkę B. O. tak spreparowanym wyrobem cukierniczym, czym bezpośrednio zmierzała do dokonania czynu zabronionego, nie uświadamiając sobie, że jego dokonanie jest niemożliwe ze względu na użycie zbyt małej dawki leku weterynaryjnego S., który w tej ilości nie I KK 375/25 10 nadawał się do skutecznego uśpienia pokrzywdzonej, co w efekcie uniemożliwiło podjęcie dalszych zaplanowanych czynności wykonawczych pozbawienia życia przez uduszenie śpiącej, a przez to bezbronnej pokrzywdzonej. W pkt VIII. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. polegającego na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r. w B., S., J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia M. S., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobę - J. S., działając wspólnie i w porozumieniu oraz w ramach podziału ról i zadań w realizacji zaplanowanego z premedytacją czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - nabycia leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę w Przychodni Weterynaryjnej L. s.c. w B. za kwotę 100 zł za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...] i następnie przywiezienia ww. leku do pomieszczenia biura przy [...] w J.; - nabycia polewy mlecznej „D.” i migdałów blanszowanych w C. w J., za pomocą karty płatniczej [...] przypisanej do jej rachunku bankowego o nr [...], i następnie przywiezienia ww. polewy do pomieszczenia biura przy [...] w J.; - współuczestniczenia w zmieszaniu leku weterynaryjnego S. zawierającego acepromazynę z mleczną polewą na bazie wody; - udania się wspólnie z J. S. w dniu 24 grudnia 2021 r. do miejsca zamieszkania rodziców J. S. przy uL […] w K. na spotkanie wigilijne i przyniesienia ze sobą ww. ciasta zawierającego spreparowaną polewę mleczną zmieszaną z lekiem weterynaryjnym S. zawierającym acepromazynę z migdałami blanszowanymi; - współuczestniczenia w spotkaniu wigilijnym z J. S. w dniu 24 grudnia 2021 r. w miejscu zamieszkania jej rodziców przy ul. [...] w K. i przez to wspieranie swoją obecnością J. S. w realizacji zaplanowanego czynu zabronionego, podczas którego to spotkania, J. S. poczęstowała ojca - M. S. tak spreparowanym wyrobem cukierniczym, czym bezpośrednio zmierzała do dokonania czynu zabronionego, nie uświadamiając sobie, że jego dokonanie jest niemożliwe ze względu na użycie zbyt małej dawki leku weterynaryjnego S., który w tej ilości nie I KK 375/25 11 nadawał się do skutecznego uśpienia pokrzywdzonego, co w efekcie uniemożliwiło podjęcie dalszych zaplanowanych czynności wykonawczych pozbawienia życia przez uduszenie śpiącego, a przez to bezbronnego pokrzywdzonego. W pkt IX. z art. 263 § 2 k.k. i art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 13 stycznia 2022 r. w J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia B. O., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobę - J. S., działając wspólnie i w porozumieniu oraz w ramach podziału ról i zadań w realizacji czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - zapoznania się w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - zabrania w dniu 13 stycznia 2022 r. przekazanej przez.D. Z. w biurze jego firmy przy [...] w J., uprzednio przygotowanej przez niego samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez zezwolenia, a następnie jej spakowania do plecaka i przetransportowania wspólnie z J. S. do miejsca zamieszkania rodziców J. S. przy ul. [...] w K. i jednocześnie pozorowania wspólnie z J. S. konieczności pozostania na noc w tym mieszkaniu; - przekazania J. S. samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez pozwolenia, przy użyciu której to ww. broni palnej J. S. oddała dwa strzały w kierunku klatki piersiowej matki B. O., powodując u pokrzywdzonej obrażenia ciała w postaci: - rany wlotowej od strony przedniej klatki piersiowej i powstanie kanału przelotowego przez ciało pokrzywdzonej, rany wlotowej od strony tylnej klatki piersiowej pokrzywdzonej i powstanie kanału przelotowego przez ciało pokrzywdzonej z postrzałem serca i aorty, doprowadzając tym samym do masywnej utraty krwi w następstwie czego B. O. zmarła. W pkt X. z art. 263 § 2 k.k. i art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie I KK 375/25 12 od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 13 stycznia 2022 r. w J., K., na terenie województwa [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego bezpośredniego zamiaru pozbawienia życia M. S., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobę - J. S., działając wspólnie i w porozumieniu oraz w ramach podziału ról i zadań w realizacji czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - zapoznania się w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - zabrania w dniu 13 stycznia 2022 r. przekazanej przez.D. Z. w biurze jego firmy przy [...] w J., uprzednio przygotowanej przez niego samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez zezwolenia, a następnie jej spakowania do plecaka i przetransportowania wspólnie z J. S. do miejsca zamieszkania rodziców J. S. przy ul. [...] w K. i jednocześnie pozorowania wspólnie z J. S. konieczności pozostania na noc w tym mieszkaniu; - przekazania J. S. samodziałowej broni palnej model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem i z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez pozwolenia, a następnie, wykonując polecenie J. S. i działając wspólnie i w porozumieniu z nią, przejęła od J. S. przekazaną samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem z załadowaną amunicją palną, którą posiadała bez zezwolenia, przy użyciu której oddała dwa strzały w kierunku M. S. idącego do rannej i umierającej żony, powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci: - rany wlotowej od strony lewej pleców i powstanie kanału przelotowego przez ciało pokrzywdzonego przez jego serce z wylotem w trzeciej przestrzeni międzyżebrowej skośnie od tyłu i ku górze i przodowi, doprowadzając tym samym do masywnej utraty krwi, w następstwie czego K. Z. zmarł. W pkt XI. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od 5 lutego 2022 r. do 13 lutego 2022 r. w J., K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu w ramach podziału ról i zadań w realizacji czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: I KK 375/25 13 - dokonania w dniu 5 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z siedzibą w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e-handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...], adresie e-mail: [...]1 i adresie korespondencyjnym K., 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiące żywe larwy owadów nekrofagicznych, i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 34,80 zł i usługę przesyłki w wysokości 8,99 zł w łącznej wysokości 43,79 zł; - odebrania dostarczonych zgodnie z zamówieniem z dnia 5 lutego 2022 r. 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, z paczkomatu firmy kurierskiej w J. w dniu 8 lutego 2022 r. i zaniesienia na kilka dni do niedaleko znajdującego się biura.D. Z. przy [...] w J., gdzie poiła żywe larwy tych owadów; - zabrania i dostarczenia w bliżej nieustalonym dniu do dnia 11 lutego 2022 r. po 1000 ml żywych larw muchy plujki pospolitej do mieszkania przy ul. [...] w K. w celu zjedzenia przez ww. owady tkanek miękkich zwłok znajdujących się w tym mieszkaniu; - dokonania w dniu 11 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z siedzibą w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e-handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...] i adresie e-mail.[...]1 i adresie korespondencyjnym K., 20 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiące żywe larwy owadów nekrofagicznych, i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 83,60zł, w wyniku czego swoim zachowaniem zbezcześciła zwłoki B. O.. W pkt XII. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od 5 lutego 2022 r. do 13 lutego 2022 r. w J., K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu w ramach podziału ról i zadań w realizacji czynu zabronionego poprzez wykonanie niektórych istotnych czynności wykonawczych w postaci: - dokonania w dniu 5 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z siedzibą w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e-handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...] i adresie e-mail: [...]1, adresie korespondencyjnym K., 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy I KK 375/25 14 plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiące żywe larwy owadów nekrofagicznych, i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 34,80 zł i usługę przesyłki w wysokości 8,99 zł w łącznej wysokości 43,79 zł; - odebrania dostarczonych zgodnie z zamówieniem z dnia 5 lutego 2022 r. 10 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, z paczkomatu firmy kurierskiej w J. w dniu 8 lutego 2022 r. i zaniesienia na kilka dni do niedaleko znajdującego się biura.D. Z. przy [...] w J., gdzie poiła żywe larwy tych owadów; - zabrania i dostarczenia w bliżej nieustalonym dniu do dnia 11 lutego 2022 r. po 1000 ml żywych larw muchy plujki pospolitej do mieszkania przy ul. [...] w K. w celu zjedzenia przez ww. owady tkanek miękkich zwłok znajdujących się w tym mieszkaniu; - dokonania w dniu 11 lutego 2022 r. zamówienia w firmie G. z siedzibą w Z., za pośrednictwem konta użytkownika o nr ID [...] o nazwie M. na portalu e-handlu [...] z przypisanym numerem telefonu [...], adresie e-mail: [...]1 i adresie korespondencyjnym K., 20 sztuk opakowań po 100 ml każde, żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiące żywe larwy owadów nekrofagicznych, i dokonania płatności za ww. towar w wysokości 83,60 zł, w wyniku czego swoim zachowaniem zbezcześciła zwłoki M. S.. 3. D. Z.: W pkt XIII. z art. 263 § 2 k.k. i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 5 maja 2022 r. w K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz działając w bezpośrednim zamiarze, aby J. S. i K. Z., dokonały zaplanowanego pozbawienia życia B. O., przy użyciu broni palnej, ułatwił J. S. i K. Z. popełnienie czynu zabronionego w ten sposób, że: - nabył instrukcję obsługi broni model S.; - zapoznał J. S. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; I KK 375/25 15 - przyniósł w dniu 13 stycznia 2022 r. do swojego pomieszczenia biurowego przy [...] w J., uprzednio przygotowaną przez niego samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem; - w uzgodnieniu z J. S., załadował samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem, amunicją palną w ilości 4 naboi kaliber 7,65 mm; - przekazał - w uzgodnieniu z J. S. - załadowaną samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem, amunicją palną w ilości 4 naboi kaliber 7,65 mm, K. Z., nie posiadającej pozwolenia na jej posiadanie, w celu ukrycia w plecaku i przeniesienia jej do mieszkania rodziców J. S. w K. w celu użycia przez J. S. do zabójstwa matki B. O., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez J. S.; - w dniu 14 stycznia 2022 r. po dokonaniu zabójstwa B. O., broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm przyjął z powrotem, bez posiadania pozwolenia, którą zapakował do czarnego worka i umieścił wraz z amunicją w torbie po laptopie i ukrył pod samochodem marki F. o nr rej. [...] zaparkowanym w zamkniętym garażu typu blaszak na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K., zacierając tym samym ślady przestępstwa poprzez usunięcie narzędzi służących do zabójstwa B. O., czym utrudnił postępowanie karne pomagając J. S. i K. Z. uniknąć odpowiedzialności karnej. W pkt XIV. z art. 263 § 2 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 5 maja 2022 r. w K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz działając w bezpośrednim zamiarze, aby J. S. i K. Z., dokonały zaplanowanego pozbawienia życia M. S., przy użyciu broni palnej, ułatwił J. S. i K. Z. popełnienie czynu zabronionego w ten sposób, że: - nabył instrukcję obsługi broni model S.; - zapoznał J. S. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 25 grudnia 2021 r. do dnia 12 stycznia 2022 r. z obsługą techniczną broni model S.; - przyniósł w dniu 13 stycznia 2022 r. do swojego pomieszczenia biurowego przy [...] w J., uprzednio przygotowaną przez niego samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem; I KK 375/25 16 - w uzgodnieniu z J. S., załadował samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem, amunicją palną w ilości 4 naboi kaliber 7,65 mm; - przekazał - w uzgodnieniu z J. S. - załadowaną samodziałową broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm z tłumikiem, amunicją palną w ilości 4 naboi kaliber 7,65 mm, K. Z., nie posiadającej pozwolenia na jej posiadanie, w celu ukrycia w plecaku i przeniesienia jej do mieszkania rodziców J. S. w K. w celu użycia przez J. S. do zabójstwa ojca M. S., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez J. S.; - w dniu 14 stycznia 2022 r. po dokonaniu zabójstwa M. S., broń palną model S. nr [...] kaliber 7,65 mm przyjął z powrotem, bez posiadania pozwolenia, którą zapakował do czarnego worka i umieścił wraz z amunicją w torbie po laptopie i ukrył pod samochodem marki F. o nr rej. [...] zaparkowanym w zamkniętym garażu typu blaszak na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K., zacierając tym samym ślady przestępstwa poprzez usunięcie narzędzi służących do zabójstwa M. S., czym utrudnił postępowanie karne pomagając J. S. i K. Z. uniknąć odpowiedzialności karnej. W pkt XV. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 5 lutego 2022 r. do dnia 20 kwietnia 2022 r. w J. i w K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego w zamiaru, aby J. S. i K. Z., dokonały czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie w postaci zbezczeszczenia zwłok B. O. w ten sposób, że: posiadając wędkarską wiedzę o żerowaniu zwierząt, udzielił rad związanych z możliwością nabycia żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiącą żywe larwy owadów nekrofagicznych i ich pojeniu do czasu uzyskania końcowego etapu rozwoju larwalnego i dopiero w tym stadium złożenia w mieszkaniu rodziców J. S. w K., gdzie znajdowały się zwłoki B. O.; - udostępnił J. S. i K. Z. w okresie od dnia 8 lutego 2022 r. do dnia 14 lutego 2022 r., na okres kilku bliżej nieustalonych dni, pomieszczenie swojego biura przy [...] w J., w celu pojenia żywych larw tych owadów, do czasu uzyskania końcowego etapu rozwoju larwalnego i dopiero w tym stadium złożenia ich w mieszkaniu rodziców J. S. w K., gdzie znajdowały się zwłoki B. O. w celu zjedzenia jej tkanek miękkich, I KK 375/25 17 w wyniku czego pomógł J. S. i K. Z. w dokonaniu zbeszczeszczania zwłok B. O. w okresie od bliżej nieustalonego dnia pomiędzy 8 lutego 2022 r. a 11 lutego 2022 r. do dnia 20 kwietnia 2022 r. W pkt XVI. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od dnia 5 lutego 2022 r. do dnia 20 kwietnia 2022 r. w J. i w K., woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego w zamiaru, aby J. S. i K. Z., dokonały czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie w postaci zbezczeszczenia zwłok M. S. w ten sposób, że: posiadając wędkarską wiedzę o żerowaniu zwierząt, udzielił rad związanych z możliwością nabycia żywych larw muchy plujki pospolitej, występujących pod nazwą handlową „B.”, stanowiącą żywe larwy owadów nekrofagicznych i ich pojeniu do czasu uzyskania końcowego etapu rozwoju larwalnego i dopiero w tym stadium złożenia w mieszkaniu rodziców J. S. w K., gdzie znajdowały się zwłoki M. S.; - udostępnił J. S. i K. Z. w okresie od dnia 8 lutego 2022 r. do dnia 14 lutego 2022 r. na okres kilku bliżej nieustalonych dni, pomieszczenie swojego biura przy [...] w J., w celu pojenia żywych larw tych owadów, do czasu uzyskania końcowego etapu rozwoju larwalnego i dopiero w tym stadium złożenia ich w mieszkaniu rodziców J. S. w K., gdzie znajdowały się zwłoki M. S., w celu zjedzenia jego tkanek miękkich - w wyniku czego pomógł J. S. i K. Z. w dokonaniu zbeszczeszczania zwłok M. S. w okresie od bliżej nieustalonego dnia pomiędzy 8 lutego 2022 r. a 11 lutego 2022 r. do dnia 20 kwietnia 2022 r. W pkt XVII. z art. 263 § 2 k.k. polegającego na tym, że w dniu 21 kwietnia 2022 r. w K., woj. [...] posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu gazowego C. kaL 9mm P. nr [...] produkcji niemieckiej wraz z magazynkiem i amunicją B. cal. 9 mm P., oraz amunicję w postaci 131 sztuk nabojów pistoletowych kal. 7. 65 mm B., 10 sztuk amunicji P. 9 mm, oraz 2 sztuki amunicji 7,65 mm S.. Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2024 r., w sprawie III K 40/23, na podstawie art. 4 § 1 k.k. stosując przepisy Kodeksu karnego obowiązujące do dnia 1 października 2023 r., orzekł w następujący sposób: I KK 375/25 18 I. oskarżoną J. S. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt I i III części wstępnej wyroku, z tym iż przyjął, że zarzucanych jej czynów dopuściła się działając w krótkich okresach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i zakwalifikował je z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę dożywotniego pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 40 § 1 i 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej J. S. środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat; III. na podstawie art. 47 § 1 k.k. orzekł od oskarżonej J. S. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej nawiązkę w wysokości 20 000 zł; IV. oskarżoną J. S. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt II i IV części wstępnej wyroku, z tym, iż przyjął, że zarzucanych jej czynów dopuściła się działając w krótkich okresach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i przyjął kwalifikację z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę dożywotniego pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 40 § 1 i 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej J. S. środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat; VI. na podstawie art. 47 § 1 k.k. orzekł od oskarżonej J. S. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej nawiązkę w wysokości 20 000 zł; VII. oskarżoną J. S. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punktach V i VI części wstępnej wyroku, to jest przestępstw z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 262 § 1 k.k. wymierzył jej kary po 1 roku pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 88 k.k. orzeczone wobec oskarżonej J. S. w punktach I, IV i VII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności; I KK 375/25 19 IX. na podstawie art. 90 § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonej J. S. w punktach II i V wyroku środki karne połączył i określił łączny środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych określając czas jego trwania na okres 10 lat; X. na podstawie art. 77 § 2 k.k. określił, że oskarżona J. S. może skorzystać z warunkowego przedterminowego zwolnienia po odbyciu co najmniej 30 lat kary łącznej pozbawienia wolności; XI. oskarżoną K. Z. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt VII i IX części wstępnej wyroku, z tym, iż przyjął, że zarzucanych jej czynów dopuściła się działając w krótkich okresach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przyjął kwalifikację z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 1, 3 i 6 pkt 2 k.k. wymierzył jej karę 7 lat pozbawienia wolności; XII. na podstawie art. 40 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec K. Z. środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat; XIII. oskarżoną K. Z. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt VIII i X części wstępnej wyroku, z tym, iż przyjął, że zarzucanych jej czynów dopuściła się działając w krótkich okresach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i zakwalifikował je z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 1,3 i 6 pkt 2 k.k. wymierzył jej karę 10 lat pozbawienia wolności; XIV. na podstawie art. 40 § 1 i 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej K. Z. środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat; XV. oskarżoną K. Z. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punktach XI i XII części wstępnej wyroku, to jest przestępstw z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. - i stosując przepis art. 61 § 1 k.k. odstąpił od wymierzenia kar za te czyny; XVI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonej K. Z. w punktach XI i XIII wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 12 lat pozbawienia wolności; I KK 375/25 20 XVII. na podstawie art. 90 § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonej K. Z. w punktach XII i XIV wyroku środki karne połączył i określił łączny środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych określając czas jego trwania na okres 10 lat; XVIII. oskarżonego.D. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XIII oraz XIV części wstępnej wyroku, z tym iż przyjął, że oskarżony pomógł J. S. oraz K. Z. w popełnieniu zarzucanych im zbrodni oraz z ich opisów eliminuje zapis „zacierając tym samym ślady przestępstwa poprzez usunięcie narzędzi służących do zabójstwa B. O., czym utrudnił postępowanie karne pomagając J. S. i K. Z. uniknąć odpowiedzialności karnej” i zakwalifikował zarzucane mu czyny z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu kary po 14 lat pozbawienia wolności; XIX. na podstawie art. 40 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego.D. Z. środki karne w postaci pozbawienia praw publicznych na okres po 8 lat; XX. oskarżonego.D. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XV oraz XVI części wstępnej wyroku, z tym, iż przyjął, że oskarżony pomógł J. S. oraz K. Z. w popełnieniu zarzucanych im występków i zakwalifikował zarzucane mu czyny z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. - i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. wymierzył mu kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności; XXI. oskarżonego.D. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku, to jest czynu z art. 263 § 2 k.k. - i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; XXII. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa broni w postaci pistoletu gazowego C. kal 9mm P. nr [...] produkcji niemieckiej wraz z magazynkiem i amunicją B. cal. 9 mm P., oraz amunicję w postaci 131 sztuk nabojów pistoletowych kal. 7. 65 mm B., 10 sztuk amunicji P. 9 mm, oraz 2 sztuki amunicji 7,65 mm S.; I KK 375/25 21 XXIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego.D. Z. w punktach XVIII, XX, XXI wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 15 lat pozbawienia wolności. Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy wszystkich oskarżonych oraz na niekorzyść oskarżonych prokurator, który zaskarżył wyrok w zakresie: • punktu IX sentencji wyroku, na niekorzyść oskarżonej J. S.; • punktu XVII sentencji wyroku, na niekorzyść oskarżonej K. Z.; • punktów: XVIII, XXI, XXIII sentencji wyroku, na niekorzyść oskarżonego D. Z.. Po rozpoznaniu wniesionych apelacji, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 68/25, orzekł w następujący sposób: I. zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do J. S. w ten sposób, że: 1. przyjął, że zachowania przypisane oskarżonej w punktach I i IV części rozstrzygającej stanowią jeden czyn zabroniony, z opisu którego wyeliminował ustalenie o działaniu bez powodu i zakwalifikował ten czyn jako przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 k.k. oraz art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. - i za to, na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę dożywotniego pozbawienia wolności stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie VIII oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych i kompensacyjnych zawarte w punktach II, III, V, VI, IX, X oraz orzeczenie z punktu XXIV o zaliczeniu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie; 2. uniewinnił oskarżoną od czynu przypisanego w punkcie VII, tj. przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i określił, że koszty procesu w tej części ponosi Skarb Państwa; II. zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do K. Z. w ten sposób, że: 1. przyjął, iż zachowania przypisane oskarżonej w punktach XI i XIII części rozstrzygającej stanowią jeden czyn zabroniony, z opisu którego wyeliminował ustalenie o działaniu bez powodu i zakwalifikował ten czyn jako przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 k.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. - i za to, na podstawie art. 148 § I KK 375/25 22 2 pkt 3 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 1, 3 i 6 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 11 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie XVI oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych zawarte w punktach XII, XIV, XVII oraz orzeczenie z punktu XXIV o zaliczeniu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie; 2. uniewinnił oskarżoną od czynu przypisanego w punkcie XV, tj. przestępstwa z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i określił, że koszty procesu w tej części ponosi Skarb Państwa; III. zmienił zaskarżony wyrok wobec.D. Z. w ten sposób, że: 1. przyjął, iż zachowania przypisane oskarżonemu w punkcie XVIII stanowią jeden czyn, z opisu którego wyeliminował ustalenie o działaniu z motywacji zasługującej na szczególne potępienie i czyn ten zakwalifikował jako przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - za co, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 13 lat pozbawienia wolności stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona w punkcie XXIII oraz związane z tym orzeczenie o środku karnym z punktu XIX i orzeczenie z punktu XXIV o zaliczeniu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie; IV. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do J. S., K. Z. i D. Z.; V. na podstawie art. 40 § 1 i 2 pkt 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec J. S. środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat; VI. na podstawie art. 40 § 1 i 2 pkt 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec K. Z. środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 8 lat; VII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86§ 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec.D. Z. w punkcie XXI zaskarżonego wyroku oraz w niniejszym wyroku i wymierzył mu karę łączną 13 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar i kary łącznej zaliczył oskarżonym stosowne okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. I KK 375/25 23 Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego zostały wniesione przez Prokuratora Prokuratury Krajowej oraz obrońców skazanych J. S. i D. Z.. Prokurator zaskarżył ten wyrok w całości na niekorzyść J. S., K. Z. i.D. Z. i na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., art. 523 § 1, § 3 i § 4 pkt 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i § 2 k.p.k. zarzucił: „I/ rażące naruszenie prawa przejawiające się w rażącej obrazie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w wyniku braku rozstrzygnięć, stanowiących uchybienia skutkujące postaniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k., w części dotyczącej punktów I, II, III, IV, V, VII, a mianowicie: 1/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.p.k., art. 118 § 1 K.p.k., art. 427 § 1 i 2 K.p.k., art. 424 § 1 i § 2 K.p.k., art. 434 § 1 pkt 1) i § 2 K.p.k. art. 435 K.p.k., art. 437§ 1 i § 2 K.p.k., art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k., art., 436 K.p.k. (a contrario), art. 455 K.p.k. (a contrario), art. 458 K.p.k. w zw. z art. 413 § 1 pkt 4) i pkt 5) i § 2 pkt 1) i pkt 2) K.p.k., polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i pominięciu dokonania rozstrzygnięcia oraz rażącym orzeczeniu o utracie mocy rozstrzygnięć, skutkujących tym, że wykonanie jednego rozstrzygnięcia powoduje unicestwienie drugiego, prowadzących do rażącej sprzeczności logicznej pomiędzy rozstrzygnięciami, które powodują przeciwstawne konsekwencje prawne związane z karalnością skazanej J. S., gdyż Sąd ad quem dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu a quo w zakresie szerszym niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym, w następstwie czego wadliwie pominął w orzeczonej zmianie w p.punkcie I.2 wyroku rozstrzygnięcie co do jednego z dwóch przypisanych przestępstw znieważenia zwłok B. O. lub M. S., popełnionych na szkodę różnych pokrzywdzonych, każdorazowo zakwalifikowanych przez Sąd pierwszej instancji jako przestępstw z art. 18 § 1 K.k. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., za które wymierzył skazanej J. S. indywidualne kary, po 1 roku pozbawienia wolności, skutkujące powstaniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k. przez wewnętrznie sprzeczne rozstrzygnięcia, bowiem nie orzeczono, w zakresie którego z tych dwóch przestępstw zapadło rozstrzygnięcie uniewinniające, a wobec którego utrzymujące w mocy skazanie, w wyniku czego I KK 375/25 24 doszło do rażącego uchybienia polegającego w istocie na braku rozstrzygnięcia co do istoty odpowiedzialności karnej za jeden z dwóch czynów zabronionych przypisanych skazanej J. S., w wyniku czego zaistniały skrajnie sprzeczne dwa rozstrzygnięcia w treści sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II AKa 68/25 przez orzeczenie w p.punkcie I.2. o uniewinnieniu J. S. od popełnienia jednego z dwóch czynów zabronionych, będących przedmiotem postępowania karnego, przypisanych w punkcie VII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, a rozstrzygnięciem zawartym w punkcie IV wyroku Sądu Odwoławczego o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie w stosunku do J. S., i nie zostało rozstrzygnięte wobec którego przestępstwa przypisanego skazanej J. S. wystąpiła prawomocność skazania, co miało wpływ na treść wydanego wyroku przez Sąd ad quem i również miało znaczenie dla wykonania sprzężonych w powyższych wyrokach rodzajach rozstrzygnięć różnych Sądów związanych z przedmiotem prawomocnego skazania za przestępstwa oraz następczego: a/ rażącego stwierdzenia, w wyniku wadliwego orzeczenia o zmianach w p.pkt.I.1 orzeczenia Sądu ad quem, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie VIII oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych i kompensacyjnych zawarte w punktach II, III, V, VI, IX, X, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych i kompensacyjnych, oraz brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanego w punkcie V wyroku o skróceniu okresu pozbawienia praw publicznych z 10 do 8 lat; b/ rażącego odstąpienia - na podstawie art. 77 § 2 K.k. - od określenia wyznaczenia surowszego ograniczenia do skorzystania przez skazaną J. S. z warunkowego zwolnienia po odbyciu co najmniej 30 lat kary łącznej pozbawienia wolności; c/ rażącego odstąpienia od wydania orzeczenia o łączeniu kar pozbawienia wolności - w trybie art. 85 § 1 K.k. i art. 86 § 1 K.k.- orzeczonych na mocy punktu I.1. i IV wyroku Sądu ad quem w zw. z punktem VII części rozstrzygającej wyroku Sądu a quo łącznej kary pozbawienia wolności J. S.; I KK 375/25 25 a wskazane uchybienia mają wpływ na zakres wprowadzenia wykonania kar pozbawienia wolności w postępowaniu przed Krajowym Rejestrem Karnym w odniesieniu do gromadzonych i przetwarzanych danych o J. S., jako osobie prawomocnie skazanej m.in. za przestępstwo z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. oraz na możliwość odnotowywania w karcie rejestracyjnej i zawiadomieniach dotyczących skazanej, faktu uprawomocnienia się orzeczenia o karalności sądowej skazanej J. S., daty i miejsca popełnienia czynów zabronionych będących przedmiotem postępowania i ich kwalifikacji prawnej przyjętej w orzeczeniu oraz sporządzania zawiadomień: o skazaniu, o wykonaniu kar pozbawienia wolności, o zatarciu skazania oraz wydawania zaświadczeń z zakresu informacji uzyskiwanych z Krajowego Rejestru Karnego o skazanej J. S.; 2/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.p.k., art. 118 § 1 K.p.k., art. 427 § 1 i 2 K.p.k., art. 424 § 1 i § 2 K.p.k., art. 434 § 1 pkt 1) i § 2 K.p.k. art. 435 K.p.k., art. 437§ 1 i § 2 K.p.k., art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k., art., 436 K.p.k. (a contrario), art. 455 K.p.k. (a contrario), art. 458 K.p.k. w zw. z art. 413 § 1 pkt 4) i pkt 5) i § 2 pkt 1) i pkt 2) K.p.k., polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i pominięciu dokonania rozstrzygnięcia oraz rażącym orzeczeniu o utracie mocy rozstrzygnięć, skutkujących tym, że wykonanie jednego rozstrzygnięcia powoduje unicestwienie drugiego, prowadzących do rażącej sprzeczności logicznej pomiędzy rozstrzygnięciami, które powodują przeciwstawne konsekwencje prawne związane z karalnością skazanej K. Z., gdyż Sąd ad quem dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu a quo w zakresie szerszym niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym, w następstwie czego wadliwe pominął w orzeczonej zmianie w p.punkcie II.2. wyroku rozstrzygnięcie co do jednego z dwóch przypisanych przestępstw znieważenia zwłok B. O. lub M. S., popełnionych na szkodę różnych pokrzywdzonych, każdorazowo zakwalifikowanych przez Sąd pierwszej instancji jako przestępstw z art. 18 § 1 K.k. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., za które odstąpił od wymierzenia kary skazanej K. Z., skutkujące powstaniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k. przez wewnętrznie sprzeczne rozstrzygnięcia, bowiem nie orzeczono, w zakresie którego z tych dwóch przestępstw zapadło rozstrzygnięcie uniewinniające, a wobec którego utrzymujące w I KK 375/25 26 mocy skazanie, w wyniku czego doszło do rażącego uchybienia polegającego w istocie na braku rozstrzygnięcia co do istoty odpowiedzialności karnej za jeden z dwóch czynów zabronionych przypisanych skazanej K. Z., w wyniku czego zaistniały skrajnie sprzeczne dwa rozstrzygnięcia w treści sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II AKa 68/25 przez orzeczenie w p.punkcie II.2. o uniewinnieniu K. Z. od popełnienia jednego z dwóch czynów zabronionych, będących przedmiotem postępowania karnego, przypisanych w punkcie XV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, a rozstrzygnięciem zawartym w punkcie IV wyroku Sądu Odwoławczego o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie w stosunku do K. Z., i nie zostało rozstrzygnięte wobec którego przestępstwa przypisanego skazanej K. Z. wystąpiła prawomocność skazania, co miało wpływ na treść wydanego wyroku przez Sąd ad quem i również miało znaczenie dla wykonania sprzężonych w powyższych wyrokach rodzajach rozstrzygnięć różnych Sądów związanych z przedmiotem prawomocnego skazania za przestępstwa oraz następczego: a/ rażącego stwierdzenia, w wyniku wadliwego orzeczenia o zmianach w p.pkt II1. orzeczenia Sądu ad quem, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie XVI oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych zawarte w punktach XII, XIII, XVII, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych; a wskazane uchybienia mają wpływ na prawidłowe wprowadzenie wykonania kar pozbawienia wolności w postępowaniu przed Krajowym Rejestrem Karnym w odniesieniu do gromadzonych i przetwarzanych danych o K. Z., jako osobie prawomocnie skazanej m.in. za przestępstwo z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. oraz na możliwość odnotowywania w karcie rejestracyjnej i zawiadomieniach dotyczących skazanej, faktu uprawomocnienia się orzeczenia o karalności sądowej skazanej K. Z., daty i miejsca popełnienia czynów zabronionych będących przedmiotem postępowania i ich kwalifikacji prawnej przyjętej w orzeczeniu oraz sporządzania zawiadomień: o skazaniu, o wykonaniu kar pozbawienia wolności, o I KK 375/25 27 zatarciu skazania oraz wydawania zaświadczeń z zakresu informacji uzyskiwanych z Krajowego Rejestru Karnego o skazanej K. Z.; 3/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.p.k., art. 118 § 1 K.p.k., art. 427 § 1 i 2 K.p.k., art. 424 § 1 i § 2 K.p.k., art. 434 § 1 pkt 1) i § 2 K.p.k. art. 435 K.p.k., art. 437§ 1 i § 2 K.p.k., art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k., art., 436 K.p.k. (a contrario), art. 455 K.p.k. (a contrario), art. 458 K.p.k. w zw. z art. 413 § 1 pkt 4) i pkt 5) i § 2 pkt 1) i pkt 2) K.p.k., polegające na tym, Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i pominięciu dokonania rozstrzygnięcia oraz orzeczeniu o utracie mocy rozstrzygnięć, skutkujących tym, że wykonanie jednego rozstrzygnięcia powoduje unicestwienie drugiego, prowadzących do sprzeczności logicznej pomiędzy rozstrzygnięciami, które powodują przeciwstawne konsekwencje prawne związane z karalnością skazanego.D. Z. pomiędzy sentencją wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II AKa 68/25 a pisemnym uzasadnieniem motywów wydanego wyroku, i wykonaniem orzeczonej kary pozbawienia wolności, tak, że wykonanie jednego rozstrzygnięcia powoduje unicestwienie jego uzasadnienia, prowadząc do sprzeczności logicznej pomiędzy rozstrzygnięciem zawartymi w punkcie IV wyroku Sądu Odwoławczego dotyczącym skazanego.D. Z. utrzymującego w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok a pisemną treścią uzasadnienia motywów wydanego wyroku Sądu Odwoławczego wskazujących, że apelacja.D. Z. jest zasadna w zakresie, w jakim kwestionuje przypisanie mu przestępstwa z art. 262 § 1 K.k., polegającego na udzieleniu pomocy J. S. i K. Z. do znieważenia zwłok B. O. oraz M. S., podczas gdy w tym zakresie Sąd Odwoławczy nie orzekł reformatoryjnie, a Sąd a quo w punkcie XX w części rozstrzygającej orzekł o skazaniu.D. Z. za popełnienie przypisanych dwóch czynów zabronionych zakwalifikowanych jako przestępstwa art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. na kary, po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, a istniejąca rażąca sprzeczność sprzężonej treści sentencji orzeczenia dotycząca tego samego oskarżonego i tych samych czynów zabronionych, z jego uzasadnieniem powodują przeciwne konsekwencje prawne prowadzące do rażącej sprzeczności logicznej, bowiem w punkcie VII wyroku Sąd Odwoławczy łączył kary pozbawienia wolności orzeczone w punkcie XXI zaskarżonego wyroku, pomijając I KK 375/25 28 kary, po 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczone w punkcie XX zaskarżonego wyroku Sądu a quo, co uniemożliwia jego wykonanie w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k., bowiem pisemne uzasadnienie motywów wyroku nie wskazuje na rodzaj dokonanego rozstrzygnięcia samej apelacji skazanego i wskazania podstaw prawnych wydanego wyroku w tym zakresie, a tym samym uzasadnienie i sentencja wyroku są wewnętrznie niespójne (sprzeczne co do istoty rozstrzygnięcia), z punktem IV rozstrzygnięcia Sądu ad quem o utrzymaniu w mocy w pozostałym zakresie zaskarżonego wyroku w stosunku do skazanego D. Z., ale również z punktem XX zaskarżonego wyroku Sądu a quo, co miało znaczenie dla wykonania sprzężonych w powyższym wyroku rodzajem rozstrzygnięcia różnych Sądów i z przedmiotem prawomocnego skazania za przestępstwa oraz następczego: a/ rażącego stwierdzenia, w wyniku rażąco wadliwego orzeczenia o zmianach w pkt III orzeczenia Sądu ad quem, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu w punkcie XXIII oraz związane z tym orzeczenia o środku karnym z punktu XIX, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych, oraz brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanych w punkcie VII wyroku; b/ rażącego odstąpienie od łączenia wszystkich kar pozbawienia wolności - w trybie art. 85 § 1 K.k. i art. 86 § 1 K.k.- orzeczonych na mocy punktu III i IV wyroku Sądu ad quem w związku z punktem XVIII części rozstrzygającej wyroku Sądu a guo i wymierzenia skazanemu D. Z. za wszystkie przypisane przestępstwa łącznej kary 25 lat pozbawienia wolności; a wskazane uchybienia mają wpływ na prawidłowe wprowadzenie wykonania kar pozbawienia wolności w postępowaniu przed Krajowym Rejestrem Karnym w odniesieniu do gromadzonych i przetwarzanych danych o D. Z., jako osobie prawomocnie skazanej m.in. za przestępstwo z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k oraz na możliwość odnotowywania w karcie rejestracyjnej i zawiadomieniach dotyczących skazanej, faktu uprawomocnienia się orzeczenia o karalności sądowej skazanego D. Z., daty i miejsca popełnienia czynów zabronionych będących przedmiotem postępowania i ich kwalifikacji prawnej I KK 375/25 29 przyjętej w orzeczeniu oraz sporządzania zawiadomień: o skazaniu, o wykonaniu kar pozbawienia wolności, o zatarciu skazania oraz wydawania zaświadczeń z zakresu informacji uzyskiwanych z Krajowego Rejestru Karnego o skazanym D. Z.; II/ rażące naruszenie prawa przejawiające się w rażącej obrazie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. w zw. z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3) i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k., polegające na tym, Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i w następstwie błędnej subsumcji do uprzednio prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów zabronionych przypisanych oskarżonej J. S. w p.punkcie I.1. wyroku Sądu Odwoławczego i dokonania błędnego wnioskowania, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, polegających na usiłowaniu dokonania kwalifikowanego zabójstwa i dokonaniu kwalifikowanego zabójstwa przez zastrzelenie dwóch osób, w wyniku realizacji różnych czynności wykonawczych stanowi znamię popełnienia jednego czynu zabronionego przy zastosowaniu art. 12 § 1 K.k., w sytuacji gdy przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób, tj. B. O. oraz M. S. (art.23 K.c.) i nie zachodziła tożsamość osoby pokrzywdzonej, a faktycznie zachodził realny zbieg tych dwóch przestępstw, przy czym fizykalnie zostały wyodrębnione czynności wykonawcze polegające na działaniu sprawcy kierowniczego J. S., która osobiście oddała dwa pojedyncze strzały do B. O. w kuchni mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwem tej pokrzywdzonej oraz wyodrębniono czynności wykonawcze polegające na działaniu współsprawcy K. Z. (młodocianej), która oddała dwa pojedyncze strzały do M. S. w holu tego samego mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa wskazanego pokrzywdzonego, i pomimo tych niekwestionowanych okoliczności faktycznych, Sąd ad quem zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do J. S. w ten sposób, że przyjął, że zachowania przypisane oskarżonej J. S. w punkcie I i IV wyroku części rozstrzygającej wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 roku, sygn. III K 40/23, I KK 375/25 30 stanowią jeden czyn zabroniony, który należało zakwalifikować jako jedno przestępstwo z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k. i następczego rażąco wymierzył - na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 K.k. w zw. z art. 11 § 3 K.k., jedną karę dożywotniego pozbawienia wolności J. S., i dokonał rażącej obrazy art. 85 § 1 K.k. i art. 88 K.k., art. 40 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k., art. 47 § 1 K.k., art. 90 § 2 K.k., art. 77 § 2 K.k., przez stwierdzenie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie VIII oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych i kompensacyjnych zawarte w punktach II, III, V, VI, IX, X, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych i kompensacyjnych, oraz brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanych w punkcie V wyroku, które to rażące naruszenia prawa procesowego związane z niewłaściwym zastosowaniem prawa materialnego miały wpływ na treść wydanego wyroku przez Sąd odwoławczy, bowiem zachowania przypisane oskarżonej J. S. w punkcie I.1. części rozstrzygającej wyroku Sądu ad quem, stanowiły dwa czyny zabronione, pozostające w realnym zbiegu przestępstw, które należało zakwalifikować, tak jak uczynił to Sąd a quo, jako dwa przestępstwa z art. 18 § 1 K.k.w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., przy zastosowaniu art. 12 § 1 K.k., przy czym jedno zostało popełnione na szkodę B. O. a drugie zostało popełnione na szkodę M. S., i za każde z nich winna zostać wymierzona J. S. kara dożywotniego pozbawienia wolności, 2/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., polegające na tym, Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i w następstwie błędnej subsumcji do prawidłowo uprzednio poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego z rażącym naruszeniu norm prawa materialnego, a to: art. 262 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k. I KK 375/25 31 i rażąco błędnym przyjęciu przez Sąd a quo, że ustalone zachowania, podjęte od dnia 3 lutego 2022 roku do dnia 20 kwietnia 2022 roku, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru czynności wykonawcze, skutkujące dwukrotnym zakupieniem łącznie 2000 ml żywych larw nekrofagów w postaci larw muchy plujki i obkładaniem nimi ciał zmarłych osób w celu zjedzenia przez larwy tkanek miękkich, nie stanowi wyczerpania znamion czynu zabronionego znieważenia zwłok ludzkich w postaci znieważenia zwłok, i w następstwie wskazanego błędnego poglądu prawnego oskarżona J. S. została uniewinniona od jednego z dwóch przestępstw zakwalifikowanych z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. w punkcie I.2. wyroku Sądu Odwoławczego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, bowiem stanowiło dwa czyny zabronione, pozostające w realnym zbiegu przestępstw, które należało zakwalifikować, tak jak uczył to Sąd a guo w punkcie VII części rozstrzygającej wyroku jako dwa przestępstwa z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., przy czym każde z przestępstw zostało popełnione na szkodę różnych pokrzywdzonych i za każde z nich winna zostać wymierzona skazanej J. S. kara pozbawienia wolności; 3/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. w zw. z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3) i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i w następstwie błędnej subsumcji do uprzednio prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów zabronionych przypisanych oskarżonej K. Z. w p.punkcie II.I. wyroku Sądu Odwoławczego i dokonania błędnego wnioskowania, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, polegających na usiłowaniu dokonania kwalifikowanego zabójstwa i dokonaniu kwalifikowanego zabójstwa przez zastrzelenie dwóch osób, w wyniku realizacji różnych czynności wykonawczych stanowi znamię popełnienia jednego czynu zabronionego przy zastosowaniu art. 12 § 1 K.k., w sytuacji gdy przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób, tj. B. O. oraz M. S. (art.23 K.c.) i nie zachodziła tożsamość osoby pokrzywdzonej, a faktycznie zachodził realny zbieg tych I KK 375/25 32 dwóch przestępstw, przy czym fizykalnie zostały wyodrębnione czynności wykonawcze polegające na działaniu sprawcy kierowniczego J. S., która osobiście oddała dwa pojedyncze strzały do B. O. w kuchni mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwem tej pokrzywdzonej oraz wyodrębniono czynności wykonawcze polegające na działaniu współsprawcy K. Z. (młodocianej), która oddała dwa pojedyncze strzały do M. S. w holu tego samego mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa wskazanego pokrzywdzonego, i pomimo tych niekwestionowanych okoliczności faktycznych, Sąd ad quem zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do J. S. w ten sposób, że przyjął, że zachowania przypisane oskarżonej K. Z. w punkcie XI i XIII części rozstrzygającej wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 roku, sygn. III K 40/23, stanowią jeden czyn zabroniony, który należało zakwalifikować jako jedno przestępstwo z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k. i następczego rażąco wymierzył - na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 K.k. przy zastosowaniu art. 60 § 1, 3, i 6 pkt 2 K.k., w zw. z art. 11 § 3 K.k. karę 11 (jedenastu) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności K. Z., i dokonał rażącej obrazy art. 85 § 1 K.k. i art. 88 K.k., art. 40 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k., art. 47 § 1 K.k., art. 90 § 2 K.k., art. 77 § 2 K.k., przez stwierdzenie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie XVI oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych zawarte w punktach XII, XIV, XVII, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych i brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy, które to rażące naruszenia prawa procesowego związane z niewłaściwym zastosowaniem prawa materialnego miały wpływ na treść wydanego wyroku przez Sąd odwoławczy, bowiem zachowania przypisane oskarżonej K. Z. w punkcie II. I. części rozstrzygającej wyroku Sądu ad quem, stanowiły dwa czyny zabronione, pozostające w realnym zbiegu przestępstw, które należało zakwalifikować, tak jak uczynił to Sąd a quo, jako dwa przestępstwa z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., przy zastosowaniu art. 12 § 1 K.k., przy czym jedno I KK 375/25 33 zostało popełnione na szkodę B. O. a drugie zostało popełnione na szkodę M. S., i za każde z nich winna zostać wymierzona K. Z. kara pozbawienia wolności z dobrodziejstwem nadzwyczajnego jej złagodzenia, 4/ rażące naruszenie art. 433 § 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i w następstwie błędnej subsumcji do uprzednio prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego z rażącym naruszeniu norm prawa materialnego, a to: art. 262 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k. i rażąco błędnym przyjęciu przez Sąd a quo, że ustalone zachowania, podjęte od dnia 3 lutego 2022 roku do dnia 13 lutego 2022 roku, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru czynności wykonawcze, skutkujące dwukrotnym zakupieniem łącznie 2000 ml żywych larw nekrofagów w postaci larw muchy plujki i obkładaniem nimi ciał zmarłych osób w celu zjedzenia przez larwy tkanek miękkich, nie stanowi wyczerpania znamion czynu zabronionego znieważenia zwłok ludzkich w postaci znieważenia zwłok, i w następstwie wskazanego błędnego poglądu prawnego oskarżona K. Z. została uniewinniona od jednego z dwóch przestępstw zakwalifikowanych z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. w punkcie II.2. wyroku Sądu Odwoławczego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, bowiem stanowiło dwa czyny zabronione, pozostające w realnym zbiegu przestępstw, które należało zakwalifikować, tak jak uczył to Sąd a quo w punkcie XV części rozstrzygającej wyroku jako dwa przestępstwa z art. 262 § 2 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., przy czym każde z przestępstw zostało popełnione na szkodę różnych pokrzywdzonych; 5/ rażące naruszenie art. 433 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k., polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i w następstwie błędnej subsumcji do prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji I KK 375/25 34 prawnej czynów zabronionych przypisanych skazanemu D. Z. w p.punkcie III.l. wyroku Sądu Odwoławczego, tj. art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 148 § 1 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., polegającej na przyjęciu rażąco błędnej subsumcji do prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z rażącym naruszeniu norm prawa materialnego, a to: art. 148 § 2 pkt 3) K.k. i art. 12 § 1 K.k. przez ich nie zastosowanie, sprowadzające się do błędnego wnioskowania, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jeżeli przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób i w związku z tym nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonego, a zachodził realny zbieg przestępstw w wyniku planowanego zastrzelenia dwóch osób w jednym miejscu i czasie, w wyniku realizacji wielu czynności wykonawczych przez dwóch współdziałających sprawców, którym z osobna udzielał pomocnictwa do pozbawienia życia przy użyciu broni palnej marki S. z tłumikiem, przy założeniu oddania po dwa pojedyncze strzały w stosunku do każdej z osób pokrzywdzonych, miało stanowić znamię popełnienia jednego czynu zabronionego, z którego wyeliminowano działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie z przypisanej kwalifikacji prawnej określone w art. 148 § 2 pkt 3) K.k. w sytuacji, gdy wskazane prawidłowe ustalenia Sądu Odwoławczego wskazywały na wyczerpanie przez.D. Z. pomocnictwa do dokonania dwóch zabójstw z motywacji zasługującej na szczególne postępowanie, a udzielając pomocnictwa J. S. i K. Z., miał pełną świadomość, że udziela pomocnictwa do planowanego dokonania zabójstwa dwóch osób w czym pomagał i bez względu na istniejące - po stronie współdziałających tj. sprawcy kierowniczego J. S. i współsprawcy K. Z. - motywacji towarzyszących planowaniu pozbawienia życia dwóch osób i zachodził realny zbieg popełnienia dwóch przestępstw, przy czym wiedział, że czynności wykonawcze miały być fizykalnie wyodrębnione przez oddanie dwóch pojedynczych strzałów dla każdej z ofiar, czym wyczerpał znamiona pomocnictwa do dokonania kwalifikowanych zabójstw, gdyż godził się na pozbawienie życia dwóch osób w jednym miejscu i czasie, bez względu na motywację, a pomagając do zabójstw dwóch osób w taki sposób, że załadował broń samodziałową w cztery naboje, po dwa dla każdej z ofiar, to już taką motywacją wyczerpał znamiona motywacji zasługującej na szczególne potępienie, i pomimo tego Sąd ad quem rażąco przyjął, że zachowania przypisane oskarżonemu D. Z. w punkcie XVIII wyroku części I KK 375/25 35 rozstrzygającej orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 roku, III K 40/23, stanowią jeden czyn zabroniony, który należało zakwalifikować jako jedno przestępstwo z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 148 § 1 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., i następczo rażąco wymierzył - na podstawie art. 19 § 1 K.k. w zw. z art. 148 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 3 K.k., karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności, i następnie dokonał rażącej obrazy art. 85 § 1 K.k. i art. 88 K.k., art. 40 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k., art. 47 § 1 K.k., art. 90 § 2 K.k., art. 77 § 2 K.k., przez stwierdzenie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu w punkcie XXIII oraz związane z tym orzeczenia o środku karnym z punktu XIX, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych, oraz brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanych w punkcie VII wyroku; III/ rażącego naruszenia prawa procesowego, a to art. 2 § 2 K.p.k., 4 K.p.k., art. 7 K.p.k., art. 8 § 2 K.p.k., art. 118 § 1 K.p.k., art. 434 § 2 „a contrario” w zw. z art. 440 K.p.k. „a contrario” i art. 455 K.p.k., art. 437§ 1 i § 2 (zdanie pierwsze) K.p.k., art. 443a § 1 K.p.k. w z art. 438 pkt 2) K.p.k., art. 424 § 1 pkt 2) i § 2 K.p.k., art. 456 K.p.k., art. 458 K.p.k. w zw. z art. art. 413 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.k. polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i polegające dokonaniu dowolnej i wybiórczej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem okoliczności przemawiających jedynie na korzyść oskarżonych J. S., K. Z. i D. Z., a z pominięciem innych obiektywnych okoliczności, przy jednoczesnym oparciu szeregu ustaleń faktycznych w zakresie zarzuconych czynów zabronionych na hipotezach i domniemaniach, a wbrew jednoznacznym dowodom i logicznej ich korelacji, co polegało na tym, że pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu „de facto” nie zawiera logicznego i prawnego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego wyroku bowiem nie odnosi się do dokonanej subsumcji ustaleń faktycznych pod I KK 375/25 36 zastosowane normy prawa materialnego, pomimo częściowo reformatoryjnego orzeczenia, co polegało na: a/ całkowitym pominięciu w pisemnym uzasadnieniu wyroku logicznego i zwięzłego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie zmiany zaskarżonej części wyroku w stosunku do J. S. polegającej na: 1/ rażącym przyjęciu, że zachowania przypisane oskarżonej w punktach I i IV części rozstrzygającej stanowią jeden czyn zabroniony, oraz nieprzedstawienia logicznych podstaw prawnych wyeliminowania z opisu ustalenia o działaniu bez powodu i zakwalifikowania zachowań przypisanych oskarżonej w punktach I i IV części rozstrzygającej jako jednego czynu i jednego przestępstwa z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. oraz art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11§ 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k. i wymierzenia za to, na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 K.k. w zw. z art. 11 § 3 K.k. kary dożywotniego pozbawienia wolności, w sytuacji gdy, z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób, tj. B. O. oraz M. S., i nie zachodziła tożsamość osoby pokrzywdzonej, a zachodził realny zbieg tych dwóch przestępstw, przy czym fizykalnie zostały wyodrębnione poszczególne czynności wykonawcze polegające na oddaniu przez sprawcę kierowniczego J. S., dwóch pojedynczych strzałów do B. O. w kuchni mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwem tej pokrzywdzonej oraz fizykalnie zostały wyodrębnione czynności wykonawcze polegające na oddaniu przez współsprawcę K. Z. dwóch pojedynczych strzałów do M. S. w holu mieszkania, skutkujących dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa tego pokrzywdzonego, i pomimo tych niekwestionowanych okoliczności faktycznych, Sąd Odwoławczy dokonał rażąco błędnej kwalifikacji prawnej dwóch czynów zabronionych, stanowiących dwa odrębne i realnie zbiegające się przestępstwa, wydając rażąco niesprawiedliwe orzeczenie zmieniające przez zakwalifikowanie jako jednego czynu i jednego przestępstwa, i wymierzenia rażąco niesprawiedliwie jednej kary dożywotniego pozbawienia wolności, a przy tym nie wyjaśnienia logicznych i prawnych podstaw w zakresie częściowego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie I KK 375/25 37 VIII oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych i kompensacyjnych zawarte w punktach II, III, V, VI, IX, X, 2/ uniewinnieniu J. S., bez wskazania podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, od jednego z dwóch czynów zabronionych przypisanych w punkcie VII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, zakwalifikowanych jako dwa odrębne przestępstwa z art. 18 § 1 K.K. w zw. z art. 262 § 1 K.K. w zw. z art. 12 § 1 K.K., za które Sąd pierwszej instancji wymierzył jej kary, po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności, i nie wskazania w wyroku Sądu Odwoławczego oraz wyjaśnienia w pisemnym jego uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zmianie zaskarżonego wyroku, skutkujących niemożliwością dokonania oceny prawnej zakresu zmiany wyroku, w sytuacji, gdy wskazane przestępstwa były popełnione na szkodę różnych osób pokrzywdzonych w związku z naruszeniem ich dóbr osobistych, i w związku z tym, zgodnie z art. 12 § 1 K.k., nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonego, a także, nie zostało zwięźle wyjaśnione w odniesieniu do którego z czynów zabronionych zapadło rozstrzygnięcie o uniewinnieniu J. S., a który z czynów zabronionych został utrzymany w mocy jako jej przypisany, a nadto, Sąd Odwoławczy nie wyjaśnił podstawy prawnej tak rażąco wadliwego rozstrzygnięcia; b/ całkowitym pominięciu w pisemnym uzasadnieniu wyroku logicznego i zwięzłego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie zmiany zaskarżonej części wyroku w stosunku do K. Z. polegającej na: 1) rażącym przyjęciu, że zachowania przypisane oskarżonej w punktach XI i XIII części rozstrzygającej stanowią jeden czyn zabroniony, oraz nie przedstawienia logicznych podstaw prawnych wyeliminowania z opisu ustalenia o działaniu bez powodu i zakwalifikowania zachowań przypisanych oskarżonej w punktach XI i XIII części rozstrzygającej jako jednego czynu i jednego przestępstwo z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. oraz art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11§ 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k. i wymierzenia za to, na podstawie art. 148 § 2 pkt 3 K.k. w zw. z art. 11 § 3 K.k. kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy, z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób, tj. B. O. oraz M. S., i nie zachodziła tożsamość osoby pokrzywdzonej, a zachodził realny zbieg tych dwóch I KK 375/25 38 przestępstw, przy czym fizykalnie zostały wyodrębnione poszczególne czynności wykonawcze polegające na oddaniu przez sprawcę kierowniczego J. S., dwóch pojedynczych strzałów do B. O. w kuchni mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa tej pokrzywdzonej oraz fizykalnie zostały wyodrębnione czynności wykonawcze polegające na oddaniu przez współsprawcę K. Z. dwóch pojedynczych strzałów do M. S. w holu mieszkania, skutkujących dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa tego pokrzywdzonego, i pomimo tych niekwestionowanych okoliczności faktycznych Sąd Odwoławczy dokonał rażąco błędnej kwalifikacji prawną dwóch czynów zabronionych, stanowiących dwa odrębne i realnie zbiegające się przestępstwa, wydając rażąco niesprawiedliwe orzeczenie zmieniające przez zakwalifikowanie jako jednego czynu i jednego przestępstwa, i wymierzenia rażąco niesprawiedliwie i jednej kary dożywotniego pozbawienia wolności, a przy tym nie wyjaśnienia logicznych i prawnych podstaw w zakresie częściowego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej w punkcie XVI oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych zawarte w punktach XII, XIV, XVI; 2) uniewinnieniu K. Z. bez wskazania podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, od jednego z dwóch czynów zabronionych przypisanych w punkcie XV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, zakwalifikowanych jako dwa odrębne przestępstwa z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 1 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., a które były popełnione na szkodę różnych osób pokrzywdzonych, za popełnienie których, stosowanie do art. 61 § 1 K.k., odstąpiono od wymierzenia kar za te czyny zabronione, i nie wskazania w wyroku Sądu Odwoławczego oraz nie wyjaśnienia w pisemnym jego uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zmianie zaskarżonego wyroku, skutkujących niemożliwością dokonanie oceny prawnej zakresu zmiany wyroku, w sytuacji gdy, wskazane przestępstwa były popełnione na szkodę różnych osób pokrzywdzonych w związku z naruszeniem ich dóbr osobistych, i w związku z tym, zgodnie z art. 12 § 1 K.k., nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonego, a także, nie zostało zwięźle wyjaśnione w odniesieniu do którego z czynów zabronionych zapadło rozstrzygnięcie o uniewinnieniu K. Z., a który z czynów zabronionych został I KK 375/25 39 utrzymany w mocy jako jej przypisany, a nadto, Sąd Odwoławczy nie wyjaśnił podstawy prawnej tak rażąco wadliwego rozstrzygnięcia; c/ całkowitym pominięciu w pisemnym uzasadnieniu wyroku logicznego i zwięzłego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie zmiany zaskarżonej części wyroku w stosunku do D. Z., polegającej na: 1) rażącym przyjęciu, że zachowania przypisane oskarżonemu w punkcie XVIII części rozstrzygającej stanowią jeden czyn zabroniony, oraz [braku] wskazania powodów prawnych wyeliminowania z opisu ustalenia o działaniu z motywacji zasługującej na szczególne potępienie i czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 148 § 1 K.k. i art. 263 §2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., za co, na podstawie art. 19 § 1 K.k. w zw. z art. 148 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 3 K.k., nie pozwalającej na dokonanie oceny prawnej takiego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że udzielił pomocnictwa do dokonania dwóch zabójstw z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, o czym pełną świadomość miał skazany D. Z., a udzielając pomocnictwa J. S. i K. Z., miał pełną świadomość, że planowane jest dokonanie zabójstwa dwóch osób, przy czym, bez względu na istniejące - po stronie sprawcy kierowniczego J. S. i współsprawcy K. Z. - motywacje towarzyszące planowaniu pozbawienia życia dwóch osób, a zatem bez względu na więzi rodzinne, zawodowe, ekonomiczne, bądź inne z przyszłymi ofiarami, gdzie nie zachodziła tożsamość osób pokrzywdzonych, oraz zachodził realny zbieg popełnienia dwóch przestępstw, wiedział, że fizykalnie wyodrębnione czynności wykonawcze miały polegać na zabójstwie dwóch ofiar przez oddanie dwóch pojedynczych strzałów do każdej osoby pokrzywdzonej, czym wyczerpał znamiona pomocnictwa do dokonania kwalifikowanych zabójstw, gdyż nie musiał znać tych szczegółów, ale godził się na pozbawienie życia dwóch osób w jednym miejscu i czasie, i bez względu na motywację, godził się tym działaniem na każdą z form motywacji, w tym zasługujących na szczególne potępienie, załadowując broń w cztery naboje, po dwa dla każdej z ofiar, a także nie wykazania podstaw prawnych wymierzenia mu kary 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności, a także nie wyjaśniono w tym kontekście merytorycznych powodów orzeczenia, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona w punkcie XXIII oraz związane z tym orzeczenie o środku karnym z punktu XIX, I KK 375/25 40 d/ całkowitym pominięciu w pisemnym uzasadnieniu wyroku logicznego i zwięzłego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie zmiany zaskarżonej części wyroku w stosunku do skazanej J. S. i skazanej K. Z., polegającej na: 1) rażącego pominięcia w motywach zaskarżonego orzeczenia w zakresie zmiany wyroku zaskarżonego w stosunku do J. S., K. Z. i D. Z., odpowiednio dotyczących p.punktów: I.1., I.2., II.1., II.2., III.l. omówienia konstrukcji prawnej czynu ciągłego określonego w art. 12 § 1 K.k. w kontekście przestępstw z art. 148 § 1 pkt 3) K.k., art. 148 § 1 K.k., pozwalającej na przyjęcie wielu czynów skierowanych przeciwko dwóm osobom pokrzywdzonym, jako jednego czynu zabronionego, a następnie przyjęcia popełnienia jednego przestępstwa, pomimo, że przedmiotem zamachu było zdrowie i życie, a zatem dobra osobiste dwóch osób pokrzywdzonych i nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonego, prezentując w sentencji wyroku i uzasadnieniu rażąco błędną koncepcję prawną, że takie zachowania stanowią jeden czyn zabroniony i jedno przestępstwo, w istocie nie wyjaśnia motywacji, którą kierował się Sąd Odwoławczy, za rażącym przyjęciem takiej właśnie koncepcji prawnej, związanej z tym, że przestępstwo skierowane przeciwko dwóm osobom oraz przeciwko ich zdrowiu i życiu, gdzie nie jest zachowana tożsamość pokrzywdzonego, bowiem dotyczy pokrzywdzonej B. O. i pokrzywdzonego M. S., stanowi jeden czyn i jedno przestępstwo; 2) rażącego pominięcia w motywach zaskarżonego orzeczenia w zakresie zmiany wyroku zaskarżonego w stosunku do J. S., K. Z., odpowiednio dotyczących p.punktów: I.2., II.2., omówienia konstrukcji prawnej czynów zabronionych skierowanych wobec dwóch ciał zmarłych, odrębnie owiniętych w kokony w kontekście zbiegów realnych czynów ciągłych w rozumieniu art. 12 § 1 K.k. i rażącego pominięcia w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia odniesienia się do ustawowych znamion przestępstwa z art. 262 § 1 K.k. w kontekście własnych ustaleń faktycznych, którego przedmiotem jest m.in. ochrona czci, szacunku i spokój należny zmarłym w kontekście zachowań podjętych z rozmysłem przez oskarżonych J. S., K. Z., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, skutkujących zakupem 2000 ml żywych larw nekrofagów w postaci larw muchy plujki i obłożenia nimi ciał zmarłych, tj. B. O. i M. S., w celu zjedzenia ich tkanek miękkich, co miało stanowić w ocenie Sądu Odwoławczego ich utylizację, i w istocie I KK 375/25 41 kategorycznie nie wyjaśnia swojej motywacji, którą kierował się Sąd Odwoławczy, że taka próba formy cyt.: „zutylizowania zwłok” nie wyczerpała znamion popełnienia przestępstwa z art. 262 § 1 K.k. i nie wskazując przy tym, podstaw prawnych swoich rozstrzygnięć objętych zakresem orzeczeń o zmianach w wydanym wyroku, a wskazanych w p.punkcie I.2. (dot. J. S. ), p.punkcie II.2. (dot. K. Z. ), przywołując orzecznictwo, które przedstawiało całkowicie inny stan faktyczny spraw i nie mogące mieć zastosowania w niniejszej sprawie, czym rażąco naruszona została zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądów określona w art. 8 K.p.k. IV/ rażącego naruszenia prawa przejawiające się w rażącej obrazie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1/ art. 433 § 1 K.p.k., art. 118 § 1 K.p.k., art. 427 § 1 i 2 K.p.k., art. 424 § 1 i § 2 K.p.k., art. 434 § 1 pkt 1) i § 2 K.p.k. art. 435 K.p.k., art. 437§ 1 i § 2 K.p.k., art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k., art., 436 K.p.k. (a contrario), art. 455 K.p.k. (a contrario), art. 458 K.p.k. w zw. z art. 413 § 1 pkt 4) i pkt 5) i § 2 pkt 1) i pkt 2) K.p.k., polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i polegającej na nienależytym rozpoznaniu i nieprawidłowej merytorycznej ocenie wszystkich zarzutów apelacji prokuratora przez: - stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius, wobec którego nie wniesiono środka odwoławczego na niekorzyść, w sytuacji, gdy apelację na niekorzyść wniósł prokurator wobec wszystkich oskarżonych, - dolegliwość została redukowana przez uznanie jej za winną popełnienia jednego, a nie dwóch przestępstw i w efekcie, wymierzenia jednej kary i środka karnego, a nie dwóch kar i dwóch środków karnych oraz łącznej kary pozbawienia wolności i środków karnych i wymienione uwagi odnoszą się J. S. i K. Z., - w wyniku orzeczenia reformatoryjnego, na aktualności straciły zarzuty odniesione w punktach I-III apelacji, - a także wobec lakonicznego stwierdzenia o niezasadności, przez oparcie zmiany zaskarżonego wyroku z rażącym naruszeniem zasad sądowego wymiaru kary, które zostały oparte na dokonaniu dowolnej i wybiórczej ocenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, z nadmiernym uwzględnieniem I KK 375/25 42 okoliczności przemawiających jedynie na korzyść oskarżonych: J. S., K. Z. i D. Z., a z pominięciem innych obiektywnych okoliczności, przy jednoczesnym oparciu szeregu ustaleń faktycznych w zakresie zarzuconych czynów zabronionych na hipotezach i domniemaniach, a wbrew jednoznacznym dowodom i logicznej ich korelacji, co polegało na tym, że treść wyroku i pisemne uzasadnienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu „de facto” nie zawiera logicznego i prawnego wyjaśnienia podstaw prawnych wydanego wyroku bowiem nie odnosi się do dokonanej subsumcji ustaleń faktycznych pod zastosowane normy prawa materialnego, pomimo częściowo refermatoryjnego orzeczenia, co polegało na: a/ obrazie przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na treść wyroku w zakresie odpowiadania prawu, tj. rażącej obrazy art. 85 § 1 K.k. i art. 88 K.k., art. 40 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k., art. 47 § 1 K.k., art. 90 § 2 K.k., art. 77 § 2 K.k., art. 115§ 2 K.k. przez rażące stwierdzenie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej J. S. w punkcie VIII oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych i kompensacyjnych zawarte w punktach II, III, V, VI, IX, X, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych i kompensacyjnych, oraz brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanych w punkcie V wyroku, w następstwie pierwotnego rażącego uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 7) K.p.k. oraz rażącego naruszenia art. 12 § 1 K.k., art. 148 § 1 pkt 3) K.k., art. 262 § 1 K.k.w zw. z art. 12 § 1 K.k.; b/ obrazie przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na treść wyroku w zakresie odpowiadania prawu, tj. rażącej obrazy art. 85 § 1 K.k. i art. 88 K.k., art. 40 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k., art. 47 § 1 K.k., art. 90 § 2 K.k., art. 77 § 2 K.k., art. 115§ 2 K.k., przez rażące stwierdzenie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonej K. Z. w punkcie XVI oraz związane z tym orzeczenia o środkach karnych zawarte w punktach XII, XIII, XVII, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych, oraz I KK 375/25 43 brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanych w punkcie VI wyroku w następstwie pierwotnego rażącego uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 7) K.pk. oraz rażącego naruszenia art. 12 § 1 K.k., art. 148 § 1 pkt 3) K.k., art. 262 § 1 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k.; c/ obrazie przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na treść wyroku w zakresie odpowiadania prawu, tj. rażącej obrazy art. 85 § 1 K.k. i art. 88 K.k., art. 40 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 43 § 1 K.k., art. 47 § 1 K.k., art. 90 § 2 K.k., art. 77 § 2 K.k., art. 115§ 2 K.k., przez stwierdzenie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu D. Z. w punkcie XXIII oraz związane z tym orzeczenia o środku karnym z punktu XIX, w sytuacji gdy brak było podstaw we wskazanych przepisach prawa materialnego do wydania takiej treści rozstrzygnięcia zmieniającego i następczo, nie wystąpiły przesłanki w przepisach prawa materialnego do utraty mocy kary łącznej, środków karnych, oraz brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez Sąd Odwoławczy wskazanych w punkcie VII wyroku w następstwie pierwotnego rażącego uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 7) K.pk. oraz rażącego naruszenia art. 12 § 1 K.k., art. 148 w następstwie pierwotnego rażącego uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 7) K.pk. oraz rażącego naruszenia art. 12 § 1 K.k., art. 148 § 1 pkt 3) K.k., art. 262 § 1 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k., art. 148 § 1 pkt 3) K.k., art. 262 § 1 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k.; 2) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. art. 115§ 2 K.k., polegającej na zdeprecjonowaniu, pomijaniu i niewłaściwym rozważeniu istotnych okoliczności zaostrzających mających wpływ dla oceny wymiaru kary orzeczonej wobec skazanego D. Z., jak na przykład pomocnictwo młodocianej K. Z. do popełnienia dwóch kwalifikowanych zbrodni zabójstwa i w konsekwencji wymierzenia mu rażąco łagodnej kary jednostkowej pozbawienia wolności w punkcie III.1. i rażąco łagodnej łącznej kary pozbawienia wolności w punkcie VII wyroku Sądu ad quem, które swoją łagodnością umniejszają zakres zawinienia i nie obejmowały wszystkich dyrektyw sądowego wymiaru kary”. W konkluzji wniósł o uchylenie w części dotyczącej punktów I, II, III, IV, V, VII, wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. I KK 375/25 44 Obrońca skazanej J. S. na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na obrazie przepisów w postaci: a/ art. 6 k.p.k. w zw. z art. 72 k.p.k. w zakresie, w jakim w znaczącej części postępowania przygotowawczego oraz w całym toku postępowania przed Sądem I Instancji oraz przed Sądem II Instancji J. S. jako osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim była pozbawioną pomocy tłumacza, co w sposób rażący naruszało jej prawo do obrony; b/ art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozpoznanie i nieustosunkowanie się przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu do wszystkich wniosków i zarzutów apelacyjnych obrońców J. S. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny nie odniósł się do całości wniosków i zarzutów apelacji adwokat I. T. oraz do kwestii podnoszonych przez obrońców w toku rozprawy apelacyjnej, w tym w szczególności do kwestii nieuwzględnienia wniosków dowodowych formułowanych na etapie postępowania przed Sądem I Instancji, co miało wpływ na kształt ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, albowiem brak należytego rozważenia argumentacji apelacji uniemożliwił Sądowi. Odwoławczemu zrewidowanie niewłaściwych ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego; c/ art. 170 § 1, § 1a i § 2 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych na rozprawie apelacyjnej wniosków dowodowych powołanych na okoliczności mające istotne znaczenie dla ustalenia czy czyn zabroniony został popełniony oraz poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych w apelacji zarzutów odnośnie bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych obrony przez Sąd I instancji; - a nadto, na wypadek uznania powyżej sprecyzowanych zarzutów za niezasadne, obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność kary łącznej orzeczonej wobec J. S. w wymiarze kary dożywotniego pozbawienia wolności w sytuacji, w której dyrektywy wymiaru kary przemawiają za orzeczeniem wobec skazanej kary znacznie łagodniejszej, oscylującej wokół dolnych granic zagrożenia ustawowego. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu. I KK 375/25 45 W odpowiedzi na tę kasację prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Obrońca skazanego.D. Z. mimo deklaracji, że skarży wyrok w zakresie pkt III oraz pkt VII, w istocie zaskarżył wyrok w całości, z wyjątkiem przypisanego w pkt XXI wyroku Sądu I instancji przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., utrzymanego w mocy w pkt IV wyroku Sądu Apelacyjnego. Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., mające istotny wpływ na treść wyroku, a to poprzez brak umieszczenia w wyroku sentencji co do uniewinnienia oskarżonego.D. Z. od czynu opisanego w pkt XX części dyspozytywnej wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, sygn. akt III K 40/23, z dnia 28 sierpnia 2024 r., mimo, że w uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny sam zwraca uwagę, że „Wszystkim oskarżonym umknęło, że obłożenie zwłok larwami muchy plujki nie stanowi ich zbezczeszczenia, tj. czynu z art. 262 § 1 k.k.”, a także mimo tego, że w ustnym uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że uniewinnił wszystkich oskarżonych od czynu polegającego na zbezczeszczeniu zwłok pokrzywdzonych, co doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt III K 40/23, w zakresie pkt XX części dyspozytywnej, co stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 262 § 1 k.k. poprzez skazanie za stypizowane w tym przepisie przestępstwo oskarżonego.D. Z. mimo braku po jego stronie wypełnienia znamion tego przestępstwa, a także art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. poprzez pominięcie przy wymierzenia kary łącznej kary cząstkowej z pkt XX części dyspozytywnej Wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uniewinnienie oskarżonego.D. Z. od czynu z pkt XV i XVI części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt III K 40/23 i przypisanego w pkt XX części dyspozytywnej tegoż wyroku. W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej częściowe uwzględnienie przez uchylenie punktów I, II, III, IV, V, VII wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego I KK 375/25 46 rozpoznania, a w pozostałym zakresie oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja Prokuratora okazała się trafna i należało ją uwzględnić. Rację ma skarżący, że Sąd Apelacyjny rażąco naruszył przepisy prawa wskazane w kasacji. Podobnie zarzut kasacji obrońcy skazanego.D. Z. był częściowo trafny, a to, o ile zarzuca Sądowi odwoławczemu, że utrzymał w mocy skazanie za czyny z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w sytuacji, gdy na tych samych przesłankach uniewinnił od tych przestępstw J. S. i K. Z., zaś w uzasadnieniu dał wyraz przekonaniu, iż uniewinnić w tym zakresie należało i D. Z.. Rację ma też zarówno prokurator, jak i obrońca, gdy podnoszą, iż Sąd Apelacyjny rażąco błędnie orzekł w zakresie kary łącznej dotyczącej tego oskarżonego. W konsekwencji rażącego naruszenia prawa przez Sąd odwoławczy, wskutek uwzględnienia kasacji prokuratora i częściowo obrońcy D. Z., Sąd Najwyższy w całości uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Jest oczywiste, że w procedurze karnej obowiązuje zasada tzw. samodzielności jurysdykcyjnej sądów, która wynika z art. 8 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem, sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Innymi słowy, zasada ta oznacza autonomię orzekania sądu co do przedmiotu procesu. Jeśli jednak sąd, rozpoznając sprawę karną, opowiada się za jednym ze stanowisk występujących czy to w praktyce sądowej, czy w doktrynie (jak uczyniono w niniejszej sprawie), a czyni to pobieżnie i dokonując niewłaściwej wykładni prawa, to błędności stanowiska takiego sądu nie można usprawiedliwiać zasadą z art. 8 k.p.k. Wypada też zauważyć, że chociaż w zakresie przypisania D. Z. przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. nie doszło do naruszenia prawa, Sąd Najwyższy uznał za celowe uchylenie zaskarżonego wyroku i w tej części, by nie ograniczać Sądu II instancji w procedowaniu, tym bardziej że czyn ten ściśle wiąże się z materią sprawy. W zaistniałej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 436 k.p.k. ograniczył rozpoznanie wniesionych kasacji do kasacji prokuratora, częściowo kasacji obrońcy I KK 375/25 47 skazanego.D. Z. oraz częściowo co do punktu a petitum kasacji obrońcy skazanej J. S.. W pozostałym zakresie rozpoznanie kasacji obrońców w/w skazanych byłoby przedwczesne, a rozpoznanie skarg w zakreślonym stopniu jest wystarczające do wydania orzeczenia. 1/ w zakresie rozstrzygnięcia co do przestępstw usiłowania zabójstwa oraz zabójstwa B. O. i M. S., przypisanych przez Sąd I instancji w sentencji wyroku wobec J. S. w pkt I i IV, wobec K. Z. w pkt XI i XIII, a wobec.D. Z. w pkt XVIII (w formie stadialnej pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) – zmienionego przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w pkt I.1., II.1. oraz III.1. – należy podnieść, co następuje: a) Prokurator zarzucił w pkt II.1) petitum kasacji co do J. S., a w pkt II.3) co do K. Z. „rażące naruszenie prawa przejawiające się w rażącej obrazie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: rażące naruszenie art. 433 § 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. w zw. z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3) i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k., polegające na tym, że Sąd Odwoławczy dokonał wadliwej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie szerszym, niż zarzuty podniesione w środku odwoławczym i w następstwie błędnej subsumcji do uprzednio prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów zabronionych przypisanych oskarżonej J. S. w p.punkcie I.1. [K. Z. pkt II.1. – uwaga SN] wyroku Sądu Odwoławczego i dokonania błędnego wnioskowania, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, polegających na usiłowaniu dokonania kwalifikowanego zabójstwa i dokonaniu kwalifikowanego zabójstwa przez zastrzelenie dwóch osób, w wyniku realizacji różnych czynności wykonawczych stanowi znamię popełnienia jednego czynu zabronionego przy zastosowaniu art. 12 § 1 K.k., w sytuacji gdy przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób, tj. B. O. oraz M. S. (art.23 K.c.) i nie zachodziła tożsamość osoby pokrzywdzonej, a faktycznie zachodził realny zbieg tych dwóch przestępstw, przy czym fizykalnie zostały wyodrębnione czynności wykonawcze polegające na działaniu sprawcy kierowniczego J. S., która osobiście oddała dwa pojedyncze strzały do B. O. w kuchni mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa tej pokrzywdzonej oraz wyodrębniono I KK 375/25 48 czynności wykonawcze polegające na działaniu współsprawcy K. Z. (młodocianej), która oddała dwa pojedyncze strzały do M. S. w holu tego samego mieszkania, skutkujące dokonaniem kwalifikowanego zabójstwa wskazanego pokrzywdzonego, i pomimo tych niekwestionowanych okoliczności faktycznych, Sąd ad quem zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do J. S. w ten sposób, że przyjął, iż zachowania przypisane oskarżonej J. S. w punkcie I i IV [a zachowania przypisane oskarżonej K. Z. w punkcie XI i XIII – uwaga SN] wyroku części rozstrzygającej wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 roku, sygn. III K 40/23, stanowią jeden czyn zabroniony, który należało zakwalifikować jako jedno przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 k.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i § 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k.”. Podobnie w przypadku.D. Z. autor kasacji zarzucił w pkt II.5) petitum skargi naruszenie art. art. 433 1 K.k., art. 438 pkt 1) K.p.k. i art. 118 § 1 K.p.k. w zw. z art. 457 § 3 K.p.k. z art. 13 § 2 K.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i § 3 K.k. oraz z art. 148 § 2 pkt 3 K.k. i § 3 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i art. 12 § 1 K.k., mające polegać m.in. na tym, że Sąd odwoławczy „w następstwie błędnej subsumcji do prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych pod wskazane normy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów zabronionych przypisanych skazanemu D. Z. w p.punkcie III.1. wyroku Sądu Odwoławczego, tj. art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 148 § 1 K.k. i art. 263 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., polegającej na przyjęciu rażąco błędnej subsumcji do prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z rażącym naruszeniu norm prawa materialnego, a to: art. 148 § 2 pkt 3) K.k. i art. 12 § 1 K.k. przez ich nie zastosowanie, sprowadzające się do błędnego wnioskowania, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jeżeli przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób i w związku z tym nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonego, a zachodził realny zbieg przestępstw w wyniku planowanego zastrzelenia dwóch osób w jednym miejscu i czasie, w wyniku realizacji wielu czynności wykonawczych przez dwóch współdziałających sprawców, którym z osobna udzielał pomocnictwa do pozbawienia życia przy użyciu broni palnej marki S. z tłumikiem przy założeniu oddania po dwa pojedyncze strzały w stosunku do każdej z osób pokrzywdzonych, miało stanowić znamię popełnienia jednego czynu zabronionego, z którego wyeliminowano działanie I KK 375/25 49 z motywacji zasługującej na szczególne potępienie z przypisanej kwalifikacji prawnej określone w art. 148 § 2 pkt 3) K.k. w sytuacji, gdy wskazane prawidłowe ustalenia Sądu Odwoławczego wskazywały na wyczerpanie przez.D. Z. pomocnictwa do dokonania dwóch zabójstw z motywacji zasługującej na szczególne postępowanie, a udzielając pomocnictwa J. S. i K. Z., miał pełną świadomość, że udziela pomocnictwa do planowanego dokonania zabójstwa dwóch osób w czym pomagał i bez względu na istniejące - po stronie współdziałających tj. sprawcy kierowniczego J. S. i współsprawcy K. Z. - motywacji towarzyszących planowaniu pozbawienia życia dwóch osób i zachodził realny zbieg popełnienia dwóch przestępstw, przy czym wiedział, że czynności wykonawcze miały być fizykalnie wyodrębnione przez oddanie dwóch pojedynczych strzałów dla każdej z ofiar, czym wyczerpał znamiona pomocnictwa do dokonania kwalifikowanych zabójstw, gdyż godził się na pozbawienie życia dwóch osób w jednym miejscu i czasie, bez względu na motywację, a pomagając do zabójstw dwóch osób w taki sposób, że załadował broń samodziałową w cztery naboje, po dwa dla każdej z ofiar, to już taką motywacją wyczerpał znamiona motywacji zasługującej na szczególne potępienie, i pomimo tego Sąd ad quem rażąco przyjął, że zachowania przypisane oskarżonemu D. Z. w punkcie XVIII wyroku części rozstrzygającej orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 roku, III K 40/23, stanowią jeden czyn zabroniony”. W tym miejscu trzeba podkreślić, że już cytowane powyżej argumenty prokuratora zawarte w petitum skargi, wskazują te wszystkie elementy, które dowodzą błędnego rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji. b) Rozpoznając wniesione apelacje Sąd odwoławczy uznał, że: „Dokonana przez oskarżyciela publicznego i sąd meriti ocena prawna zachowania oskarżonych jest wadliwa, gdyż J. S. i K. Z. od początku towarzyszył jeden zamiar pozbawienia życia rodziców J. S.. Sąd pierwszej instancji ustalił wszak, że oskarżone w dniu 24 grudnia 2021 r. chciały dokonać zabójstwa rodziców J. S. przez ich uśpienie i uduszenie, ale czynu tego nie zrealizowały, gdyż podany lek nie nadawał się do ich uśpienia. Wobec niepowodzenia tego planu, w dniu 13 stycznia 2022 r. oskarżone spowodowały śmierć rodziców J. S. przez ich zastrzelenie (s. 68 uzasadnienia wyroku). Sąd ustalił, że J. S. miała dwa niezależne plany pozbawienia życia swoich rodziców, które realizowała jednocześnie. Pierwszy polegał na ich I KK 375/25 50 uduszeniu, a drugi na ich zastrzeleniu (s. 7 uzasadnienia wyroku). Dlatego J. S. jeszcze przed 24 grudnia 2021 r. poleciła D. Z. zdobycie broni palnej i razem z oskarżonym ćwiczyła się w obchodzeniu z nią nad stawami w pobliżu Kudowy. Zamiar zastrzelenia rodziców nie zrodził się po nieudanej próbie ich uśpienia i uduszenia. Zamiar ten towarzyszył J. S. od samego początku. Oskarżona chciała zabić rodziców w jeden albo drugi sposób, ale w ramach jednego zamiaru pozbawienia ich życia. (…) Zatem, już w pierwszej dekadzie czy połowie grudnia 2021 r. oskarżona planowała pozbawienie życia rodziców przez ich zastrzelenie. Zamiar obejmował oboje rodziców, a nie jedynie zabójstwa matki lub ojca. Przypisywanie więc J. S., a także K. Z. osobnego zamiaru usiłowania i dokonania zabójstwa B. O. oraz usiłowania i dokonania zabójstwa M. S., jest niewłaściwe i nie ma oparcia w dokonanych ustaleniach faktycznych. Wymieniona ocena prawna zachowania obu oskarżonych kobiet jest dla nich niekorzystna, gdyż jej wyrazem jest przypisanie oskarżonym kobietom dwóch przestępstw, a w konsekwencji wymierzenie kary i środków karnych za dwa przestępstwa, z konsekwencją w postaci wymierzenia kary łącznej. Dlatego czyny obu oskarżonych należało połączyć węzłem jednego zamiaru, przyjmując, że każda z nich popełniła jedno przestępstwo polegające na usiłowaniu i dokonaniu zabójstwa B. O. i M. S.”. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że powyższe rozważania Sądu Apelacyjnego są nietrafne, ogólnikowe, bez należytego pogłębienia omawianej materii i w rezultacie nie przekonują. Trzeba też zauważyć, że niezrozumiałe jest stanowisko tego Sądu o konieczności dokonania „oceny prawnej zachowania” oskarżonych J. S. i K. Z. w sposób dla nich korzystny, skoro przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym (co Sąd II instancji przyznał) sąd ma obowiązek dokonać prawidłowej subsumcji czynu pod określoną normę prawa materialnego, a nie poszukiwać najbardziej korzystnej wersji dla oskarżonych, jeśli nie jest to uprawnione w realiach procesowych i faktycznych danej sprawy. Sama ta okoliczność, że oskarżonej J. S. od początku przyświecał zamiar zabicia obydwojga rodziców, zaś K. Z. również od początku wprowadzona była w plany i działania tej oskarżonej, nie przesądza jeszcze tej kwestii, iż zachowania te należało kwalifikować w przypadku każdej z oskarżonych, jako jedno, a nie dwa odrębne przestępstwa zabójstwa. Jakkolwiek i tego rodzaju kwalifikacje prawne I KK 375/25 51 czynów są dopuszczalne i stosowane w praktyce sądowej na gruncie realiów procesowych konkretnych spraw, to jednak nie w każdej bez wyjątku sytuacji, zaś ten przypadek nie zachodził w niniejszej sprawie. Krytycznie należy zauważyć, iż Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w tym zakresie w zasadzie pominął zarówno podmiotową, jak i przedmiotową stronę działania wszystkich trojga oskarżonych, a przynajmniej przedstawił rozważania w tej części w sposób nieprzekonujący i spłycony. c) Wypada podkreślić, że zabójstwo więcej niż jednej osoby jednym czynem jest typem kwalifikowanym zabójstwa określonym w art. 148 § 3 k.k. Zagadnienie to wiąże się ściśle z problematyką jedności i wielości czynu. Na gruncie konkretnej sprawy trzeba udzielić odpowiedzi na pytanie, kiedy zachowanie sprawcy należy traktować jako jeden czyn, a kiedy dwa, czy więcej odrębnych, pozostających w realnym zbiegu czynów. Jest też rzeczą oczywistą, że sprawcy musi być obiektywnie przypisany każdy ze skutków w postaci śmierci ofiary. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w piśmiennictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym, o ilości czynów decyduje ilość podjętych przez sprawcę czynności wykonawczych, rozumianych fizykalnie. W praktyce sądowej można wyróżnić co najmniej dwa sposoby rozstrzygnięcia podobnych sytuacji, a polegających najczęściej na tym, że sprawca w tym samym miejscu i czasie – przykładowo - oddaje wiele strzałów z broni palnej albo zadaje wiele ciosów niebezpiecznym narzędziem. W przypadku pierwszego poglądu przyjmuje się, że zabójstwo więcej niż jednej osoby jest odmianą zabójstwa z art. 148 § 3 k.k., a nie kilkoma odrębnymi zabójstwami, lecz tylko wtedy, gdy sprawca dopuszcza się go jednym czynem. Takie sytuacje występują np. - gdy sprawca za pomocą jednego strzału, jednoczesnym ugodzeniem tym samym ostrym narzędziem, równoczesnym rozjechaniem samochodem, zatopieniem łodzi, podpaleniem budynku, jednokrotnym podłożeniem materiału wybuchowego, jednokrotnym dodaniem trucizny do napoju bądź pożywienia, oddaniem serii z broni automatycznej – zabija dwie lub więcej osób, podobnie w przypadku tzw. przestrzału, czyli w sytuacji, w której jeden strzał ugodził dwie osoby. Nie ma większych wątpliwości, że tego rodzaju zachowania sprawców winny być traktowane jako jeden czyn (por. V. Konarska – Wrzosek, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2023, s. 846, teza 10; A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część I KK 375/25 52 szczególna, t. 2, Komentarz do art. 117–211a. (red.) W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, s. 287; K. Janczukowicz, Zabójstwo więcej niż jednej osoby jednym czynem. LEX/el.2016; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 listopada 2004 r., IV KK 221/04, LEX nr 147237; z dnia 3 grudnia 2003 r., V KK 73/03, LEX nr 140097; wyroki Sądów Apelacyjnych: w Łodzi, z dnia 24 września 2015 r., II AKa 169/15, LEX nr 2000509; w Warszawie, z dnia 22 maja 2013 r., II AKa 139/13, LEX nr 1331118; w Katowicach, z dnia 23 kwietnia 2008 r., II AKa 92/08, LEX nr 447027). Drugi pogląd dotyczy przypadku, gdy sprawca podejmuje następujące po sobie czynności wykonawcze w stosunku do dwóch lub więcej ofiar (podkreślenie SN). Tytułem przykładu, w sprawie z użyciem broni palnej – nawet jeśli sprawca strzelał do stojących w różnych miejscach osób, a nawet w tym samym miejscu i czasie, lecz czyni to oddzielnie, chociaż z tej samej broni wymagającej każdorazowo, przed oddaniem strzału naciśnięcia języka spustowego, to wówczas mamy do czynienia z tyloma czynami, ile sprawca wykonał czynności sprawczych, zmierzających do realizacji powstałych skutków. W praktyce sądowej można wskazać także inne sytuacje faktyczne: oddanie kilku strzałów z broni palnej krótkiej do dwóch osób; wielokrotne ciosy łomem w głowę zadawane obu małżonkom, do których mieszkania sprawca włamał się w celu rabunkowym; ciosy nożem zadawane przez dwóch sprawców wobec grupy czterech mężczyzn w ramach zaplanowanego ataku; ciosy siekierą zadawane w mieszkaniu trzem osobom; dwa strzały oddane w sklepie kolejno do dwóch osób (por. wyroki Sądów Apelacyjnych: w Lublinie - z dnia 13 maja 2015 r., II AKa 80/15, LEX nr 1754195; z dnia 9 grudnia 2014 r., II AKa 238/14, LEX nr 1621163 oraz z dnia 12 maja 2005 r., II AKa 95/05, LEX nr 467489; we Wrocławiu, z dnia 13 czerwca 2012 r., II AKa 159/12, LEX nr 1213772; wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga z dnia 24 listopada 2015 r., V K 159/14, LEX nr 2049255). Właśnie w takich sytuacjach sądy przyjmują z reguły wielość czynów, a więc realny zbieg przestępstw z art. 148 k.k., a w konsekwencji, odrębne przestępstwo w odniesieniu do każdego pokrzywdzonego. Sprawcy, na zasadach ogólnych, musi być obiektywnie przypisany każdy ze skutków w postaci śmierci człowieka. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę takie rozstrzygnięcie uznaje za trafne. I KK 375/25 53 d/ Odnosząc się do zagadnienia jedności i wielości czynu, należy zauważyć, że art. 12 § 1 zdanie pierwsze k.k. stanowi, iż dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uważa się za jeden czyn zabroniony. Jednakże w zdaniu drugim przepis ten wskazuje – „jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego”. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że katalog dóbr osobistych został wskazany w art. 23 Kodeksu cywilnego i ma on charakter otwarty, gdyż nie jest możliwe przedstawienie pełnej ich listy. W przepisie tym wymieniono przykładowo zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. W przedmiocie jedności – wielości czynu podnosi się w literaturze między innymi – „jako pierwsze z katalogu dóbr osobistych zostało wskazane zdrowie człowieka. Powyższe wyłączenie z art. 12 k.k. w kontekście art. 148 § 3 k.k. i kwalifikowanej formy zabójstwa ze względu na multiplikację skutków wskazuje, że przepis art. 12 k.k. nie ma zastosowania do omawianego stanu faktycznego. A minori ad maius, jeżeli za dobro osobiste zostało uznane zdrowie człowieka to tym bardziej za takowe należy uznać jego życie. Tym samym w przypadku dokonania przestępstwa zabójstwa nie jest możliwe zakwalifikowanie konkretnego czynu z związku z art. 12 k.k. Wracając na grunt regulacji art. 148 § 3 k.k. należy spostrzec, że już samo unormowanie omawianego przypadku wyklucza możliwość przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego albowiem warunkiem sine quo non kwalifikacji art. 148 § 3 k.k. jest występowanie po stronie pokrzywdzonej co najmniej 2 osób, a tym samym tożsamość pokrzywdzonego nie może być zachowana - co w konsekwencji, jak zostało to już powiedziane, wyklucza możliwość przyjęcia art. 12 k.k. (…) jednym z warunków zastosowania art. 12 k.k. jest konieczność co najmniej dwóch lub więcej zachowań samego sprawcy. Co zatem w sytuacji, w której sprawca realizował tylko jedno zachowanie np. podpalił budynek z osobami wewnątrz czy oddał serię z broni maszynowej, w wyniku czego śmierć poniosła większa liczba osób. W takich sytuacjach trudno mówić o wielości (w rozumieniu więcej niż jednym) zachowań sprawcy. Wręcz przeciwnie - czyn taki stanowiłby jedno zachowanie w rozumieniu I KK 375/25 54 art. 11 § 1 k.k., a tym samym tylko jedno przestępstwo i wymagałby jednokrotnej kwalifikacji z art. 148 § 1 k.k. Górna granica kary oczywiście pozostawałaby bez zmian, jednakże samo społeczne poczucie sprawiedliwości niewątpliwie byłoby zachwiane (…) powyższe rozważania pozwalają na przyjęcie, że ustawodawca przez sformułowanie „jednym czynem” miał na uwadze jeden fragment aktywności człowieka (…) stanowiący pewną zwartą całość pod względem czasu i miejsca” (zob. A. Błachnio, Zabójstwo jednym czynem więcej niż jednej osoby. Uwagi na tle art. 148 § 3 k.k., WPP 2013, Nr 2, s. 101 – 102). Z kolei jak R. Kokot wywodzi - „wskazać można na katalog wyznaczników jedności - wielości czynu, przyjmowanych w nauce prawa karnego i orzecznictwie sądowym. Po pierwsze, na ocenę tę wpływa ustalenie, czy sprawca w wyniku swego zachowania naruszył jedno czy więcej dóbr prawnych. Po drugie, ustalić należy, czy można w zachowaniu wyodrębnić jeden czy kilka (zespół) ruchów sprawczych dla naruszenia poszczególnych dóbr (dobra), które można z socjologicznego punktu widzenia potraktować jako jednostki aktywności. Po trzecie, rozważyć należy kwestię jakości naruszonego dobra. Jeżeli dobra są ściśle związane z osobą człowieka, tak jak życie, zdrowie, wolność, cześć czy nietykalność cielesna, to przy ich naruszeniu należy przyjąć tyle czynów, ile osób ucierpiało, pod warunkiem, że da się sensownie wyodrębnić zespoły ruchów ukierunkowane na wywołanie takiego skutku. Po czwarte, stwierdzenia wymaga istnienie określonej zwartości czasowej oraz przestrzennej (sytuacyjnej) konkretnego zdarzenia. Za zasadne na tle tego kryterium uznać należy założenie, że im większa rozpiętość czasowa między poszczególnymi zespołami ruchów, tym większe uzasadnienie dla traktowania ich jako odrębnych czynów. Ocena tej rozpiętości w znacznej mierze zależy od charakteru dobra atakowanego i jego społecznej wartości” (por. R. Kokot [w:] Kodeks Karny. Komentarz. (red.) R.A. Stefański, Warszawa 2025, s. 966, teza 125). e) Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż z taką właśnie sytuacją faktycznoprawną jak wskazano w cytowanej literaturze, a więc z dwoma odrębnymi przestępstwami zabójstwa, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wszak oskarżone nie strzelały do stojących w jednej linii pokrzywdzonych, lecz oddały strzały w ich kierunku w sytuacji, kiedy znajdowały się te osoby w różnych miejscach i w różnych sytuacjach, co uprawniało I KK 375/25 55 Sąd I instancji nie tylko do uznania, że oskarżone oddając w kierunku rodziców strzały z broni palnej realizowały zamiar ich zabójstwa, ale też, iż były to dwa odrębne, oddzielne przestępstwa, zakwalifikowane prawidłowo w sposób przyjęty przez Sąd I instancji. Do zabójstwa B. O. oraz M. S. doszło w godzinach nocnych w dniu 13 stycznia 2022 r. Jak Sąd I instancji ustalił, przebieg zdarzenia wyglądał następująco: „W czasie, kiedy K. Z. przebywał w łazience, J. S. wzięła od K. Z. z plecaka załadowaną broń palną S. i razem udały się do kuchni, gdzie przebywała jej matka B. O.. W tym czasie J. S. oddała, z bliskiej odległości, jeden strzał w plecy matki, a gdy pokrzywdzona upadła krzycząc z bólu, oddała do niej, również z bliskiej odległości, drugi strzał w przednią część klatki piersiowej na wysokości serca. (…) Po tym J. S. przekazała broń K. Z. (…). Słysząc krzyk żony, K. Z. wyszedł z łazienki, jednocześnie pytając co się dzieje. Minął K. Z. idąc w kierunku kuchni, gdzie przebywała ranna i umierająca żona oraz J. S., która uniemożliwiała mu podejście do żony. K. Z., z bliskiej odległości, oddała dwa strzały do M. S. ”. Należy więc zaakcentować, że przedmiotem zamachu obu oskarżonych były dobra osobiste dwóch osób w postaci ich zdrowia i życia, a zatem nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonych, co w pierwszej kolejności jest warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony. Odwołując się do wcześniej wymienionych kryteriów, należy dodatkowo wskazać, że w sprawie w sposób naturalny można w zachowaniu obu oskarżonych kobiet wyodrębnić kilka zespołów ruchów sprawczych atakujących dobra, jakimi jest życie człowieka, przy czym istnieje zwartość czasowa i sytuacyjna całego zdarzenia; jakość naruszonego dobra jest szczególnie wysoka, skoro jest nim życie; ponieważ są to dobra ściśle związane z osobą człowieka, to w konsekwencji, przy spełnieniu wyżej wskazanych kryteriów, przy naruszeniu tych dóbr należy przyjąć tyle czynów, ile osób ucierpiało. f) Wszystkie powyższe rozważania odnoszą się także do oskarżonego D. Z.. Również w jego przypadku prokurator trafnie zarzucił, że Sąd II instancji na podstawie „błędnego wnioskowania” niesłusznie przyjął, że „dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jeżeli przedmiotem zamachu były dobra osobiste dwóch osób i w związku z tym nie zachodziła tożsamość pokrzywdzonego, a zachodził realny zbieg I KK 375/25 56 przestępstw w wyniku planowanego zastrzelenia dwóch osób w jednym miejscu i czasie, w wyniku realizacji wielu czynności wykonawczych przez dwóch współdziałających sprawców, którym z osobna udzielał pomocnictwa do pozbawienia życia przy użyciu broni palnej marki S. z tłumikiem przy założeniu oddania po dwa pojedyncze strzały w stosunku do każdej z osób pokrzywdzonych, miało stanowić znamię popełnienia jednego czynu zabronionego, (…) w sytuacji, gdy prawidłowe ustalenia Sądu Odwoławczego wskazywały na wyczerpanie przez. D. Z. pomocnictwa do dokonania dwóch zabójstw z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, a udzielając pomocnictwa J. S. i K. Z., miał pełną świadomość, że udziela pomocnictwa do planowanego dokonania zabójstwa dwóch osób w czym pomagał (…) i zachodził realny zbieg popełnienia dwóch przestępstw, przy czym wiedział, że czynności wykonawcze miały być fizykalnie wyodrębnione przez oddanie dwóch pojedynczych strzałów dla każdej z ofiar”. W tym miejscu wypada przypomnieć zasadę indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Art. 21 § 2 k.k. stanowi – „Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła”. Regulacja ta prowadzi zawsze do zrównania odpowiedzialności każdego ekstraneusa współdziałającego w popełnieniu przestępstwa indywidualnego z osobą posiadającą ową „okoliczność osobistą” (intraneusem). Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym nie tylko nie budzi wątpliwości, ale utrwalony jest pogląd, że możliwe jest przypisanie osobie odpowiedzialności karnej za przestępstwo indywidualne, nawet wtedy, gdy sama nie spełnia cech indywidualizujących podmiot takiej odpowiedzialności. Do odpowiedzialności karnej za przestępstwo indywidualne wystarczy, gdy osoby te wiedzą, iż osoba wykonująca czyn ma cechę wymaganą przez ustawę. Trzeba zauważyć, że nie tylko możliwe jest, ale i obligatoryjne, przypisanie osobie współdziałającej odpowiedzialności karnej na równi ze sprawcą głównym wypełniającym znamię przestępstwa indywidualnego. Odpowiedzialność w takiej sytuacji można ponieść - w zależności od okoliczności faktycznych sprawy - zarówno I KK 375/25 57 w formie współsprawstwa, pomocnictwa, czy też podżegania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2019 r., IV KK 460/17, LEX nr 2610262). Jak podnosi się w doktrynie, okoliczność osobista zaostrzająca odpowiedzialność karną, to każda okoliczność osobista, sprawiająca, że in concreto odpowiedzialność karna osoby, której dotyczy, kształtuje się surowiej, niż kształtowałaby się, gdyby okoliczność ta nie zachodziła. W tej funkcji mogą wystąpić w szczególności okoliczności stanowiące znamiona kwalifikujące (np. działanie w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie - art. 148 § 2 pkt 3 k.k.) czy stwarzające podstawę do nadzwyczajnego obostrzenia kary (np. okoliczność popełnienia przestępstwa w warunkach multirecydywy - art. 64 § 2 k.k.). Okoliczność osobista, która stanowi „znamię czynu zabronionego”, to nie tylko okoliczność stypizowana w znamieniu określającym podmiot danego czynu zabronionego i zawężającym krąg jego potencjalnych sprawców do osób mających określone cechy lub właściwości (tzw. przestępstwa indywidualne, np. znamię „funkcjonariusz publiczny” określające podmiot czynu zabronionego stypizowanego w art. 231 k.k.). Zakres tego określenia obejmuje także okoliczności osobiste odpowiadające znamionom czynu zabronionego innego rodzaju, w szczególności znamionom strony podmiotowej charakteryzującym bliżej cel, motywację lub pobudki działania sprawcy - np. wskazane wcześniej znamię „w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie”, określające motywację sprawcy jako znamię kwalifikujące w typie kwalifikowanym zabójstwa określonym w art. 148 § 2 pkt 3 k.k. (por. P. Kardas [w:] Kodeks Karny. Część ogólna. Komentarz, Tom I. A. Zoll (red.), Warszawa 2012, s. 404 – 408; J. Majewski (red.), Kodeks Karny. Komentarz do art. 21, tezy 9 i 14, WKP 2024). Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony D. Z. doskonale wiedział, że planowane jest zabójstwo dwóch osób. Nie tylko dostarczył oskarżonym pistolet S. z tłumikiem, ale też przeprowadził z nimi instruktaż w posługiwaniu się bronią, załadował do magazynka 4 naboje i przekazał broń K. Z. (s. 9 i 69 – 70 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy). Trzeba też zauważyć, że Sąd ten rozpatrywał sytuację prawną w/w oskarżonych również w kontekście art. 21 § 2 k.k. (s. 70 uzasadnienia). W rezultacie tych ustaleń Sąd Okręgowy przypisał D. Z. dwa przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. I KK 375/25 58 z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. (pkt XVIII wyroku). g) Budzi wątpliwość wyeliminowanie przez Sąd Apelacyjny z opisu czynów przypisanych przez ten Sąd J. S. w pkt I.1., a K. Z. w pkt II.1. ustaleń o działaniu „bez powodu”, zaś w odniesieniu do.D. Z. z opisu czynu przypisanego w pkt III.1. ustalenia o działaniu „z motywacji zasługującej na szczególne potępienie”. Sąd I instancji stwierdził w tym zakresie – „ważnymi dowodami bezpośrednimi w kwestii ustalenia motywu sprawcy, są wyjaśnienia oskarżonej K. Z. oraz zachowania J. S. związane z majątkiem pokrzywdzonych już po popełnionych zbrodniach zabójstwa. Biorąc pod uwagę ich treść sąd przyjął, że zachowanie oskarżonych miało związek z kwestiami rozliczeniowymi o charakterze finansowym oraz ze zgromadzonym majątkiem pokrzywdzonych. Sąd uznał, że J. S. oraz współdziałająca z nią K. Z. a także pomagający im D. Z. dokonali zabójstwa B. O. oraz M. S., w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez J. S. (art. 21 § 2 K.k.). Motywacja zasługująca na szczególne potępienie zachodzi wówczas, gdy u podstaw zachowania sprawcy legły motywy w sposób rażący odbiegające od i tak już naruszonego wzorca postępowania, które budzą odrazę ze względu na cel (J. K., Zabójstwa kwalifikowane, CzPKiNP 1999, nr 2, s. 135). Motyw działania J. S. był czysto finansowy więc niski i w żaden sposób nieusprawiedliwiony” (s. 70 uzasadnienia). Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że „motywem działania J. S. były kwestie finansowe”, a w rezultacie obie oskarżone działały „z motywacji zasługującej na szczególne potępienie i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”, lecz nie przedstawił motywów wyeliminowania ustaleń o działaniu „bez powodu”. Oceniając z kolei apelację obrońcy oskarżonego D. Z., Sąd Apelacyjny uznał za trafny zarzut z pkt 6 tej skargi, dotyczący „świadomości oskarżonego, co do motywu, z jakim działały J. S. i K. Z.”, co w konsekwencji doprowadziło do wyeliminowania ustalenia o działaniu „z motywacji zasługującej na szczególne potępienie” i przypisania mu pomocnictwa do zbrodni z art. 148 § 1 k.k., w miejsce przypisanej przez Sąd I instancji z art. 148 § 2 pkt 3 k.p.k. I KK 375/25 59 Zarzucił Sąd odwoławczy, iż Sąd Okręgowy „na ustalenie świadomości motywu działania oskarżonych kobiet, nie powołał żadnego dowodu. Sąd prawidłowo ustalił, że oskarżony pomógł zrealizować J. S. i K. Z. zamiar zabójstwa małżonków S. (…). Sąd ustalił również, że J. S. i K. Z. oraz D. Z. dokonali zabójstwa B. O. i M. S. w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. związanej z działaniem bez powodu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez J. S. (art. 21 § 2 KK). Na ustalenie co do oskarżonego nie ma jednak żadnego dowodu. Z tego względu, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował ustalenie o działaniu z motywacji zasługującej na szczególne potępienie”. W tym przypadku stanowisko Sądu Apelacyjnego jest co najmniej przedwczesne i nie zostało należycie pogłębione. Wszak z analizy materiału dowodowego wynika, że D. Z. był wtajemniczony, zwłaszcza przez J. S., w szereg okoliczności dotyczących planowanych zabójstw. h/ Tytułem ogólnych uwag należy stwierdzić, że Kodeks karny nie zawiera katalogu okoliczności nakazujących uznanie danego zachowania za „motywację zasługującą na szczególne potępienie”. Skoro tak, to kwestia ta winna podlegać ocenie przez pryzmat okoliczności konkretnej sprawy. Jest to więc motyw towarzyszący realizacji znamion przestępstwa, ale pozostający poza ich zakresem. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym, do motywów zasługujących na szczególne potępienie można zaliczyć w szczególności: zabicie człowieka na zlecenie za opłatą, pozbycie się niewygodnego świadka, dopuszczenie się morderstwa w wyniku dążenia do uzyskania spadku, zabicie człowieka dla zabawy. Motywacją zasługującą na szczególne potępienie najczęściej jest nienawiść, chęć zemsty, wzbogacenia się za wszelką cenę, przejęcia majątku, chęć uzyskania pieniędzy, przy czym jest mniej istotne, o jak dużą kwotę może chodzić. Jednak nie mniej istotnym elementem dla oceny oskarżonych w kontekście przypisanego zabójstwa z powodu motywacji zasługującej na szczególne potępienie może też być poziom zdeterminowania w dążeniu do zrealizowania założonego planu, rozpiętość czasowa przemyślanych działań i brak ludzkiej refleksji nad podejmowanymi poczynaniami, brak przejawów woli opamiętania, brak rozmyślania, rozważania, wyrachowanie w realizacji na chłodno założonego planu; w obliczu osiągniętego skutku bezduszne, beznamiętne działania dla zatarcia śladów przestępstwa, w tym I KK 375/25 60 wpływanie na inną osobę, by zacierała ślady. Te elementy świadczą o głębokiej demoralizacji danej osoby, lekceważeniu norm prawnych oraz zasad współżycia społecznego. Jakkolwiek nie zawsze pozbawienie życia człowieka bez powodu, bez wyraźnego motywu uprawnia do przyjęcia, że w grę wchodzi motywacja zasługująca na szczególne potępienie, to jednak możliwości takiej wykluczyć nie można i w każdym przypadku wymaga to dokładnej analizy i rozważenia przez pryzmat okoliczności danej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2020 r., IV KK 524/19, LEX nr 3275665; wyroki Sądów Apelacyjnych: w Białymstoku, z dnia 7 kwietnia 2022 r., II AKa 237/21, LEX nr 4526877; w Szczecinie, z dnia 26 kwietnia 2017 r., II AKa 191/16, Lex nr 2295144 oraz z dnia 20 października 2016 r., II AKa 119/16, LEX nr 2304345). Podsumowując te rozważania trzeba stwierdzić, że co najmniej część tych okoliczności - chociażby „poziom zdeterminowania w dążeniu do zrealizowania założonego planu, rozpiętość czasowa przemyślanych działań i brak ludzkiej refleksji nad podejmowanymi poczynaniami” – charakteryzowały całą trójkę oskarżonych. i/ Kwestia przypisania oskarżonym jednego przestępstwa zabójstwa, czy też dwóch odrębnych przestępstw z uwagi na liczbę ofiar, nie jest tylko zagadnieniem z kręgu rozważań akstrakcyjno – prawnych. Nie ma też znaczenia w przypadku J. S. i ta okoliczność, że w razie ewentualnego uznania jej za winną popełnienia dwóch odrębnych zbrodni zabójstwa i wymierzenia za każdą z nich jednostkowej kary dożywotniego pozbawienia wolności, orzeczona może być jako łączna „tylko” jedna kara dożywotniego pozbawienia wolności. Rzecz bowiem w tym, że przypisanie dwóch zbrodni zabójstwa głównym sprawczyniom oraz pomocnictwa do ich popełnienia wobec D. Z., po pierwsze, oddaje całą zawartość kryminalną popełnionych przestępstw i ma inny wydźwięk społeczny; po drugie, wpływa na właściwą ocenę stopnia społecznej szkodliwości przestępstw; po trzecie, wpływa na stopień winy. 2/ Sąd Apelacyjny dopuścił się także uchybień w zakresie przestępstw znieważenia (zbezczeszczenia) zwłok z art. 262 § 1 k.k. przypisanych w sentencji wyroku Sądu I instancji: J. S. w pkt VII, K. Z. w pkt XV oraz D. Z. w pkt XX (w formie I KK 375/25 61 stadialnej pomocnictwa do występku z art. 262 k.k.). Uchybienia te wystąpiły na trzech płaszczyznach, a to: a/ co najmniej za przedwczesne należy uznać rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji o uniewinnieniu J. S. i K. Z. od zarzutów popełnienia tych przestępstw, przy pobieżnym i skrótowym przedstawieniu argumentów za takim rozstrzygnięciem mających przemawiać. Sąd odwoławczy stwierdził między innymi – „Wszystkim oskarżonym umknęło, że obłożenie zwłok larwami muchy plujki nie stanowi ich zbezczeszczenia, tj. czynu z art. 262 § 1 KK. W literaturze przedmiotu zarysowały się dwa kierunki wykładni przepisu art. 262 § 1 KK. Według pierwszego, opis znamion tego czynu determinuje postać zamiaru sprawcy, który musi działać z określonym stosunkiem psychicznym do przedsiębranych działań, które w jego świadomości odbierane są jako nakierowane na znieważenie zwłok, czy też czynione są w celu znieważenia zwłok. W efekcie, czyn z art. 262 § 1 KK może być popełniony jedynie w zamiarze bezpośrednim, gdyż sprawca musi chcieć znieważyć zwłoki i do tego dążyć swoim zachowaniem. (…) Drugi kierunek wykładni wymienionego przepisu przyjmuje, że zbezczeszczenia zwłok sprawca może się dopuścić działając w zamiarze ewentualnym. Stąd, w wypadku, gdy zamiarem sprawcy było zatarcie śladów popełnionego przestępstwa i uniknięcie odpowiedzialności karnej, jednocześnie może działać ze świadomością, że dokonuje zbezczeszczenia zwłok. (…) W rozpoznawanej sprawie dowody zaoferowane przez oskarżyciela publicznego jednoznacznie wskazują, że celem działania oskarżonych było pozbycie się z mieszkania zwłok zastrzelonych rodziców J. S., a dzięki temu uniknięcie odpowiedzialności za popełniony czyn. Oskarżone podjęły zachowanie, które miało usunąć ślady i dowody popełnionego czynu i zapewnić im bezkarność, a nie bezcześcić zwłoki pokrzywdzonych”. Przedstawiając te argumenty Sąd odwołał się do literatury i stosownych orzeczeń Sądów Apelacyjnych, które z całą pewnością co do zasady są trafne, lecz nie do końca korespondują z realiami niniejszej sprawy. Rzecz jednak w tym, że stanowisko tego Sądu nie zostało należycie pogłębione. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem oskarżonych było uniknięcie odpowiedzialności za popełnione zbrodnie. Jednakże nawet cytowane przez Sąd odwoławczy judykaty nie sprzeciwiają się przyjęciu za trafne stanowiska Sądu I instancji. I KK 375/25 62 b/ Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska, że przestępstwo zbezczeszczenia zwłok z art. 262 § 1 k.k. może być popełnione jedynie w zamiarze bezpośrednim. Nie jest to pogląd dominujący, zresztą wydaje się, iż nie podziela go w niniejszej sprawie także Sąd odwoławczy. Należy przyjąć, że sprawca może popełnić tego rodzaju przestępstwo zarówno z zamiarem bezpośrednim jak i ewentualnym. Wypada zgodzić się ze stwierdzeniem, iż w przepisie art. 262 § 1 k.k. nie chodzi o bierne okazywanie lekceważenia, ale o manifestowanie braku szacunku, o każdy akt brutalnego nieposzanowania, zbezczeszczenia, okazania lekceważenia czy pogardy, przejawem takiego zbezczeszczenia może być także np. oplucie zwłok. Skoro zatem zbezczeszczenia zwłok sprawca może się dopuścić działając w zamiarze ewentualnym, to w wypadku, gdy zamiarem sprawcy było przede wszystkim zatarcie śladów popełnionego przestępstwa i uniknięcie odpowiedzialności karnej, to nie można wykluczyć jednocześnie jego działania ze świadomością, że dokonuje zbezczeszczenia zwłok (por. R.A. Stefański, Przestępstwo znieważenia zwłok ludzkich, prochów ludzkich lub grobu. Prok. i Pr. 2004, nr 10, s. 24; M. Mozgawa – Saj, Przestępstwo znieważenia oraz ograbienia zwłok, grobu i miejsca spoczynku zmarłego (art. 262 § 1 i 2 k.k.). Prok. i Pr. 2018, nr 1, s. 22-26; M. Mozgawa (red.), Kodeks Karny, Komentarz do art. 262, teza 2, LEX/el.2025; Z. Ćwiąkalski [w:] Kodeks Karny. Część szczególna. Komentarz do art. 262, teza 4, s. 574, Tom II, WKP 2017; częściowo wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 stycznia 2004 r., II AKa 374/03, OSA 2004, Nr 8, poz. 61). Sąd drugiej instancji na uzasadnienie swego stanowiska odwołał się także do poglądu wyrażonego przez Sąd Apelacyjny w Katowicach w powyżej wskazanym wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. Można zgodzić się z tym stanowiskiem o tyle, iż zasypanie zwłok ziemią poza cmentarzem i przykrycie tego miejsca gałęziami oraz naruszenie w ten sposób typowego dla naszego kręgu kulturowego sposobu pochówku, samo w sobie może nie stanowić o realizacji występku z art. 262 § 1 k.k. Przykładowo, M. Flemming dowodzi, że nie stanowi znieważenia zwłok ich ukrycie, chyba że miejsce ukrycia uwłaczałoby czci należnej zwłokom (por. M. Flemming, [w:] Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu. Rozdział XXXII kodeksu karnego. Komentarz (red.) M. Flemming, W. Kutzmann, Warszawa 1999, s.107). I KK 375/25 63 Natomiast Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą kasację nie akceptuje poglądu wyrażonego w judykacie w/w Sądu, iż narażenie zwłok na żerowanie zwierząt także nie stanowi zbezczeszczenia zwłok. Pogląd Sądu Apelacyjnego w Katowicach został także poddany krytyce w literaturze, gdzie podkreśla się, że taka wykładnia omawianego przepisu jest „całkowicie contra legem” (zob. J. Hanc, O. Sitarz, Przestępstwo znieważenia zwłok (aspekty dogmatyczne i praktyczne), CPKiNP 2017, Nr 2, s.62). Skoro zatem, zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że znamiona ustawowe występku z art. 262 § 1 k.k. mogą wypełniać takie zachowania sprawcy, jak „manifestowanie braku szacunku, każdy akt brutalnego nieposzanowania, okazania lekceważenia czy pogardy”, to trudno nie dostrzec, że zachowania oskarżonych związane z postępowaniem ze zwłokami zamordowanych rodziców, w tym obłożenie ciał larwami muchy plujki, a które to działania szczegółowo zostały ustalone przez Sąd I instancji, spełniają powyższe kryteria. c/ akt oskarżenia zarzucał zarówno J. S. jak i K. Z. po dwa przestępstwa znieważenia zwłok (J. S. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. – w pkt V i VI) oraz K. Z. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w pkt XI i XII. Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że Sąd I instancji w miejsce owych dwóch czynów, przyjął każdorazowo (w przypadku każdej z oskarżonych) jedno przestępstwo popełnione w warunkach ciągłości w ujęciu art. 12 § 1 k.k. Tymczasem Sąd Okręgowy uznał winę oskarżonych w zakresie każdego z dwóch czynów (pkt VII i XV sentencji wyroku). Świadczy o tym w sposób wyraźny uważna lektura tej części wyroku, gdzie Sąd orzekł: w pkt VII – „oskarżoną J. S. uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punktach V i VI części wstępnej wyroku, to jest przestępstw z art. 18 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 1 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 262 § 1 k.k. wymierza jej kary po 1 roku pozbawienia wolności”; w pkt XV –„oskarżoną K. Z. uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punktach XI i XII części wstępnej wyroku, to jest przestępstw z art. 262 § 1 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. i stosując przepis art. 61 § 1 K.k. odstępuje od wymierzenia kar za te czyny” (podkreślenia SN). Trafnie podniósł prokurator w kasacji, że sposób rozstrzygnięcia w tym zakresie w pkt I.2. oraz II.2. zaskarżonego wyroku przez Sąd Apelacyjny poprzez I KK 375/25 64 użycie liczby pojedynczej – „uniewinnia od czynu” – powoduje po pierwsze, iż co do jednego z czynów z art. 262 § 1 k.k. nie zapadło tożsame rozstrzygnięcie; po drugie, nie wiadomo, w zakresie którego z tych czynów orzeczono o uniewinnieniu. Odpowiedzi na to pytanie nie daje lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, gdyż ograniczono się do powtórzenie w skrócie potrzeby uniewinnienia w zakresie „czynu” z art. 262 § 1 k.k. d/ wszystkie uwagi Sądu Najwyższego zaprezentowane powyżej, zwłaszcza w podpunkcie b/, odnoszą się w równej mierze także do D. Z., tyle tylko, że jego sytuacja prawna w tym zakresie różni się zdecydowanie od rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego co do J. S. i K. Z.. Temu oskarżonemu zarzucono w pkt XV i XVI popełnienie dwóch przestępstw kwalifikowanych z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., mających polegać na pomocnictwie udzielonym J. S. i K. Z. do zbezczeszczenia zwłok B. O. i M. S.. W punkcie XX wyroku Sąd I instancji co do.D. Z. orzekł w następujący sposób - „uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XV oraz XVI części wstępnej wyroku, z tym iż przyjmuje, że oskarżony pomógł J. S. oraz K. Z. w popełnieniu zarzucanych im występków i kwalifikuje zarzucane mu czyny z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 262 § 1 K.k. przy zastosowaniu art. 12 § 1 K.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 K.k. w zw. z art. 262 § 1 K.k. wymierza mu kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności”. Sąd Apelacyjny - jak powyżej wskazano – zmienił zaskarżony wyrok, wobec tego oskarżonego w zakresie pomocnictwa udzielonego w/w dwóm oskarżonym do zabójstwa dwóch osób oraz co do kary łącznej (pkt III.1. i VII), natomiast w pkt IV w pozostałym zakresie wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy. Zarzut kasacji prokuratora podniesiony w tym zakresie był trafny, podobnie, jak częściowo okazał się słuszny w tej materii zarzut obrońcy skazanego D. Z.. Niezależnie od tego, na ile można uznać stanowisko Sądu Apelacyjnego za uzasadnione co do konieczności uniewinnienia trójki w/w oskarżonych od zarzutu z art. 262 § 1 k.k., to trzeba zgodzić się z autorami obu kasacji, że analiza uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego dowodzi, iż Sąd ten miał zamiar uniewinnić wszystkich oskarżonych, w tym także D. Z., od tych zarzutów. Sąd odwoławczy stwierdził między innymi - „Przechodząc do oceny zarzutów kolejnej skargi należy powiedzieć, że apelacja.D. Z. jest zasadna w zakresie, w jakim kwestionuje przypisanie mu I KK 375/25 65 przestępstwa z art. 262 § 1 k.k., polegającego na udzieleniu pomocy J. S. i K. Z. do zbezczeszczenia zwłok B. O. i M. S.. (…) Wszystkim oskarżonym umknęło, że obłożenie zwłok larwami muchy plujki nie stanowi ich zbezczeszczenia, tj. czynu z art. 262 § 1 K.K.”. W zaistniałej sytuacji wskutek pomyłki Sądu II instancji i mimo jego deklaracji o potrzebie uniewinnienia od przestępstw określonych w art. 262 § 1 k.k., skazanie za te dwa czyny zostało utrzymane w mocy wobec D. Z.. Świadczy o tym jednoznacznie analiza sentencji wyroków Sądów obu instancji. Dodatkowo doszło w tej części także do rażącego naruszenia art. 85 § 1 k.k. i art. 88 k.k., poprzez pozostawienie dwóch kar jednostkowych pozbawienia wolności poza wymiarem kary łącznej. W pkt VII wyroku Sąd odwoławczy orzekł: „na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec.D. Z. w punkcie XXI zaskarżonego wyroku oraz w niniejszym wyroku i wymierza mu karę łączną 13 (trzynastu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności”. Brak więc połączenia dwóch kar pozbawienia wolności w rozmiarze po 6 miesięcy, orzeczonych w pkt XX wyroku Sądu Okręgowego za dwa przestępstwa kwalifikowane z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art.262 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Nie ulega wątpliwości, że kary te pozostały poza węzłem kary łącznej, co rażąco narusza także art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. 3/ Pomimo że Sąd Najwyższy w całości uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, uznał za konieczne podnieść pewne uwagi odnośnie do zarzutu z pkt a petitum kasacji obrońcy J. S. dotyczącego żądania przyznania oskarżonej tłumacza języka angielskiego. Obrońca skazanej zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego polegające na obrazie art. 6 k.p.k. w zw. z art. 72 k.p.k. w zakresie, w jakim w znaczącej części postępowania przygotowawczego oraz w całym toku postępowania przed Sądem I instancji oraz przed Sądem II instancji J. S. „jako osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim była pozbawiona pomocy tłumacza, co w sposób rażący naruszało jej prawo do obrony”. Z uwagi na treść sentencji niniejszego wyroku, zarzut ten znalazł się faktycznie poza granicami rozpoznania, jednak z uwagi na znaczenie prawa do tłumaczenia dla realnego obowiązywania prawa do I KK 375/25 66 rzetelnego procesu karnego należało w ramach uzasadnienia przedstawić podstawowe zasady, które wpływają na jego interpretację. Prawo do tłumaczenia jest niezbędnym elementem prawa do obrony. Niewątpliwie, przepis art. 72 k.p.k. określa jedną z najważniejszych gwarancji procesowych oskarżonego będącego obcokrajowcem, gdyż prawo do korzystania z pomocy tłumacza stanowi istotny element prawa do rzetelnego procesu karnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że konieczność tłumaczenia orzeczeń nawet tych, które nie podlegają zaskarżeniu oraz pism procesowych mających znaczenie dla prowadzenia przez oskarżonego właściwej obrony, wynika z konieczności zapewnienia lojalności procesowej wobec stron i elementarnej rzetelności postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2020 r., V KK 518/19, LEX nr 3095018). Z art. 72 § 1 k.p.k. wynika, że „Oskarżony ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim”. Prawo do zapewnienia pomocy tłumacza wynika także z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz. Urz. UE L 280, 26.10.2010, s. 1-7). Dyrektywa ta w art. 2 przewiduje, iż „Państwa członkowskie zapewniają, aby podejrzanym lub oskarżonym, którzy nie mówią w języku danego postępowania karnego lub go nie rozumieją, zapewniono niezwłocznie tłumaczenie ustne podczas postępowania karnego przed organami śledczymi i sądowymi, w tym również podczas przesłuchania przez policję, wszystkich rozpraw sądowych oraz wszelkich niezbędnych posiedzeń”, a także „aby tam, gdzie to konieczne w celu zagwarantowania rzetelności postępowania, dostępne było tłumaczenie ustne kontaktów między podejrzanymi lub oskarżonymi a ich obrońcą, związanych bezpośrednio z jakimkolwiek przesłuchaniem lub składaniem wyjaśnień podczas postępowania lub ze złożeniem odwołania lub innych wniosków proceduralnych”. Z kolei w art. 3 dyrektywa ustanawia prawo do tłumaczenia pisemnego istotnych dokumentów w postępowaniu karnym, chociaż podobnie jak prawo polskie, nie wymaga tłumaczenia wszystkich bez wyjątku dokumentów, a jedynie tych mających istotne znaczenie procesowe: „Państwa członkowskie zapewniają, aby I KK 375/25 67 podejrzanym lub oskarżonym, którzy nie rozumieją języka danego postępowania karnego, zapewniono w rozsądnym terminie tłumaczenie pisemne wszystkich dokumentów istotnych dla zapewnienia ich zdolności do wykonywania swojego prawa do obrony oraz do zagwarantowania rzetelności postępowania”. W świetle art. 6 ust. 3 lit. e Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie rozumie lub nie mówi językiem używanym w sądzie. W sprawie D. przeciwko Szwecji (decyzja z dnia 5 stycznia 2010 r., nr skargi 13205/07, LEX nr 551326), Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził, że: „Artykuł 6 ust. 3 lit. e Konwencji stanowi, iż każdy oskarżony ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza. Prawo to ma zastosowanie nie tylko do ustnych wypowiedzi poczynionych na rozprawie, lecz także do dokumentów i postępowania przygotowawczego. Oznacza to, że oskarżony, który nie rozumie lub nie mówi językiem używanym w sądzie ma prawo do bezpłatnej pomocy tłumacza w odniesieniu do tłumaczenia pisemnego lub ustnego tych wszystkich dokumentów lub wypowiedzi z postępowania wszczętego przeciwko niemu, które musi rozumieć, lub które musi dostarczyć w języku używanym w sądzie, aby mógł korzystać z gwarancji rzetelnego procesu. Wskazany przepis nie idzie tak daleko, by wymagać pisemnego tłumaczenia wszelkich elementów dowodów pisemnych lub dokumentów urzędowych w procedurze (...).” Zakres prawa do tłumaczenia dokumentów był już wielokrotnie rozważany w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wskazywano, że art. 72 § 3 k.p.k. stanowi realizację minimalnych standardów demokratycznego systemu prawnego, w konsekwencji więc niedopełnienie przez sąd obowiązku wynikającego z tego przepisu narusza istotne elementy prawa do rzetelnego procesu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2007 r., V KK 190/06, Prok. i Pr. 2007, Nr 10, poz. 11). Przeprowadzenie rozprawy z udziałem oskarżonego niewładającego językiem polskim, bez zapewnienia mu pomocy tłumacza, stanowi oczywiste naruszenie norm procesowych i to nie tylko w aspekcie art. 204 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 407 k.p.k., ale również w aspekcie faktycznej zdolności do działania osoby nieznającej języka urzędowego sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2003 r., III KKN 143/01, LEX nr 78914). Z tego ostatniego wyroku wynika, że osoba niewładająca I KK 375/25 68 językiem polskim to nie tylko osoba, która w ogóle nie zna języka polskiego, ale także ta, która nie rozumie w dostatecznym stopniu zadawanych jej pytań albo też w wyniku słabej znajomości tego języka nie może swobodnie sformułować swych myśli. Niewystarczające władanie językiem polskim nie może prowadzić do ograniczenia możliwości obrony przed sądem polskim, a więc naruszać prawa do rzetelnego procesu. Dla tego rodzaju osób ustanowienie tłumacza jest warunkiem tzw. faktycznej zdolności do działania w procesie. Opierając się na powyższych normach prawnych ustanawiających kształt tej gwarancji procesowej, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy oskarżonej J. S. ta gwarancja przysługiwała – czy w istocie oskarżona należała do grupy osób, które „nie władają w wystarczającym stopniu językiem polskim”. Dopiero po tym wstępnym ustaleniu możliwe byłoby rozważenie zakresu tego prawa, które mogłoby jej przysługiwać, przechodząc do analizy zakresu prawa do tłumaczenia ustnego lub pisemnego i sposobu realizacji tego prawa przez orzekające w sprawie Sądy. Na tym etapie jednak ta analiza musiała się zatrzymać. Z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jak również z literatury, jak i z celu przepisów ustanowionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U.UE.L.2010.280.1), wynikało jednoznacznie, że jest to prawo przysługujące „cudzoziemcowi”, „obcokrajowcowi”, a więc oskarżonemu, który nie dość, że nie jest obywatelem RP, to jeszcze „który nie mówi w języku danego postępowania karnego lub go nie rozumie” (tak w dyrektywie 2010/64/UE), czy też „nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim” (tak w art. 72 k.p.k.). Wykładni tego sformułowania ustawowego dokonywano wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazując, że prawo do pomocy tłumacza przysługuje oskarżonemu, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim w zakresie, w jakim jest to konieczne dla zabezpieczenia elementarnych gwarancji procesowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., III KK 133/11, OSNKW 2012, z. 8, poz. 81). Niewątpliwie, z przytoczonego powyżej stanu prawnego i orzecznictwa ETPC oraz polskiego Sądu Najwyższego wynika, że nie istnieje absolutny obowiązek zapewnienia oskarżonemu tłumaczenia i tłumacza w każdym przypadku, gdy język polski nie jest jego ojczystym językiem – I KK 375/25 69 ta okoliczność, czy włada nim w wystarczającym stopniu podlega badaniu przez sąd orzekający w sprawie, który bierze pod uwagę tę okoliczność, czy spełniony został standard rzetelnego procesu w kontekście prawa do obrony. Przychylić się należy do wyrażanych w orzecznictwie stanowisk odnoszących się do sposobu oceny zaistnienia przesłanki wynikającej z art. 72 § 1 k.p.k., aktywującej obowiązek zapewnienia tej gwarancji procesowej. Za zbyt daleko idący należy uznać pogląd, że na gruncie art. 72 § 1 k.p.k. znaczenie ma to, czy oskarżony rozumie i włada językiem sądowym, czyli językiem, którym posługują się funkcjonariusze aparatu ścigania i który używany jest w sądzie. Taka bowiem sytuacja (nieznajomość języka fachowego) dotyczy również bezpośrednio obywateli polskich (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2016 r., II AKa 3/16, LEX nr 2166549). Pojęcie niewładania językiem nie może być oczywiście zawężone do całkowitej nieznajomości języka przez osobę przesłuchiwaną, lecz objąć powinno także sytuację, gdy osoba ta bądź nie rozumie w stopniu dostatecznym zadawanych jej pytań, bądź na tle słabej znajomości języka, nie moż+e sformułować myśli odtwarzających przebieg zdarzeń stanowiących przedmiot przesłuchania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1970 r., III KR 45/70, OSNKW 1970, z. 11, poz. 150). Chodzi tu o sytuację, gdy oskarżony nie może pojąć znaczenia i sensu dokonywanych czynności procesowych albo nie ma możliwości wysłowienia się w języku. Prawo do pomocy tłumacza powinno przysługiwać oskarżonemu, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim w zakresie, w jakim jest to konieczne dla zabezpieczenia jego elementarnych gwarancji procesowych i aby zrozumiał on znaczenie najważniejszych czynności postępowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 16 czerwca 2014 r., II AKa 111/13, LEX nr 1496046). Dokonując oceny, czy w czasie prowadzonego w stosunku do niej postępowania karnego wymieniona oskarżona „władała w wystarczającym stopniu językiem polskim” (w rozumieniu przesłanek z art. 72 k.p.k. i art. 204 § 1 pkt 2 k.p.k.), Sąd ma obowiązek ustalić tę okoliczność w stosunku do konkretnej osoby i oceny konkretnego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stopnia znajomości języka polskiego (por. m.in. wyrok SA w Rzeszowie z dnia 30 lipca 2020 r., II AKa 11/20, LEX nr 3335457). Mogą to być takie dowody, jak zeznania świadków, I KK 375/25 70 dokumenty, w których oskarżona pisała w języku polskim, ocena składanych przez nią wyjaśnień w początkowych etapach postępowania. Takiej oceny dokonał w niniejszym postępowaniu Sąd odwoławczy. Miał przy tym do czynienia z sytuacją, w której nie mogło być wątpliwości co do obywatelstwa oskarżonej i co do tego, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski, a oskarżona nie należy do żadnej mniejszości narodowej czy etnicznej, która posługiwać by się mogła językiem obcym (zob. np. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Vizgirda v. Słowenia z dnia 28 sierpnia 2018 r., nr skargi 59868/08, LEX nr 2553425). Sąd Apelacyjny stwierdził, że kluczową kwestią było ustalenie, czy J. S. mówi w języku polskim i rozumie go, gdyż w przeciwnym razie aktualizuje się jej prawo do żądania zapewnienia tłumacza przy dokonywaniu wszystkich czynności procesowych. Na samym wstępie rozważań wskazał, że z protokołu pierwszej rozprawy głównej z 14 czerwca 2023 r. wynikało, iż oskarżona nie żądała obecności tłumacza. W protokole nie odnotowano złożenia przez oskarżoną stosownego wniosku. Z wyjaśnień oskarżonej złożonych – po polsku – na tej rozprawie nie wynikało też, aby żądała ustanowienia tłumacza. Oskarżona nie podnosiła, że nie zna bądź nie rozumie języka polskiego. W protokole nie ma zapisów wskazujących na to, że oskarżona nie potrafi sformułować myśli i odnieść się do zarzutów aktu oskarżenia, a także, iż nie rozumie wyjaśnień złożonych na rozprawie przez K. Z. i.D. Z. oraz ich wyjaśnień, które zostały złożone w postępowaniu przygotowawczym i odczytane przez Sąd. Oskarżona nie podnosiła również, że nie rozumie zeznań świadków złożonych na rozprawie. Wymienionych uwag i żądań oskarżona nie zgłaszała na kolejnych terminach rozprawy głównej, gdyż w protokołach z tych czynności nie ma takich zapisów. Składała też w sprawie pisma sporządzone w języku polskim. Dopiero w pismach z 15 sierpnia i 23 listopada 2023 r. oskarżona żądała przeprowadzenia dowodu z treści jej „wyjaśnień” sporządzonych w języku angielskim na piśmie poza rozprawą główną. Wnioski te zostały zasadnie oddalone na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r., a Sąd uzasadnił tę decyzję w ten sposób, że zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 365 k.p.k., rozprawa odbywa się ustnie i przepisy postępowania nie przewidują możliwości złożenia na rozprawie głównej wyjaśnień na piśmie, a tym bardziej przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień sporządzonych na piśmie poza rozprawą główną. Na tej samej rozprawie ujawniono I KK 375/25 71 również wniosek oskarżonej z 26 lutego 2024 r. o przyznanie tłumacza, który oskarżona sprecyzowała jako wniosek o przyznanie drugiego obrońcy z urzędu. Procedujący Sąd I instancji wyjaśnił, że nie budzi wątpliwości, iż oskarżona włada językiem polskim w wystarczającym stopniu. Mieszka w Polsce i prowadzi tutaj działalność gospodarczą. Z zeznań świadków wynika, że na co dzień posługuje się językiem polskim w stopniu komunikatywnym. Przesłuchani w sprawie świadkowie nie twierdzili, aby oskarżona korzystała z translatora czy jakiegokolwiek urządzenia tłumaczącego z języka angielskiego na polski i odwrotnie. Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. M. B. zeznał, że J. S. rozmawiała swobodnie po polsku, czasami miała inny akcent. Tak samo zeznał R. K. na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. Na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. D. Z. wyjaśnił, że z J. S. rozmawiał po polsku. Oskarżona nie podnosiła również braku możliwości porozumiewania się z obrońcą i nie domagała się przyznania tłumacza dla tych czynności, nie kwestionowała także złożonych wyjaśnień, a nawet je potwierdziła, pomimo, że nie korzystała w czasie ich składania z pomocy tłumacza. Oskarżona nie twierdziła, że określone wypowiedzi, zwroty, myśli zostały nieprawidłowo zapisane w protokołach przesłuchania. Sąd odwoławczy wziął pod uwagę fakt, że oskarżona wyjaśniła, iż miała 19 lat, gdy wróciła z RPA. Jednak było to w 2000 r., a zatem od ponad 20 lat przebywa w Polsce, będąc obywatelką RP i prowadząc życie społeczne i zawodowe w języku polskim. Również z opinii psychiatrycznej i psychologicznej wynikało, że oskarżona rozmawiała po polsku i biegli nie mieli żadnych uwag, co do jej swobodnego wypowiadania się, rozumienia poleceń i innych kwestii w czasie badania. Biegli stwierdzili, że oskarżona komunikuje się w zrozumiały sposób, przekazuje swoje myśli, kontroluje przebieg rozmowy oraz zakres własnych wypowiedzi. Oceny tej dokonał również prawidłowo Sąd odwoławczy, odmawiając złożenia wyjaśnień przez oskarżoną w języku angielskim (k. 1928), uznając, że oskarżona dostatecznie włada językiem polskim i może także złożyć wyjaśnienia w języku polskim. Wydaje się więc, że w tej sytuacji nie można było uznać za błędne przyjęcia przez Sąd odwoławczy, iż w przypadku obywatelki RP, przebywającej od ponad 20 lat na terytorium RP i komunikującej się ze wszystkimi w jej otoczeniu w języku polskim, nie było żadnych podstaw do uznania, że „nie włada w wystarczającym I KK 375/25 72 stopniu językiem polskim”. W tej sytuacji nie wchodziły w grę gwarancje z art. 72 § 1 k.p.k., jako że brak tłumacza nie prowadził do naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu karnego. Nie można było uznać, że oskarżona nie rozumie w dostatecznym stopniu zadawanych jej pytań albo też w wyniku słabej znajomości tego języka nie może swobodnie sformułować swych myśli, czy też nie może pojąć znaczenia i sensu dokonywanych czynności procesowych. W rezultacie, przedstawione w ramach uzasadnienia kasacji wywody mające wykazać, że jednak oskarżona nie posługuje się językiem polskim, nie odpowiadały rzeczywistości – zwłaszcza, że Sądy obu instancji z możliwościami językowymi oskarżonej mogły się zapoznać bezpośrednio, gdy składała wyjaśnienia, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroków. W aktach sprawy znajdują się również liczne pisma i wnioski oskarżonej składane w języku polskim, a także niezwykle obszerna i szczegółowa osobista apelacja (k. 1592). Ponieważ jednak Sąd Najwyższy nie ma możliwości ostatecznej weryfikacji trafności stawianego w tym zakresie zarzutu, to wobec uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, Sąd ten, rozpoznając wniesione apelacje dokona takiej oceny. 4/ W toku ponownego postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny rozpozna apelacje i będzie mieć na uwadze argumenty przedstawione przez Sąd Najwyższy w niniejszym uzasadnieniu. [J.J.] [r.g.] Piotr Mirek Jacek Błaszczyk Dariusz Kala Andrzej Stępka Andrzej Tomczyk