I KR 120/90

SentencjaZasada in dubio pro reo ma zastosowanie w ściśle określonych warunkach, a jednym z nich jest obowiązek oceny zebranych w sprawie dowodów przemawiających za tezą oskarżenia. Samo ich zestawienie oraz przeciwstawienie im dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego pozostaje w sprzeczności z tym przepisem i uzasadnia twierdzenie, iż w takim wypadku sąd orzekający uchylił się od oceny dowodów.Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 1991 r. sprawy M. K. i innych, oskarżonych z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 210 § 1 k.k. z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych oraz prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 12 marca 1990 r.:I.uchylił zaskarżony wyrok w części uniewinniającej M. K. od zarzutu opisanego w pkt II aktu oskarżenia i w tym zakresie jego sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Ł. do ponownego rozpoznania,II.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneProkurator Wojewódzki w Ł. oskarżył m.in. S. J., M. K. oraz M. D. o to, że:I. 18 września 1988 r. w Ł, działając wspólnie i w porozumieniu oraz z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, zmierzając do doprowadzenia S. L. do bezbronności i godząc się z tym, że skutkiem ich działania może być śmierć, przewrócili go, krępowali ruchy oraz zatykali otwory oddechowe, doprowadzając w konsekwencji do zejścia śmiertelnego przez uduszenie, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 240.000 zł, będące współwłasnością S. i T. L., tj. o czyn określony w art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 210 § 1 k.k. (...);II.w czasie i miejscu i warunkach jak w pkt I, dokonali napadu rabunkowego na T. L. w ten sposób, że wiążąc ją doprowadzili do stanu bezbronności, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 240.000 zł, będące współwłasnością T. i S. L., tj. o czyn określony w art. 210 § 1 k.c. (...);IV.w nocy z 5 na 6 września 1987 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z S. J., dokonali napadu rabunkowego na B. P. w ten sposób, że po wyważeniu drzwi weszli do domu, a następnie zatykając usta, świecąc latarką w oczy i nakazując, aby leżał spokojnie doprowadzili go do stanu bezbronności, po czym zabrali na jego szkodę pieniądze w kwocie 4.500 zł, tj. o czyn określony w art. 210 § 1 k.k.;V.w okresie od 20 czerwca do sierpnia 1987 r. na terenie województwa Ł, z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w warunkach przestępstwa ciągłego:a)20 czerwca 1987 r. we wsi J., działając wspólnie i w porozumieniu z S. J., dokonali kradzieży z włamaniem do domu F. S. w ten sposób, że wyważając drzwi weszli do środka, skąd zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę kożuch, magnetofon i inne przedmioty łącznej wartości około 200.000 zł;b)17 lipca 1987 r. we wsi R., działając wspólnie i w porozumieniu z S. J, dokonali kradzieży z włamaniem do domu W. W. w ten sposób, że po wyważeniu okna weszli do środka, skąd zabrali w celu przywłaszczenia magnetofon, złote obrączki i inne przedmioty wartości około 160.000 zł oraz 50 dolarów USA, łącznej wartości około 170.000 zł;c)w sierpniu 1987 r. we wsi K., M. K. zabrał w celu przywłaszczenia z niezamkniętego mieszkania na szkodę H. S. radiomagnetofon wartości około 47.290 zł, tj. o czyn określony w art. 208 k.k. i art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 58 k.k.(...) Sąd Wojewódzki w Ł., wyrokiem z 12 marca 1990 r. uznał M. K. za winnego dokonania zbrodni opisanej w pkt I i IV oraz przestępstwa opisanego w pkt V popełnionego w ten sposób, że 17 lipca 1987 r. w R., działając wspólnie i w porozumieniu z S. J., dokonali kradzieży z włamaniem do mieszkania W. W. w ten sposób, że po wyważeniu okna i wejściu do środka, zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę magnetofon, złote obrączki i inne przedmioty o łącznej wartości około 160.000 zł oraz 50 dolarów USA, łącznej wartości 172.936 zł i skazał M. K. za czyn opisany w pkt I na podstawie art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 210 § 1 k.k, przyjmując - w myśl art. 10 § 3 k.k. - za podstawę wymiaru kary art. 148 § 1 k.k., art. 36 § 3 k.k. i art. 40 § 1 k.k. na karę 8 lat pozbawienia wolności, 500.000 zł grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat; za czyn opisany w pkt IV na podstawie art. 210 § 1 k.k., art. 36 § 3 k.k. i art. 40 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 150.000 zł grzywny, pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat; za przestępstwo z pkt V aktu oskarżenia, opisane w pkt V wyroku na podstawie art. 208 k.k. i art. 36 § 3 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 300.000 zł grzywny; od zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego w pkt II oskarżonego M. K. uniewinnił (...).Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonych oraz prokurator (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Sąd Wojewódzki uniewinnił M. K. od zarzutu popełnienia rozboju wobec T. L. (pkt II aktu oskarżenia), powołując się na obowiązującą w procesie karnym zasadę in dubio pro reo.Nie negując prawa tego sądu do ferowania orzeczenia w myśl art. 3 § 3 k.p.k. stwierdzić należy, że ta zasada ma zastosowanie w ściśle określonych warunkach, a jednym z nich jest obowiązek oceny zebranych w sprawie dowodów przemawiających za tezą oskarżenia.Samo ich zestawienie oraz przeciwstawienie im dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego pozostaje w sprzeczności z tym przepisem i uzasadnia twierdzenie, iż w takim wypadku sąd orzekający uchylił się od oceny dowodów.Tak właśnie postąpił Sąd Wojewódzki, ferując wyrok w odniesieniu do tego zarzutu, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku i w tej sytuacji to jego orzeczenie, zasadnie zaskarżone przez prokuratora, należało uchylić i w tym zakresie sprawę M. K. przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w L. do ponownego rozpoznania.Tak też Sąd Najwyższy orzekł, uwzględniając rewizję oskarżyciela publicznego, czemu dał wyraz w pkt I niniejszego wyroku (...).