I KK 486/25

I KK 486/25 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie R.Ś. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.), w dniu 29 stycznia 2026 r., wniosku obrońcy oraz skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 77/23 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt III K 270/18 postanowił: oddalić wnioski. Obrońca R.Ś. wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 9 kwietnia 2025 r. Mocą tego orzeczenia zmieniono wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 13 lipca 2022 r. i ostatecznie skazano R.Ś. w następujący sposób: za popełnienie dwóch przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przy czym jedno popełnione w zw. z art. 297 § 1 k.k. – na dwie kary 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę; za popełnienie przestępstwa z art. 301 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia I KK 486/25 2 wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 302 § 1 k.k. w zb. z art. 300 § 1 i 3 k.k. – na karę 2 lat pozbawienia wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia wolności i za popełnienie przestępstwa z art. 183 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowym – na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę i orzeczono wobec niego karę łączną 12 lat i grzywnę oraz zakaz z art. 41 § 2 k.k. oraz dwa środki kompensacyjne z art. 46 § 1 k.k. Do Sądu Najwyższego, niezależnie od kasacji, wpłynęły dwa wnioski o wstrzymanie wykonania orzeczenia: obrońcy i skazanego. Stwierdzić należało, że wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne, niekorzystne dla skazanego skutki. Analizując treść poszczególnych podniesionych w kasacji zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Tego stanu rzeczy nie zmienia fakt powołania w kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w niniejszej sprawie jest art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Sama deklaracja, że na etapie kontroli odwoławczej doszło do przeoczenia uchybienia polegającego na tym, że ,,oskarżony w postępowaniu sądowym na rozprawach w dniach 21 kwietnia 2021 r. i 5 maja 2021 r. nie miał obrońcy podczas gdy zachodził wypadek z art. 79 § 1 pkt 4 k.p.k.”, nie mogła odnieść oczekiwanego przez wnioskodawców efektu w postaci przesądzenia z góry zasadności zarzutu z pkt III ppkt 1 kasacji obrońcy i co za tym miałoby iść uruchomienia instytucji z art. 532 k.p.k., albowiem przeprowadzona na obecnym etapie analiza tego uchybienia prowadziła do wniosku, że Sąd odwoławczy odniósł się do przedmiotowego uchybienia (k. 53). Na I KK 486/25 3 obecnym etapie postępowania, którego meritum nie jest wszak rozpatrzenie kasacji, dość jedynie powiedzieć, że obligatoryjna obrona istniała w terminach rozpraw 21 kwietnia i 5 maja 2021 r. i czynności procesowe przeprowadzone wtedy zostały powtórzone 11 maja i 13 czerwca 2022 r. w obecności obrońcy, a więc zaistniałe uchybienie zostało sanowane, co, wbrew wywodom obrońcy, w sposób wyczerpujący opisał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu. Wobec powyższych argumentów wnioski należało uznać za niezasadne. [WB] [a.ł]