I KK 38/22

Sygn. akt I KK 38/22 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie A. Ł. skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 marca 2022 r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 kwietnia 2019 r., sygn. akt III K (…), na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. postanowił wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wniosek złożony przez obrońcę skazanego A. Ł. nie podlegał uwzględnieniu. Wstrzymanie, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., wykonania zaskarżonego wyroku jest odstępstwem od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 k.k.w.). Zastosowanie wspomnianej instytucji może zatem nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim zawartych. 2 Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k. wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy nakazujące pozbawienie w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu wykonalności. Powodem ku temu może być zasadność argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być jednak dostrzegalna już „na pierwszy rzut oka”, skoro procedowanie w oparciu o art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Gdy trafność zarzutów podniesionych w kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista, samo zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku nie uzasadnia odstąpienia od wspomnianej na wstępie zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Nie przesądzając oczywiście ostatecznego efektu wniesienia kasacji, który to nadzwyczajny środek zaskarżenia będzie stanowił przedmiot rozpoznania na rozprawie, Sąd Najwyższy – badając złożony w imieniu skazanego wniosek – nie stwierdził jednoznacznej zasadności podniesionych w kasacji zarzutów ani też innych, doniosłych okoliczności, które mogłyby spowodować nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania, a przez to przemawiać za zastosowaniem instytucji, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k. Także obrona nie przedstawiła jakiejkolwiek w zasadzie argumentacji podlegającej rozważeniu w toku niniejszego postępowania, dającej konkretne podstawy do przyjęcia, że wykonanie wyroku przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji może spowodować wyjątkowo dolegliwe, w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego. Roli omówionej powyżej – brakującej – argumentacji nie spełnia wyrażone przez skarżącego przekonanie o zasadności zarzutów kasacji. Ocena taka nie jest bowiem – na aktualnym etapie postępowania – jednoznaczna, o czym przekonują w szczególności materiały sprawy odnoszące się do postępowania odwoławczego. Również prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację postulował jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 3 Sama ranga zarzutów jest immanentną cechą kasacji, wynikającą z wymogu możliwości jej wniesienia tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Treść art. 523 § 1 zdanie pierwsze k.p.k. przesądza więc, że charakter i powaga zarzutów należą do samej istoty tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Gdyby zatem uznać, że za zastosowaniem instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. powinien przemawiać wyłącznie przedmiotowy zakres kasacji, ustawodawca nadałby temu środkowi zaskarżenia charakter bezwzględnie suspensywny. Tak jednak nie uczyniono. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzą dostateczne podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.