I KR 213/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Pustelnik (sprawozdawca). Sędziowie: R. Kryże, F. Karolus.Prokurator Generalnej Prokuratury: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka G., Jerzego B. Stanisława K. i innych, oskarżonych z art. 286 § 2, 290 § 2 i innych przepisów k.k. oraz art. 49 § 1, 52 § 1 i innych przepisów ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123), po rozpoznaniu między innymi rewizji założonych przez prokuratora i przez niektórych oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 3 lutego 1965 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 i 3, 384 pkt 2, 387, 388 § 1 k.p.k.:1) co do oskarżonego Henryka G.: a) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 3 lutego 1965 r. w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, b) uchylił tenże wyrok w części umarzającej postępowanie karne o czyn opisany w punkcie XXI aktu oskarżenia i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu dla m. st. Warszawy, c) przyjmując, że przypisane oskarżonemu Henrykowi G. czyny opisane w pkt VI, XV, XVII, XIX, XXIII, XXVII i XXXII aktu oskarżenia - ze zmianami przyjętymi w sentencji zaskarżonego wyroku - kwalifikują się jako przestępstwa z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k. skazał go na mocy tych przepisów oraz art. 42 § 2 i z art. 47 § 1 lit. c) k.k. za każdy czyn na karę więzienia i grzywny w wysokości orzeczonej za ten czyn w sentencji zaskarżonego wyroku oraz na karę dodatkową utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat, d) przyjmując, że przypisany oskarżonemu Henrykowi G. czyn opisany w pkt XIII aktu oskarżenia ze zmianą przyjętą w sentencji zaskarżonego wyroku kwalifikuje się jako przestępstwo z art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 lit. e) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123), a czyn opisany w pkt XVI aktu oskarżenia ze zmianą przyjętą w sentencji tegoż wyroku jako przestępstwo z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 lit. e) u.k.s. - skazał oskarżonego Henryka G. za każdy czyn na mocy powołanych przepisów u.k.s. na kary aresztu i grzywny w wysokości orzeczonej za ten czyn w sentencji zaskarżonego wyroku, e) w pozostałej zaskarżonej części utrzymał co do oskarżonego Henryka G. powyższy wyrok w mocy, f) na podstawie art. 31-34 k.k. wymierzył oskarżonemu Henrykowi G. jedną łączną karę 9 lat więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 7 grudnia 1962 r. i łączną karę: grzywny w części dotyczącej skazań z przepisów k.k. (pkt IV, VI, X, XV, XVII, XIX, XXIII, XXVII i XXXII) w kwocie 150.000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia na 1.000 dni więzienia zastępczego, utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat oraz przepadku majątku w całości;2) co do oskarżonego Jerzego B.: a) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 3 lutego 1965 r. w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, b) przyjmując, że przypisany oskarżonemu Jerzemu B. czyn opisany w pkt XXXV aktu oskarżenia - ze zmianą przyjętą w sentencji zaskarżonego wyroku - kwalifikuje się jako przestępstwo z art. 290 § 2 k.k., a czyny opisane w pkt XL, XLIII, XLIV, XLIX, LIII, LVI i LVIII aktu oskarżenia - ze zmianami przyjętymi w tejże sentencji - kwalifikują się jako przestępstwa z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k., skazał oskarżonego Jerzego B. na mocy tych przepisów oraz art. 42 § 2 i art. 47 § 1 lit. c) k.k. za każdy czyn na karę więzienia i grzywny w wysokości orzeczonej za ten czyn w sentencji zaskarżonego wyroku oraz na karę dodatkową utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat, c) na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) karę 2 lat więzienia orzeczoną oskarżonemu Jerzemu B. z art. 286 § 2 k.k. za czyn opisany w pkt XXXVII aktu oskarżenia, ze zmianą przyjętą w sentencji zaskarżonego wyroku, złagodził o połowę, tj. do 1 roku więzienia, d) w pozostałej zaskarżonej części utrzymał co do oskarżonego Jerzego B. powyższy wyrok w mocy, e) na podstawie art. 31-34 k.k. wymierzył oskarżonemu Jerzemu B. jedną łączną karę 8 lat więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 18 lutego 1963 r. i łączną karę: grzywny w części dotyczącej skazań z przepisów k.k. (pkt XXXV, XXXVII, XL, XLIII, XLIV, XLIX, LIII, LVI i LVIII) w kwocie 120.000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia na 800 dni więzienia zastępczego, utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat i przepadku majątku w całości (...);3) co do oskarżonego Stanisława K.: a) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 3 lutego 1965 r. w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, b) przyjmując, że przypisany oskarżonemu Stanisławowi K. czyn opisany w pkt CIV aktu oskarżenia kwalifikuje się jako przestępstwo z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k., skazał oskarżonego Stanisława K. na mocy tych przepisów oraz art. 42 § 2 i art. 47 § 1 lit. c) k.k. za ten czyn na 2 lata więzienia i 5.000 zł grzywny oraz na karę dodatkową utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat, c) w pozostałej zaskarżonej części utrzymał co do oskarżonego Stanisława K. powyższy wyrok w mocy, d) na podstawie art. 31-34 k.k. wymierzył oskarżonemu Stanisławowi K. jedną łączną karę 3 lat więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 23 maja 1963 r. i łączną karę: grzywnę w części dotyczącej skazania z przepisów k.k. (pkt CIV) w kwocie 5.000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia na 34 dni więzienia zastępczego oraz utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 2 lat (...).W sprawie zostali między innymi oskarżeni:1) Henryk G. o to, że:I. wiosną 1955 r. w W. jako starszy radca Centralnego Zarządu Ceł, w zamian za przyśpieszenie wydania zezwolenia na dokonanie ostatecznej odprawy celnej samochodu osobowego "Ford Consul", nabytego przez Kazimierza S. w Brytyjskim Ośrodku Informacyjnym, zażądał od tegoż S., a następnie przyjął korzyść majątkową w wysokości 10.000 zł, tj. o czyn z art. 290 § 2 k.k.;II. w 1955 r. lub 1956 r. w W. jako starszy radca Centralnego Zarządu Ceł, w zamian za przyśpieszenie wydania zezwolenia na dokonanie ostatecznej odprawy celnej samochodu osobowego "Ford Coston", nabytego przez Ksawerego F. od pracownika ambasady holenderskiej, zażądał od tegoż F., a następnie przyjął korzyść majątkową w wysokości 3.000 zł, tj. o czyn z art. 290 § 2 k.k.;III. w maju 1956 r. w W. jako starszy radca Centralnego Zarządu Ceł, w zamian za przyśpieszenie wydania zezwolenia na dokonanie ostatecznej odprawy celnej samochodu osobowego "Opel Olimpia"" nabytego przez Kazimierza S. od pracownika jednej z ambasad, zażądał od tego S., a następnie przyjął korzyść majątkową w wysokości 10.000 zł, tj. o czyn z art. 290 § 2 k.k.;IV. we wrześniu 1957 r. w W. jako starszy radca Centralnego Zarządu Ceł, przekraczając swoją władzę, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wszedł w nielegalny sposób w posiadanie druku ścisłego zarachowania "dowód odprawy celnej" Nr 792550, który następnie - po sfałszowaniu - przekazał Stefanowi W. jako dowód opłacenia cła w wysokości 65.000 zł za samochód marki "Mercedes", w zamian za co przyjął dla siebie kwotę 35.000 zł., tj. o czyn z art. 286 § 2 k.k.;V. w okresie od grudnia 1958 r. do 26 listopada 1959 r. w W., wspólnie z Mieczysławem B. i Jerzym B., pomógł Romanowi I. do wywiezienia za granicę bez uiszczenia cła 20 aparatów fotograficznych marki "Exacta", narażając Skarb Państwa na uszczuplenie cła w wysokości 160.000 zł, tj. o czyn z art. 47 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 11 kwietnia 1947 r. (Dz. U. Nr 32, poz. 140);VI. w okresie od grudnia 1958 r. do 26 listopada 1959 r. w W. nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Jerzego B. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej wywozowej bagażu Romana I., zawierającego 20 aparatów fotograficznych marki "Exacta", i za to otrzymał kwotę 6.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;VII. w dniu 15 czerwca 1960 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz S. i Wanda G., wywiózł bez zezwolenia z Polski do Francji 800 dolarów USA w banknotach, wartości około 19.000 zł, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);VIII. w czerwcu 1960 r. w Paryżu, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz S. i Wanda G., będąc krajowcem dewizowym, zawarł z cudzoziemcem dewizowym w obrocie z zagranicą umowę kupna-sprzedaży, w wyniku której w zamian za wywiezione 800 dolarów USA w banknotach nabył 600 par pończoch nylonowych i 300 swetrów, tj. o czyn z art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);IX. w lipcu 1960 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz S., Wanda G. i Jerzy B., i uchylając się od powinności celnej, sprowadził z Francji na polski obszar celny 600 par pończoch nylonowych, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);X. w lipcu 1960 r. w W., działając wspólnie z Kazimierzem S., nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Jerzego B. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 509996/2568 zawierającej 600 par pończoch nylonowych, nadanych we Francji na nazwisko Wandy G., i za to wręczył mu kwotę 12.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XI. w okresie od 1960 r. do 1962 r. w W. wywiózł bez zezwolenia w paczkach żywnościowych do Francji około 1.100 dolarów USA w banknotach, wartości około 23.000 zł, tj. o czyn z art. 52 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U Nr 21, poz. 123);XII. w okresie od 1960 r. do 1962 r. w W. i we Francji, będąc krajowcem dewizowym, zawarł bez zezwolenia z cudzoziemcem dewizowym w obrocie z zagranicą transakcję kupna-sprzedaży, w wyniku której za około 2.200 dolarów USA w banknotach otrzymał 4-5 paczek, zawierających około 200 swetrów wartości około 100.000 zł, oraz 20-30 paczek, zawierających masę perłową wartości około 750.000 zł, tj. o czyn z art. 49 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XIII. w okresie od 13 lipca do 17 sierpnia 1961 r. w Paryżu i Stuttgarcie, działając wspólnie z Kazimierzem S., jako krajowiec dewizowy, zawarł bez zezwolenia z cudzoziemcem dewizowym w obrocie z zagranicą transakcję kupna-sprzedaży, w wyniku której za kwotę 16.000 dolarów USA w banknotach nabył około 4.700 swetrów męskich i dwa samochody marki "Mercedes 220 S", tj. o czyn z art. 49 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XIV. w okresie od 15 maja do 12 września 1961 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Mieczysław S., Kazimierz S., Jerzy B., Zdzisław C., Franciszek S. i Andrzej G., i uchylając się od powinności celnej wprowadził z Francji na polski obszar celny około 4.700 swetrów męskich, wartości około 2.350.000 zł, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XV. w okresie od maja do lipca 1961 r. w W., działając wspólnie z Kazimierzem S. i Jerzym B., nakłonił kontrolera Urzędu Celnego w W. Zdzisława C. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłek nr 211821/2281 i nr 212986/3102, nadanych na nazwisko Mieczysława S., i za to wręczył mu kwotę 21.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XVI. w dniu 13 lipca 1961 r. w W., działając wspólnie z Kazimierzem S., wywiózł bez zezwolenia za granicę 16.000 dolarów USA w banknotach, wartości około 384.000 zł, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. e) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XVII. we wrześniu 1961 r. w W., działając wspólnie z Kazimierzem S. i Jerzym B., nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Franciszka S. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 214833/4457, nadesłanej na nazwisko Mieczysława S., i za to wręczył mu kwotę 8.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XVIII. w dniu 7 października 1961 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Henryk B., Henryk M. i Jerzy B., wywiózł bez zezwolenia za granicę około 5.000 dolarów USA w banknotach, wartości około 120.000 zł, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XIX. w październiku 1961 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem B. i Jerzym B., nakłonił zastępcę naczelnika Urzędu Celnego w W. Henryka M. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej bagażu wyjeżdżającego za granicę i przyjeżdżającego z zagranicy Henryka B. i za to wręczył mu około 10.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XX. w październiku 1961 r. w W. dokonał bez zezwolenia czynności obrotu wartościami dewizowymi, przyjmując od Henryka B. - za pośrednictwem Jerzego B. - jako wynagrodzenie 6 monet złotych 20-dolarowych, wartości około 20.760 zł, tj. o czyn z art. 56 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXI. w czerwcu 1962 r. w W. nabył bez zezwolenia od Henryka B. 1.800 dolarów USA w banknotach, za sumę 200.000 zł, tj. o czyn z art. 45 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXII. w dniu 24 czerwca 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Lucyna K., Henryk B., Henryk M. i Jerzy B., wywiózł bez zezwolenia do Paryża za pośrednictwem Lucyny K. około 5.000 dolarów USA w banknotach, wartości około 120.000 zł, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXIII. w czerwcu 1962 r. w W., na prośbę Jerzego B., nakłonił zastępcę naczelnika Urzędu Celnego w W. Henryka M. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej bagażu wyjeżdżającej za granicę i przyjeżdżającej z zagranicy Lucyny K. i za to wręczył mu około 10.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XXIV. w dniu 14 lipca 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz S., Wanda G. i Jerzy B., wywiózł bez zezwolenia za granicę około 8.000 dolarów USA w banknotach, wartości około 192.000 zł, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13.kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXV. w okresie od 14 lipca do 3 sierpnia 1962 r. w Paryżu, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Wanda G. i Kazimierz S., zawarł jako krajowiec dewizowy - bez zezwolenia, za pośrednictwem tejże Wandy G. - z cudzoziemcem dewizowym w obrocie z zagranicą transakcję kupna-sprzedaży, w wyniku której za kwotę około 8.000 dolarów USA w banknotach nabył 3.500 swetrów męskich, tj. o czyn z art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXVI. w dniu 21 września 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz S., Wanda G., Monachin Z., Jerzy B., Franciszek S., Ada T., Stanisław T., Jacek D. i Maria K., i uchylając się od powinności celnej, wprowadził z Francji na polski obszar celny 4.000 swetrów męskich, wartości 2.000.000 zł, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXVII. we wrześniu 1962 r. w W., działając wspólnie z Kazimierzem S. i Jerzym B., nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Franciszka S. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 027955/4774 nadanej na nazwisko Ady T. z Francji i za to przekazał mu kwotę około 30.000 zł, 3 swetry męskie i 1 bluzkę damską, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XXVIII. w dniu 11 listopada 1962 r. w W. wywiózł bez zezwolenia za pośrednictwem Kazimierza S. do Francji 1.100 dolarów USA w banknotach, tj. o czyn z art. 52 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXIX. w dniu 3 grudnia 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Stanisław R., Henryk B. i Henryk M., wywiózł bez zezwolenia za granicę 6.700 dolarów USA w banknotach, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXX. w okresie od 3 grudnia do 11 grudnia 1962 r. we Włoszech, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Stanisław K. i Henryk B., zawarł jako krajowiec dewizowy z cudzoziemcami dewizowymi w obrocie z zagranicą transakcję kupna-sprzedaży, w wyniku której za kwotę 6.700 dolarów USA w banknotach otrzymał około 6 kg wyrobów ze złota, tj. o czyn z art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXXI. w dniu 11 grudnia 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Stanisław K., Henryk B. i Henryk M., wprowadził z zagranicy na polski obszar bez uiszczenia cła około 6 kg wyrobów ze złota, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXXII. w grudniu 1962 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem B. i Stanisławem K., nakłonił zastępcę naczelnika Urzędu Celnego w W. Henryka M. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej bagażu wyjeżdżającego za granicę i przyjeżdżającego z zagranicy Stanisława K. i za to, wręczył mu wraz z Wandą G. kwotę 30.000 zł i 1 sweter damski, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XXXIII. jesienią 1962 r. w W. nabył bez zezwolenia od Danuty G. 700 dolarów USA w banknotach za kwotę 70.000 zł, tj. o czyn z art. 45 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);2) Jerzy B. o to, że:XXXIV. w okresie od grudnia 1958 r. do 26 listopada 1959 r. w W. wspólnie z Mieczysławem B. i Henrykiem G. pomógł Romanowi I. do wywiezienia za granicę bez uiszczenia cła 20 aparatów fotograficznych marki "Exacta", narażając Skarb Państwa na uszczuplenie cła w wysokości 160.000 zł, tj. o czyn z art. 47 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 11 kwietnia 1947 r., (Dz. U. Nr 32, poz. 140);XXXV. w okresie od grudnia 1958 r. do 26 listopada 1959 r. w W. jako rewident Urzędu Celnego w W., w zamian za odstąpienie od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej wywozowej bagażu Romana L, przyjął od tegoż korzyść majątkową w wysokości około 20.000 zł, tj. o czyn z art. 290 § 2 k.k.;XXXVI. w dniu 12 lipca 1960 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz. S., Wanda G. i Henryk G., i uchylając się od powinności celnej wprowadził z Francji na polski obszar celny 600 par pończoch nylonowych, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXXVII. w lipcu 1960 r. w W. jako rewident Urzędu Celnego w W., w zamian za odstąpienie od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki Nr 599996/2368, zawierającej 600 par pończoch nylonowych, nadesłanej z Francji na nazwisko Wandy G., przyjął od Henryka G. korzyść majątkową w wysokości 12.000 zł, tj. o czyn z art. 290 § 2 k.k.;XXXVIII. w okresie od 1 do 20 września 1960 r. w Wiedniu, będąc krajowcem dewizowym, zawarł bez zezwolenia z cudzoziemcem dewizowym w obrocie z zagranicą transakcję kupna-sprzedaży, w wyniku której za uzyskane ze sprzedaży aparatu fotograficznego i aparatu radiowego "Szarotka" dewizy nabył 204 kg tworzywa sztucznego (lupolenu), wartości około 80.000 zł, i sprowadził go do Polski, tj. o czyn z art. 49 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XXXIX. w dniu 7 października 1961 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Henryk B., Henryk G. i Henryk M., wywiózł bez zezwolenia za granicę około 3.000 dolarów USA w banknotach, wartości około 120 000 zł, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XL. w październiku 1961 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem B. i Henrykiem G., nakłonił zastępcę naczelnika Urzędu Celnego w W. Henryka M. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej bagażu wyjeżdżającego za granicę i przyjeżdżającego z zagranicy Henryka B. i za to wręczył mu za pośrednictwem Henryka G. około 10.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 190 § 2 k.k.;XLI. w październiku 1961 r. w W. dokonał bez zezwolenia czynności obrotu wartościami dewizowymi, przyjmując od Henryka B. 10 monet złotych 20-dolarowych, z których 6 przekazał jako wynagrodzenie Henrykowi G., tj. o czyn przewidziany w art. 56 § 1 pkt 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XLII. w okresie od 25 maja do 12 września 1961 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Mieczysław S., Henryk G., Kazimierz S., Zdzisław C., Franciszek S. i Andrzej G., i uchylając się od powinności celnej, wprowadził z Francji na polski obszar celny około 4.700 swetrów męskich wartości 2.550.000 zł, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XLIII. w maju i lipcu 1961 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem G. i Kazimierzem S., nakłonił kontrolera Urzędu Celnego w W. Zdzisława C. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 218221/2281 i nr 212986/3102, nadanych na nazwisko Mieczysława S., i za to wręczył mu kwotę 21.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XLIV. we wrześniu 1961 r., działając wspólnie z Henrykiem G. i Kazimierzem S., nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Franciszka S. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 214033/4457, nadesłanej na nazwisko Mieczysława S., i za to wręczył mu kwotę 8.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XLV. w okresie od grudnia 1961 r. do czerwca 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Bogdan J., Gustawa G. i Karol G., i uchylając się od powinności celnej, wywiózł z Polski do Austrii bez wymaganego zezwolenia przeznaczone do transakcji handlowych około 693 kg porcelany i srebra, co do których to przedmiotów istnieje ograniczenie wywozowe, tj. o czyn z art. 65 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XLVI. w dniu 31 marca 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Kazimierz S. i Zdzisław C., naraził Skarb Państwa na uszczuplenie cła przez spowodowanie pobrania opłat celnych za gumę w arkuszach, podczas gdy faktycznie nadesłana z zagranicy do Polski na nazwisko Kazimierza S. przesyłka nr 005169/1371 zawierała gąbką w arkuszach, przeznaczoną do transakcji handlowych, przy czym różnica uszczuplonego cła wyniosła 83.300 zł, tj. o czyn z art. 66 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XLVII. w marcu 1962 r. w W. nakłonił kontrolera Urzędu Celnego w W. Zdzisława C. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 005169/1371, zawierającej gąbkę, nadesłanej na nazwisko Kazimierza S. i za to wręczył mu korzyść majątkową w wysokości około 10.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;XLVIII. w dniu 3 czerwca 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Lucyna K., Henryk B., Henryk G. i Henryk M., wywiózł bez zezwolenia do Paryża za pośrednictwem Lucyny K. około 5.000 dolarów USA w banknotach, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);XLIX. w czerwcu 1962 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem B., nakłonił za pośrednictwem Henryka G. zastępcę naczelnika Urzędu Celnego w W. Henryka M. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej bagażu wyjeżdżającej za granicę i przyjeżdżającej z zagranicy Lucyny K. i za to za pośrednictwem tegoż Henryka G. wręczył mu około 10.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;L. w czerwcu 1962 r. w W. dokonał bez zezwolenia czynności obrotu wartościami dewizowymi, przyjmując od Henryka B. jako wynagrodzenie 20 monet złotych 20-dolarowych, wartości około 69.200 zł, tj. o czyn z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);LI. w dniu 14 lipca 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Wanda G., Henryk G. i Kazimierz S., wywiózł bez zezwolenia za granicę około 7.000 dolarów USA w banknotach, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);LII. w dniu 21 września 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Henryk G., Kazimierz S., Wanda G., Menachin Z., Franciszek S., Ada T. Stanisław T., Jacek D. i Maria K., i uchylając się od powinności celnej, wprowadził z Francji na polski obszar celny 4.000 swetrów męskich wartości 2.000.000 zł, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);LIII. we wrześniu 1962 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem G. i Kazimierzem S., nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Franciszka S. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki Nr 027955/4774, nadesłanej na nazwisko Ady T. z Francji, wręczając mu w zamian za to kwotę około 30.000 zł, 3 swetry męskie i 1 bluzkę damską, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;LIV. w okresie od grudnia 1961 r. do czerwca 1962 r. w W., działając wspólnie z Bogdanem J. jako rewidentem Urzędu Celnego w W., w zamian za odstąpienie od przeprowadzenia prawidłowych odpraw celnych pięciu przesyłek Nr 2251, 2293, 217, 1280 i 913, wysłanych do Austrii, przyjął korzyść majątkową w wysokości 25.000 zł, tj. o czyn z art. 290 § 2 k.k.;LV. w listopadzie 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Zdzisław C., Edward K., Gustawa G., G. i Karol G., naraził Skarb Państwa na uszczuplenie cła przez spowodowanie pobrania opłat celnych za gumę w arkuszach, gdy tymczasem nadesłana z Austrii do Polski na nazwisko Edwarda K. przesyłka nr 029267/5991 zawierała faktycznie gąbkę w arkuszach, przeznaczoną do transakcji handlowych, przy czym różnica uszczuplonego cła wynosiła 119.000 zł, tj. o czyn z art. 66 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);LVI. w dniu 27 listopada 1962 r. w W. nakłonił kontrolera Urzędu Celnego w W. Zdzisława C. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 029267/5991, zawierającej gąbkę, nadesłanej z Austrii do Polski na nazwisko Edwarda K., wręczając mu w zamian za to korzyść majątkową w wysokości około 11.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.;LVII. w listopadzie i w grudniu 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Edward K., Gustawa G., G., i Karol G., naraził Skarb Państwa na uszczuplenie cła przez spowodowanie pobrania opłat celnych za środki owadobójcze, gdy tymczasem nadesłane z Austrii do Polski na nazwisko Edwarda K. dwie przesyłki nr 029130/5782 i nr 029325/6080 zawierały olejek pomarańczowy, przeznaczony do transakcji handlowych, przy czym różnica uszczuplonego cła wyniosła 1.198.800 zł, tj. o czyn z art. 66 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);LVIII. w listopadzie i grudniu 1962 r. w W. nakłonił kontrolera Urzędu Celnego w W. Franciszka S. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłek nr 029130/5782 i nr 029325/8080, zawierających olejek pomarańczowy, nadesłanych z Austrii do Polski na nazwisko Edwarda K., wręczając mu około 30.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.; (...);3) Stanisław K. o to, że:C. w listopadzie 1962 r. w W. nabył bez zezwolenia od Henryka B. 90 dolarów USA w banknotach za kwotę około 9.000 zł, tj. o czyn z art. 45 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);CI. w dniu 3 grudnia 1962 r. w W., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Henryk B., Henryk G. i Henryk M., wywiózł bez zezwolenia z Polski do Włoch 6.700 dolarów USA w banknotach, tj. o czyn z art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);CII. w grudniu 1962 r. we Włoszech, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Henryk G. i Henryk B., zawarł jako krajowiec dewizowy z cudzoziemcem dewizowym w obrocie z zagranicą transakcję kupna-sprzedaży, w wyniku której za kwotę 6.700 dolarów USA w banknotach otrzymał około 6 kg wyrobów ze złota, tj. o czyn z art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);CIII. w dniu 11 grudnia 1962 r., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili Henryk B., Henryk G. i Henryk M., wprowadził z zagranicy na polski obszar celny bez uiszczenia cła około 6 kg wyrobów ze złota, przeznaczonych do transakcji handlowych, tj. o czyn z art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 123);CIV. w grudniu 1962 r. w W., działając wspólnie z Henrykiem B. i Henrykiem G., nakłonił zastępcę naczelnika Urzędu Celnego w W. Henryka M. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej wywozowej i przywozowej swojego bagażu i za to za pośrednictwem Henryka i Wandy G. wręczył mu 1 sweter damski i kwotę 30.000 zł, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k.; (...).Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy wyrokiem z dnia 3 lutego 1965 r.1) oskarżonego Henryka G., uznał za winnego:- czynu opisanego pod pkt IV aktu oskarżenia z tą zmianą, że przyjął 30 tysięcy złotych i za to z mocy art. 286 § 2 k.k. i 42 § 2 k.k. oraz art. 47 § 1 lit. e) k.k. skazał go na 3 lata więzienia i 30.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 200 dni więzienia zastępczego oraz na utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 2,- czynu opisanego pod pkt VI aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony pomógł do wywiezienia za granicę bez uiszczenia cła 5 aparatów fotograficznych marki "Exacta Vareks" wartości 38.000 zł, narażając Skarb Państwa na uszczuplenie cła w wysokości 38.000 zł, za co na zasadzie art. 27 k.k. i art. 47 § 2 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 11 kwietnia 1947 r. (Dz. U. Nr 32, poz. 140) skazał go na 6 miesięcy aresztu oraz na 152.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 1.014 dni aresztu zastępczego; na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę aresztu darował,- czynu opisanego pod pkt VI aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony pomógł Jerzemu B. w przyjęciu kwoty 6 tysięcy złotych w związku z odstąpieniem od przeprowadzenia przez Jerzego B. prawidłowej odprawy celnej wywozowej bagażu Romana I., zawierającego 5 aparatów fotograficznych marki "Exacta Vareks", dla siebie zaś przyjął za pośrednictwo od Romana I. również kwotę w granicach 6 tysięcy złotych, i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 i art. 42 § 2 k.k. skazał go na 1 rok i 6 miesięcy więzienia i 6.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 40 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego w pkt VII aktu oskarżenia w brzmieniu następującym: "w dniu 15 czerwca 1960 r. wywiózł z kraju do Francji 800 dolarów USA w banknotach", za co z mocy art. 52 § 1 ustawy karnej skarbowej z dnia 13 kwietnia 1960 r. skazał go na 2 lata aresztu i 20.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni aresztu zastępczego; na zasadzie art. 3 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę aresztu złagodził o połowę, tj. do 1 roku aresztu,- czynu opisanego pod pkt VIII aktu oskarżenia polegającego na tym, że w czerwcu 1960 r. w Paryżu zawarł z cudzoziemcem dewizowym umowę kupna-sprzedaży, w wyniku której za wywiezione z Polski 800 dolarów w banknotach nabył 600 par pończoch nylonowych i 300 sztuk swetrów, i za to z mocy art. 49 § 1 u.k.s. skazał go na 1 rok aresztu i 5.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 17 dni aresztu zastępczego; na zasadne art. 3 § 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę aresztu darował,- czynu opisanego pod pkt IX aktu oskarżenia popełnionego w ten sposób, że w lipcu 1960 r. wprowadził z Francji na polski obszar celny 600 par pończoch nylonowych, przeznaczonych do transakcji handlowych, od których wskutek udzielonej przez Jerzego B. pomocy nie została pobrana - ze szkodą dla Skarbu Państwa - należność celna w wysokości 24.000 zł i za to z mocy art. 64 § 2 u.k.s. skazał go na 1 rok aresztu i 108.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 360 dni aresztu zastępczego; na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę pozbawienia wolności darował, - czynu opisanego pod pkt X aktu oskarżenia a popełnionego w ten sposób, że w lipcu 1960 r. w W. nakłonił rewidenta Urzędu Celnego w W. Jerzego B. do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej przesyłki nr 509996/2368, zawierającej 600 par pończoch nylonowych, tj. do niedopełnienia przez Jerzego B. obowiązku służbowego powodującego szkodę dla Skarbu Państwa w wysokości uszczuplonego cła, i za to z mocy art. 293 w związku z art. 286 § 2 k.k. i 42 § 2 k.k. skazał go na 1 rok i 6 miesięcy więzienia i 10.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 67 dni więzienia zastępczego; na podstawie art. 3 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę więzienia złagodził o połowę, tj. do 9 miesięcy więzienia,- czynu opisanego pod pkt XVI aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wywiózł za granicę przeszło 13.000 dolarów, i za to z mocy art. 52 § 1 u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i grzywnę w wysokości 50.000 zł z zamianą w razie nieściągalności na 167 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XIII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony nabył 1.800 swetrów i 2 samochody marki "Mercedes 220-S" za przeszło 13.000 dolarów, i za to z mocy art. 49 § 1 u.k.s. skazał go na 2 lata i 6 miesięcy aresztu i 30.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 100 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XIV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wprowadził z Francji na polski obszar celny 3.000 swetrów o łącznej wadze 1.350 kg, narażając Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnej w wysokości 1.215.000 zł, i za to z mocy art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz § 5 u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu, 4.860.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 3 lata aresztu zastępczego oraz przepadek majątku w całości,- czynu opisanego pod pkt XV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony działał za pośrednictwem Jerzego B., i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. oraz art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 30.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 200 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XVII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony działał za pośrednictwem Jerzego B., za co na podstawie art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. i art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 15.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 100 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XVIII aktu oskarżenia (z tą zmianą, że zamiast Henryka M. w skład grupy przestępczej wchodziła inna, bliżej nie określona osoba) i za to, z mocy art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu, 20.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XIX aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony nakłonił do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej kontroli bagażu bliżej nie określonego urzędnika urzędu celnego, któremu wręczył bliżej nie ustaloną sumę pieniężną, i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 i 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia, 10.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 67 dni więzienia zastępczego;- postępowanie karne przeciwko Henrykowi G. w zakresie czynu z art. 56 § 1 pkt 1 u.k.s. opisanego pod pkt XX aktu oskarżenia, na zasadzie art. 1 pkt 3 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii umorzył;- postępowanie karne przeciwko Henrykowi G. w zakresie czynu opisanego pod pkt XXI aktu oskarżenia na zasadzie art. 1 pkt 3 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii umorzył uznając, że Henryk G. przyjął 1.800 dolarów od Jerzego B., które Jerzy B. nabył od Henryka B. przez co dopuścił się czynu z art. 56 § 1 pkt 1 u.k.s.; dalej - uznał Henryka G. za winnego- czynu opisanego pod pkt XXII aktu oskarżenia z tą zmianą, że Lucyna K. wywiozła około 4.000 dolarów, i za to z mocy art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu, 20.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXIII aktu oskarżenia i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. oraz art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 10.000 grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXIV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wywiózł za granicę za pośrednictwem Wandy G. przy współudziale Jerzego B. 7.200 dolarów, i za to z mocy art. 52 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na lata aresztu i 50.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 167 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony nabył za pośrednictwem Wandy G. w Paryżu przy współudziale Jerzego B. 3.500 sztuk swetrów męskich za 7.000 dolarów, i za to z mocy art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt l lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 10.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 34 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXVI aktu oskarżenia z tą zmianą, że w grupie przestępczej nie brały udziału Wanda G. 1 Maria K. i że wartość uszczuplonego cła wynosi 1.485.000 zł, i za to z mocy art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz § 5 u.k.s. skazał go na 4 lata aresztu, 5.940.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 3 lata aresztu zastępczego oraz przepadek majątku w całości,- czynu opisanego pod pkt XXVII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony przekazał Franciszkowi S. około 20.000 zł, 3 swetry męskie i 1 bluzkę damską za co na podstawie art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. oraz art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 30.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 200 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXIX aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wziął udział w wywiezieniu 6.600 dolarów, i za to z mocy art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i 70.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 234 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXX aktu oskarżenia z tą zmianą, że w miesiącu grudniu 1962 r. we Włoszech oskarżony wziął udział w nabyciu za 6.420 dolarów około 6 kg wyrobów ze złota, za co z mocy art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 10.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 34 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXXI z tą zmianą, że oskarżony działaniem swym przyczynił się do wprowadzenia na polski obszar celny bez uiszczenia cła około 6 kg złota, które zostało wwiezione do kraju z Włoch w dniu 11 grudnia 1962 r. narażając w ten sposób Skarb Państwa na uszczuplenie cła w wysokości 360 tysięcy złotych, za co na zasadzie art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz § 5 u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 1.440.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 3 lata aresztu zastępczego oraz przepadek majątku w całości,- czynu opisanego pod pkt XXXII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wręczył Henrykowi M. osobiście i za pośrednictwem Wandy G. 30.000 zł i jeden sweter damski, za co na zasadzie art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. i art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 30.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 200 dni więzienia zastępczego.Na zasadzie art. 31-34 k.k. Sąd wymierzył Henrykowi G. jedną karę łączną 9 lat więzienia i łączną karę grzywny w części dotyczącej skazania z przepisów kodeksu karnego (pkt IV, VI, X, XV, XVII, XIX, XXIII, XXVII i XXXII aktu oskarżenia) w rozmiarze 150.000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia na 1.000 dni więzienia zastępczego, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat dwóch oraz przepadek majątku w całości; na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu Henrykowi G. okres tymczasowego aresztowania od dnia 7 grudnia 1962 r.Oskarżonego Henryka G. uniewinnił od zarzutów opisanych w pkt II, XI, XII i XXVIII aktu oskarżenia; co do zarzutów opisanych w pkt I i III aktu oskarżenia, umorzył postępowanie na zasadzie art. 3 lit. c) k.p.k. w związku z art. 86 lit. c) k.k. uznając, że zarzucone czyny mają postać występków z art. 290 § 1 k.k.; co do czynu opisanego w pkt XXXIII, postępowanie umorzył na podstawie art. 1 pkt 3 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) uznając, że w czynie tym mieszczą się znamiona występku z art. 56 § 1 pkt 1 u.k.s.;2) oskarżonego Jerzego B. uznał za winnego:- czynu opisanego pod pkt XXXIV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony pomógł do wywiezienia za granicę bez uiszczenia cła 5 aparatów fotograficznych marki "Exacta Vareks", narażając Skarb Państwa na uszczuplenie cła w wysokości 38.000 zł, za co na zasadzie art. 27 k.k. i art. 47 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 11 kwietnia 1947 r. (Dz. U. Nr 32, poz. 140) skazał go na 6 miesięcy aresztu oraz 152.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 1.014 dni aresztu zastępczego; na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę aresztu darował,- czynu opisanego pod pkt XXXV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony przyjął od Romana I. za pośrednictwem Henryka G. kwotę 6.000 zł, i za to z mocy art. 290 § 1 k.k. i 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i grzywnę w wysokości 6.000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia na 40 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXXVII aktu oskarżenia polegającego na tym, że 12 lipca 1960 r. w W., jako rewident Urzędu Celnego w W., nie dopełnił obowiązku służbowego przez to, że dokonał nieprawidłowej odprawy celnej 600 par pończoch nylonowych przywiezionych z Francji do Polski, narażając w ten sposób Skarb Państwa na stratę, za co z mocy art. 286 § 2 k.k. i 42 § 2 oraz art. 47 § 1 lit. e) k.k. skazał go na 2 lata więzienia, 10.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 67 dni więzienia zastępczego oraz na utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat dwóch,- czynu opisanego pod pkt XLII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wprowadził z Francji na polski obszar celny 3.000 swetrów o łącznej wadze 1.350 kg, narażając Skarb Państwa na uszczuplenie cła w wysokości 1.215.000 zł, i za to z mocy art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz § 5 u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i 4.860.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 3 lata aresztu zastępczego oraz przepadek majątku w całości,- czynu opisanego pod pkt XLIII aktu oskarżenia, za co z mocy art. 293 w związku z art. 2,90 § 1 k.k. i art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia, 30.000 zł grzywny, z zamianą w razie nieuiszczenia na 200 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XLIV aktu oskarżenia, za co na podstawie art. 293 w związku z art. 290 § 1 i art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 15.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 100 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XXXIX aktu oskarżenia z tą zmianą, że w skład grupy przestępczej wchodziła inna osoba, a nie Henryk M., i za to z mocy art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 20.000 grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XL z tą zmianą, że oskarżony nakłonił do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej kontroli bagażu za pośrednictwem Henryka G. bliżej nie określonego urzędnika urzędu celnego, któremu Henryk G. przekazał bliżej nie ustaloną kwotę, i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 10.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XLVIII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wziął udział w wywozie do Paryża za pośrednictwem Lucyny K. około 4.000 dolarów, i za to z mocy art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 20.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 67 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XLIX aktu oskarżenia i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. oraz art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 10.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 67 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt LI aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wywiózł za pośrednictwem Wandy G. przy współudziale Henryka G. 7.200 dolarów, i za to na zasadzie art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i 50.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 167 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt LII aktu oskarżenia z tą zmianą, że w grupie przestępczej nie brały udziału Wanda G. i Maria K. i że wartość uszczuplonego cła wynosi 1.485.000 zł, i za to na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz § 5 u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i 5.940.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 3 lata aresztu zastępczego oraz przepadek majątku w całości,- czynu opisanego pod pkt LIII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wręczył Franciszkowi S. około 20.000 zł, 3 swetry męskie i 1 bluzkę damską, za co z mocy art. 293 w związku z art. 290 1 k.k. oraz art. 42 § 2 k.k. skazał go na. 2 lata więzienia i 30.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 200 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt XLV aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wywiózł bez udziału Bogdana J. do Austrii, bez uiszczenia przy tym należności celnej, 3 przesyłki o łącznej wadze 271 kg, zawierające wyroby z porcelany i srebra, wartości około 30.000 zł, i za to z mocy art. 65 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 1 rok i 6 miesięcy więzienia i 80.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 200 dni aresztu zastępczego; na zasadzie art. 3 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii złagodził wymierzoną karę aresztu o połowę, tj. do 9 miesięcy aresztu,- postępowanie karne przeciwko oskarżonemu Jerzemu B. w zakresie zarzutu opisanego pod pkt XXXVIII aktu oskarżenia, na zasadzie art. 5 w związku z art. 3 § 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii umorzył,dalej - uznał oskarżonego Jerzego B. za winnego - czynu opisanego pod pkt LV aktu oskarżenia z tą zmianą, że do grupy przestępczej nie należał Edward K. i że różnica uszczuplonego cła wynosi 29.000 zł, i za to, z mocy art. 66 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 116.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 387 dni aresztu zastępczego; na podstawie art. 3 § 1 pkt 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii orzeczoną karę złagodził o połowę, to jest do 1 roku aresztu,- czynu opisanego pod pkt LVI aktu oskarżenia i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. i 42 § 2 k.k. skazał go na 1 rok więzienia i 11.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 74 dni więzienia zastępczego,- czynu opisanego pod pkt LVII aktu oskarżenia z tą zmianą, że różnica uszczuplonego cła wynosiła 1.158.150 zł, i za to z mocy art. 66 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz § 5 u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i 4.632.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 3 lata aresztu zastępczego oraz przepadek majątku w całości,- czynu opisanego pod pkt LVIII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wręczył Franciszkowi S. około 20.000 zł, i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. oraz art. 42 § 2 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 20.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 134 dni więzienia zastępczego.Na zasadzie art. 31-34 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu Jerzemu B. jedną karę łączną 8 lat więzienia i łączną karę grzywny w części dotyczącej skazania z przepisów kodeksu karnego (pkt XXXV, XXXVII, XL, XLIII, XLIV, XLIX, LIII, LIV, LVIII aktu oskarżenia) w kwocie 120.000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia na 800 dni więzienia zastępczego, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat dwóch oraz przepadek majątku w całości; na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu Jerzemu B. okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 lutego 1963 r.Oskarżonego Jerzego B. uniewinnił od zarzutów opisanych w pkt XLV, XLVII, L i LIV aktu oskarżenia; co do zarzutu opisanego w pkt XXXVI aktu oskarżenia, umorzył postępowanie na podstawie art. 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii uznając, że w czynie tym mieszczą się znamiona przestępstwa z art. 64 § 2 u.k.s.; co do zarzutu opisanego w pkt XLI aktu oskarżenia, umorzył postępowanie na podstawie art. 1 pkt 3 dekretu z 20 lipca 1964 r. o amnestii; (...)3) Oskarżonego Stanisława K. uznał za winnego:- czynu opisanego pod pkt CI aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony wywiózł 6.600 dolarów, za co z mocy art. 52 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu i 50.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 167 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt CII aktu oskarżenia z tą zmianą, że oskarżony nabył 6 kg wyrobów ze złota za 6.420 dolarów, i za to, z mocy art. 49 § 1 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 2 lata aresztu i 5.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 17 dni aresztu zastępczego,- czynu opisanego pod pkt CIII aktu oskarżenia z tą zmianą, że wysokość uszczuplonego cła wynosi 360.000 zł, i za to z mocy art. 64 § 2 w związku z art.: 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. skazał go na 3 lata aresztu,- czynu opisanego pod pkt CIV aktu oskarżenia i za to z mocy art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. skazał go na 2 lata więzienia i 5.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia na 34 dni więzienia zastępczego.Na zasadzie art. 31-33 k.k. Sąd wymierzył Stanisławowi K. jedną karę łączną w rozmiarze 3 lat więzienia; na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu Stanisławowi K. okres tymczasowego aresztowania od dnia 23 maja 1963 r.Postępowanie karne co do czynu opisanego w pkt C aktu oskarżenia umorzył na podstawie art. 1 pkt 3 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii uznając, że czyn ten stanowi występek z art. 45 § 2 u.k.s. (...)Od tego wyroku założyli między innymi rewizje: Henryk G., Jerzy B. i Stanisław K. A. Rewizja oskarżonego Henryka G. zarzuca:1) obrazę art. 286 § 2 k.k. i art. 42 § 2 k.k. oraz art. 47 § 1 lit. c) k.k. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt IV aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony przyjął kwotę 30.000 zł), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego co do zakresu władzy oskarżonego jako starszego radcy w Głównym Urzędzie Ceł stan ten nie wyczerpuje dyspozycji art. 286 k.k. w zakresie przekroczenia władzy lub niedopełnienia obowiązków, przyjęty zaś w wyroku stan faktyczny co do działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej dla siebie lub innej osoby ustalony został z obrazą art. 320 i 339 § 1 lit. a) k.p.k., polegającą na pominięciu w wyroku zeznań świadka Tadeusza K. złożonych na rozprawie i nieprzeanalizowania zeznań świadka S.;2) obrazę art. 64 § 2 u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tego przepisu za przypisany mu czyn opisany w pkt IX aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony w lipcu 1960 r. wprowadził z Francji na polski obszar celny 600 par pończoch nylonowych, przeznaczonych do transakcji handlowych, od których wskutek udzielonej mu przez Jerzego B. pomocy nie została pobrana ze szkodą dla Skarbu Państwa należność celna w wysokości 24.000 zł), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie ma znamion "uchylenia się od powinności celnej", warunkujących karalność występku z art. 64 § 2 u.k.s., ustalony zaś w wyroku stan faktyczny przemawia za skazaniem oskarżonego na podstawie właściwego w tym wypadku art. 74 wymienionej u.k.s.;3) obrazę art. 49 § 1 u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tego przepisu za przypisany mu czyn opisany w pkt XXII aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony nabył 1.800 swetrów i 2 samochody marki "Mercedes 220 S" za przeszło 13.000 dolarów), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie mieści w sobie wszystkich elementów koniecznych do wyczerpania pojęcia "transakcji kupna-sprzedaży" i warunkujących karalność występku z art. 49 § 1 u.k.s., ustalony zaś w wyroku stan faktyczny uzasadnia przyjęcie wzglądem oskarżonego karalności z art. 56 § 1 wymienionej u.k.s.;4) obrazę art. 64 § 2 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 pkt 1 pkt, b) i § 5 u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XIV aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony wprowadził z Francji na polski obszar celny 3.000 swetrów o łącznej wadze 1.350 kg, narażając Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnej w wysokości 1.215.000 zł), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie wyczerpuje dyspozycji art. 64 § 2 u.k.s. z braku "uchylenia się od powinności celnej" przez oskarżonego i nie wyczerpuje pojęcia "działania w zorganizowanej grupie przestępczej", zilustrowanego w Obwieszczeniu Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 1962 r. o wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawie prawidłowego stosowania przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej oraz przepisów ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. o wzmożeniu ochrony mienia społecznego przed szkodami wynikającymi z przestępstwa (Monitor Polski Nr 54, poz. 261);5) obrazę art. 52 § 1 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XVIII aktu oskarżenia (ze zmianą, że zamiast Henryka M. w skład grupy przestępczej wchodziła inna, bliżej nie określona osoba), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie uzasadnia przyjęcia obostrzonej odpowiedzialności oskarżonego z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. z braku "działania w zorganizowanej grupie przestępczej";6) obrazę art. 293 k.k. w związku z art. 290 § 1 k.k. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XIX aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony nakłonił do odstąpienia od przeprowadzenia prawidłowej kontroli bagażu bliżej nie określonego urzędnika urzędu celnego, któremu wręczył bliżej nie ustaloną sumę pieniężną), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie wyczerpuje dyspozycji art. 290 § 1 k.k. z braku ustalenia w wyroku choćby w przybliżeniu wysokości kwoty pieniężnej stanowiącej jeden z koniecznych warunków do oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu i wymiaru kary;7) obrazę art. 52 § 1 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 lit. b) u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XXII aktu oskarżenia (ze zmianą, że Lucyna K. wywiozła 4.000 dolarów), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie wyczerpuje "działania w zorganizowanej grupie przestępczej", warunkującego obostrzoną odpowiedzialność z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s.;8) obrazę art. 52 § 1 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 lit. b) u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XXIV aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony wywiózł za granicę za pośrednictwem Wandy G. przy współudziale Jerzego B. 7.200 dolarów), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten, nie wypełniając "działania w zorganizowanej grupie przestępczej", nie uzasadnia również obostrzonej karalności z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) wymienionej u.k.s.;9) obrazę art. 49 § 1 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 pkt 1 u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XXV aktu oskarżenia (ze zmianą, że oskarżony nabył za pośrednictwem Wandy G. w Paryżu przy współudziale Jerzego B. 3.500 sztuk swetrów męskich za 7.000 dolarów), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie wyczerpuje "transakcji kupna-sprzedaży" i "działania w zorganizowanej grupie przestępczej", ustalony zaś w wyroku stan faktyczny uzasadnia przyjęcie względem oskarżonego karalności z art. 56 § 1 u.k.s.;10) obrazę art. 64 § 2 w związku z art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) 1 § 5 u.k.s. przez skazanie oskarżonego na podstawie tych przepisów za przypisany mu czyn opisany w pkt XXVI aktu oskarżenia (ze zmianą, że w grupie przestępczej nie brały udziału Wanda G. i Maria K. i że wartość uszczuplonego cła wynosi 1.485.000 złotych), mimo że na podstawie przyjętego w wyroku stanu faktycznego czyn ten nie wyczerpuje "uchylenia się od powinności celnej" stanowiącej element dyspozycji art. 64 § 2 u.k.s. i "działania w zorganizowanej grupie przestępczej", ustalony zaś w wyroku stan faktyczny przemawia za przyjęciem względem oskarżonego karalności z art. 73 wymienionej u.k.s.Podnosząc te zarzuty, rewizja w konkluzji wnosi:1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w częściach wyżej wymienionych i o przekazanie sprawy w tych częściach do ponownego rozpoznania;2) ewentualnie - wysuwając dodatkowo zarzut rażącej niewspółmierności kary w stosunku do przypisanych oskarżonemu wymienionych wyżej czynów, wynikającej z nierozważenia w wyroku istotnych dla wymiaru kary okoliczności - o wydatne obniżenie wymiaru kar za poszczególne przestępstwa i o wydatne obniżenie kary łącznej.Rozwijając szerzej podniesione zarzuty, rewizja wywodzi, że Sąd Wojewódzki dokonał błędnej wykładni pojęć:1) "transakcji kupna-sprzedaży", albowiem wobec braku definicji tego pojęcia w u.k.s. należy sięgnąć do przepisu art. 294 k.z. i przyjąć, że nie zachodzi wypadek przeniesienia własności na oskarżonego i że oskarżony nie stał się w wyniku zawieranych transakcji właścicielem rzeczy w kraju;2) "uchylenia się od powinności celnej", albowiem pojęcie to należy odnosić tylko do przemytu przez tzw. "zieloną granicę", co w sprawie nie miało miejsca;3) "działania w zorganizowanej grupie przestępczej", albowiem ustalenia wyroku wskazują tylko na proste współdziałanie oskarżonego z innymi osobami bez elementów koniecznych dla istnienia zorganizowanej grupy, które należy, zdaniem rewizji, określać wedle kryteriów przyjętych w wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawie prawidłowego stosowania przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. i ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r.;4) "przekroczenia władzy" na tle działania oskarżonego w ramach czynu objętego pkt IV aktu oskarżenia, albowiem oskarżony jako pracownik Głównego Urzędu Ceł nie był upoważniony do wystawiania dowodu odprawy celnej, gdyż do tego był upoważniony jedynie terenowy urząd celny;5) "korzyści majątkowej" na gruncie przestępstwa z art. 293 w związku z art. 290 k.k. przez wyrażenie błędnego poglądu, ze dla istoty tego przestępstwa obojętną rzeczą jest wysokość tej korzyści.Ponadto co do kwestii wymiaru kary rewizja wywodzi, że ocena przez Sąd Wojewódzki roli oskarżonego w przestępstwach jest nietrafna, albowiem z ustaleń wyroku wynika, że inicjatywa przestępcza należała do innych oskarżonych, dalsze zaś przesłanki, którymi, jak to wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd się kierował przy wymiarze kary, należy uznać za błędne.B. Rewizja oskarżonego Jerzego B. zarzuca:1)naruszenie art. 320 i 339 § 1 lit. a) k.p.k. powstałe wskutek błędnie ustalonego stanu faktycznego co do przestępstw objętych następującymi punktami aktu oskarżenia i sentencji wyroku: pkt XXXIX i pkt XLVII, albowiem materiał dowodowy w sprawie nie stwarzał podstawy do udowodnienia winy oskarżonego; pkt XLII, gdyż materiał dowodowy stwarzał podstawy jedynie do przypisania oskarżonemu wprowadzenia na polski obszar celny 1.500 swetrów z narażeniem Skarbu Państwa na uszczuplenia cła w wysokości połowy sumy ustalonej w wyroku; pkt LI, gdyż materiał dowodowy pozwala jedynie na przypisanie oskarżonemu współudziału w wywozie tylko 1.800 dolarów USA; pkt XL i XLIX, gdyż należało przyjąć za udowodnione, że oskarżony spowodował tylko odstąpienie od przeprowadzenia prawidłowej odprawy celnej bagażu współoskarżonych Henryka B. i Lucyny K. przy ich przyjeździe z zagranicy;2)naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:a)art. 49 § 1 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 lit. b) u.k.s., przez skazanie oskarżonego za czyn objęty pkt XXXVIII, mimo braku cech przestępstwa w tym czynie,b)art. 3 § 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii przez niezłagodzenie orzeczonej z mocy art. 286 § 1 k.k. kary 2 lat więzienia do połowy, tj. do 1 roku więzienia, za czyn XXXVII,c)uznanie za odrębne przestępstwa czynów objętych pkt XL, XLIII, XLIV, XLIX, LIII, LVI, LVIII aktu oskarżenia i sentencji wyroku, mimo że czyny te stanowią jedno ciągłe przestępstwo;3)wymierzenie rażąco niewspółmiernych kar za poszczególne przestępstwa, a w konsekwencji również kary łącznej, w szczególności za przestępstwa objęte następującymi punktami aktu oskarżenia i sentencji wyroku: XXXIV, XXXV, XL, XLV, XLIX, LV i LVII.W konkluzji rewizja wnosi:1)o uchylenie wyroku i uniewinnienie oskarżonego w części dotyczącej czynów objętych punktami XXXIX, XXXVIII i XLVIII;2)o złagodzenie kary za czyn objęty pkt XXXVII z mocy dekretu o amnestii z dnia 20 lipca 1964 r.;3)ustalenie, że czyny objęte punktami XLIII, XLIV, LIII, LVI i LVIII, stanowią jedno przestępstwo ciągłe z jednoczesnym prawidłowym ustaleniem czynów objętych punktami XLVIII, XLII i LI, i o wymierzenie za te czyny odpowiednio łagodniejszych kar;4)wymierzenie łagodniejszych kar za czyny objęte punktami XXXIX, XXXV, XLV, LII, LV i LVII oraz o wymierzenie odpowiednio łagodniejszej kary łącznej.W uzasadnieniu tych zarzutów i wniosków rewizja wywodzi:a)co do pkt XXXVIII: czyn objęty tym punktem nie ma charakteru naruszenia przepisów celnych, jak to wynika z opinii biegłych,b)co do zarzutu i wniosku dotyczącego przyjęcia przestępstwa ciągłego: W działaniu oskarżonego w zakresie, jaki jest objęty czynami wymienionymi wyżej, zachodzą elementy uzasadniające przyjęcie prawnej jedności czynów, mianowicie jednolitość zamiaru ze zindywidualizowaniem czynności wykonawczych, jednorodzajowość działalności przestępnej i jednorodność dobra prawnego będącego przedmiotem działania przestępnego,c)co do pkt XLVIII, XLIX i LI: Sąd błędnie przyjął, że oskarżony w śledztwie przyznał wzięcie udziału w wywozie dewiz przez oskarżoną Lucynę K. i Henryka B. i błędnie ocenił pozostały materiał dowodowy, dotyczący tych przestępstw w postaci wyjaśnień oskarżonej Lucyny K. i oskarżonego Henryka B. oraz nie rozważył okoliczności dokonywania odprawy celnej oskarżonej Lucyny K. przy wyjeździe za granicę przez celniczkę - świadka Marię Ł.Co do przestępstw, w związku z którymi rewizja wysuwa wnioski o złagodzenie kary, to rewizja wywodzi, że oskarżony odgrywał rolę drugorzędną w realizacji tych przestępstw, partycypował w zyskach w niewielkich częściach (proporcjonalnie do niewielkich stosunkowo kwot dolarowych, które przeznaczał dla realizacji przestępstw), że ujawnił organom dochodźczym miejsce przechowania towarów z przemytu (pkt LV i LVII) i że wreszcie nie orientował się do wartości przedmiotów przestępstwa lub ilości towaru poddawanego nieprawidłowej odprawie celnej. (...)C. Rewizja oskarżonego Stanisława K. wnosi o uchylenie wyroku i uniewinnienie tegoż oskarżonego od zarzutów wymienionych w pkt CII, CIII, CIV aktu oskarżenia, o uznanie oskarżonego Stanisława K. za winnego przestępstwa opisanego w pkt CI aktu oskarżenia, z tą jednak zmianą, że nie działał on w zorganizowanej grupie przestępczej, i o skazanie go za ten czyn na współmierną karę, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.Rewizja zarzuca:1)obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:a)obrazę art. 49 § 1 u.k.s. przez uznanie oskarżonego za winnego występku opisanego w pkt CII aktu oskarżenia, albowiem nabycie wyrobów złotych we Włoszech nie stanowiło "zawarcia z cudzoziemcem dewizowym transakcji kupna-sprzedaży w obrocie z zagranicą",b)obrazę z art. 64 § 2 u.k.s. w związku z art. 18 i 19 tejże ustawy przez przypisanie oskarżonemu Stanisławowi K. czynu opisanego w pkt CIII aktu oskarżenia, albowiem przywiezione przez K. wyroby ze złota jako nabyte za dolary wywiezione nielegalnie z Polski, tj. za pomocą czynu przestępczego wymienionego w punkcie CI aktu oskarżenia i słusznie przez Sąd Wojewódzki przypisanego oskarżonemu K. - nie stanowiły towaru, od którego można było wymierzyć należność celną, natomiast podlegały, zgodnie z art. 18 i 19 u.k.s., przepadkowi, jako przedmioty występku,c)obrazę przepisu art. 290 § 1 k.k. oraz art. 293 k.k. w związku z obrazą art. 25 § 1 pkt 1 lit. b) u.k.s. przez przypisanie oskarżonemu Stanisławowi K. zarzutu opisanego w pkt CIV aktu oskarżenia, albowiem skoro Sąd Wojewódzki uznał oskarżonego Henryka M. za członka zorganizowanej grupy przestępczej, działającej wspólnie dla urzeczywistnienia treści czynów przestępczych opisanych w pkt CI i CIII aktu oskarżenia, to nie mógł przypisać Stanisławowi K. przekupstwa Henryka M., bo tegoż Stanisława K. uznał za członka tej samej grupy przestępczej, do której - zdaniem Sądu - należał Henryk M. Jedno bowiem z dwojga: albo Henryk M. jest urzędnikiem przyjmującym łapówkę, albo też członkiem zorganizowanej grupy przestępczej;2)błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez przypisanie oskarżonemu Stanisławowi K. czynu wymienionego w pkt CIV aktu oskarżenia, skoro przecież K. nie tylko nie znał M., ale nie wiedział nawet o istnieniu człowieka o takim nazwisku i funkcji, twierdzenie zaś Henryka. B że odkłada pieniądze za tzw. załatwienie przywozu, uważał za formę wyłudzenia, mającą powiększyć dochód Henryka B;3)rażącą niewspółmierność kary w stosunku do przypisanego oskarżonemu czynu.W uzasadnieniu tych zarzutów rewizja wywodzi, że oskarżony działał bez wiedzy, iż jest członkiem grupy przestępczej, albowiem współdziałał tylko ze współoskarżonym Henrykiem B., o istnieniu zaś trzeciego wspólnika dowiedział się dopiero na lotnisku po przybyciu do kraju. Wynika to z jego wyjaśnień uznanych za wiarygodne.Transakcja kupna-sprzedaży krajowca dewizowego zawarta za granicą nie wymaga, zdaniem rewizji, zezwolenia.Przy wymiarze kary Sąd Wojewódzki nie uwzględnił tej okoliczności, że oskarżony był w istocie narzędziem w ręku współoskarżonego Henryka B., wciągnięty przez niego do afery, i że szczerze przyznał się do winy, walnie przyczyniając się w śledztwie do ujawnienia przestępstw. (...)Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd: I. Ogólnie co do rewizji oskarżonych.Przed omówieniem zarzutów poszczególnych rewizji niezbędne jest omówienie kilku zagadnień mających istotne znaczenie w sprawie, a to w związku z zakwestionowaniem w szeregu rewizji oskarżonych stanowiska zajętego w wyroku przez Sąd Wojewódzki w tym zakresie.1. Pierwszym z takich zagadnień jest kwestia zasadności zastosowania w wyroku w wielu wypadkach - przy kwalifikacji czynu - art. 25 § 1 u.k.s., czyli uznania szeregu czynów przypisanych oskarżonym za występki skarbowe kwalifikowane, a to ze względu na popełnienie ich w okolicznościach szczególnie obciążających.Sąd Wojewódzki zwęził w niniejszej sprawie możliwość stosowania tego przepisu, stosował go bowiem tylko w wypadku ustalenia, że oskarżeni działali co do poszczególnych czynów w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 25 § 1 lit. b) u.k.s.). Ustalenia w tym względzie są prawidłowe, gdyż w każdym wypadku zostało stwierdzone, że oskarżeni działali w porozumieniu, każdy z nich miał świadomość działania z innymi uczestnikami grupy, istniał podział ról, a nadto udział poszczególnych oskarżonych umożliwiał popełnienie przestępstw, stanowiących w swej istocie skomplikowane i dobrze zorganizowane afery przemytnicze: dewizowe i celne. Bez udziału poszczególnych oskarżonych tego rodzaju działalność przestępna nie mogłaby być kontynuowana, i to w ciągu kilku lat. Stąd brak podstaw do kwestionowania prawidłowości ustaleń Sądu Wojewódzkiego w tym względzie.Słusznie - w świetle ustaleń faktycznych poczynionych przez ten Sąd - zarzuca rewizja prokuratora, że co do czynów wyszczególnionych w akcie oskarżenia i sentencji wyroku pod pkt XIII, XVI, LXIII i LXIV Sąd Wojewódzki nie zastosował - z obrazą tego przepisu - art. 25 § 1 lit. e) u.k.s., wartość bowiem przedmiotów występków skarbowych w tych wypadkach była szczególnie duża (przeszło 13.000 dolarów), czyny więc te powinny ulec zakwalifikowaniu z odpowiednich przepisów części szczegółowej u.k.s., a mianowicie art. 49 § 1 i 52 § 1 u.k.s. w związku z art. 25 § 1 lit. e) u.k.s. Ta sama przesłanka, mianowicie szczególnie duża wartość przedmiotów występków skarbowych, pozwala na zastosowanie art. 25 § 1 lit. e) u.k.s. również w tych wypadkach, kiedy Sąd Wojewódzki zastosował art. 25 § 1 u.k.s. ze względu na istnienie zorganizowanej grupy przestępczej.Nasuwa się jeszcze kwestia, czy obok przesłanki ujętej pod pkt 1 e) art. 25 § 1 u.k.s. nie zachodzi w tych wypadkach również przesłanka ujęta pod lit. d) § 1 tego artykułu, ogólny bowiem obraz działalności przestępczej oskarżonych Henryka G. i Mieczysława S., jak zresztą również oskarżonych Jerzego B i Henryka B., uzasadnia w pełni pogląd, że z przestępstw dewizowych i celnych oskarżeni ci uczynili sobie stałe źródło dochodów. Jeśli chodzi o właściwe kryterium do ustalenia pojęcia szczególnie dużej wartości w rozumieniu przepisu art. 25 § 1 lit. e) u.k.s., należy przyjąć, że w każdym razie za wartość taką trzeba uznać wartość powyżej 100.000 zł, jak to przyjęto w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1965 r. V K 684/64, wydanym w składzie siedmiu sędziów. Ponadto należy również przyjąć, że pojęcie posiadania stałego źródła dochodu nie jest równoznaczne z pojęciem głównym źródła utrzymania, a w związku z tym - że posiadanie przez sprawcę występków skarbowych legalnych dochodów, stanowiących jego główne źródło utrzymania, nie wyłącza możliwości zastosowania art. 25 § 1 lit. d) u.k.s., skoro obok innego głównego źródła utrzymania sprawca ma jeszcze dodatkowe stałe źródło dochodów z występków skarbowych. Pogląd taki zawarty jest w orzeczeniu Sądu Najwyższego, wydanym w składzie siedmiu sędziów, z dnia 8 kwietnia 1965 r. V K 524/64. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy, rozważając zagadnienie zakresu stosowania przepisu art. 25 § 1 lit. e) u.k.s., sformułował swój pogląd następująco: "art. 25 § 1 lit. d) u.k.s. nie wymaga zawodowości działania, a do zastosowania tego przepisu wystarcza, gdy sprawca z popełnienia występków skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodów, a nie główne źródło utrzymania."Z powyższych względów gdyby nawet przyjąć, że zachodziły podstawy do ustalenia, iż oskarżeni nie działali w zorganizowanych grupach przestępczych, ku czemu jednak brak podstaw, gdyż ustalenia wyroku w tym zakresie są prawidłowe - to i tak nie byłoby podstaw do zmiany kwalifikacji przypisanych im czynów w myśl wniosków zawartych w rewizjach szeregu oskarżonych (Sąd Wojewódzki przypisał im popełnienie tych czynów w zorganizowanych grupach przestępczych) ze względu na to, że zastosowanie art. 25 u.k.s. do tych czynów znajduje uzasadnienie nie tylko wskutek istnienia przesłanek ujętych pod pkt 1 b), ale i pod pkt 1 e) § 1 tego artykułu względnie, a nawet pod pkt 1 d) i e) § 1 tego artykułu.Sytuacja taka zachodzi co do 6 czynów objętych wnioskami rewizji oskarżonego Henryka G. (pkt XIV, XVIII, XXII, XXIV, XXV i XXVI), co do czynu ujętego w pkt CI objętego wnioskiem rewizji oskarżonego Stanisława K., co do czynu ujętego w pkt CXXVI objętego wnioskiem rewizji oskarżonego Mieczysława S., co do czynu w pkt CXXXI objętego wnioskiem rewizji oskarżonej Lucyny K., co do czynu w pkt CXXXIV objętego wnioskiem rewizji oskarżonego Stanisława T. i co do czynu w pkt CXXXVI objętego wnioskiem rewizji oskarżonego Jacka D.2. Następnym zagadnieniem wysuniętym w rewizjach oskarżonego Stanisława K. i oskarżonego Henryka M. jest prawidłowość uznania czynów wymienionych w pkt CI, CIII i CIV, przypisanych oskarżonemu Stanisławowi K., oraz czynów w pkt CVII, CX, CXI, CVIII i CIX, przypisanych oskarżonemu Henrykowi M., za odrębne przestępstwa. Zarzuty i wnioski rewizyjne w tej mierze zapoznają treść przepisu art. 7 § 2 u.k.s., stanowiącego stosowanie przepisów u.k.s. odrębnie, niezależnie od zastosowania przepisów karnych z innej ustawy. Przepis ten przewiduje więc tzw. jednoczynowy (idealny) zbieg przestępstw karno-skarbowych z przestępstwami z innych ustaw, będących wyjątkiem w naszym ustawodawstwie karnym; z mocy tego przepisu urzędnik celny, pobierający łapówkę za ułatwienie przemytu, niezależnie od odpowiedzialności karnej z art. 290 k.k., musi ponieść odpowiedzialność karną z odpowiedniego przepisu u.k.s.3. Dalsze zagadnienie mające istotne znaczenie na tle zarzutów rewizji zarówno prokuratora, jak i oskarżonych Kazimierza S., Henryka M., Henryka G. i Monachina Z. - to kwestia wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego Henryka G. w zakresie, w którym obciąża on innych współoskarżonych. Poddając rozwadze przesłanki, jakimi Sąd Wojewódzki w tej kwestii się kierował, a które wyraźnie sformułował na wstępie uzasadnienia wyroku, nie sposób powstrzymać się od stwierdzenia, że Sąd Wojewódzki posunął ostrożność w ocenie tych wyjaśnień bardzo daleko, zapoznając nawet istotną okoliczność, wyraźnie rysującą się na tle ustalonych okoliczności sprawy, a mianowicie atmosferę jak najdalej posuniętego wzajemnego zaufania oskarżonych do siebie, w szczególności właśnie oskarżonego Henryka G. i oskarżonych Jerzego B., Kazimierza S., Henryka B. i Monachina Z. Zaufanie to wyrażało się w formie wzajemnego powierzania sobie bez żadnego zabezpieczenia bardzo dużych wartości materialnych, przeprowadzania przez nich rozliczeń z zysków osiąganych z nielegalnych źródeł bez jakichkolwiek sporów czy zadrażnień, które mogły między nimi powstać na tle ustalenia indywidualnych udziałów w zyskach i wysokości wydatków, ponoszonych przy poszczególnych przestępczych machinacjach przez poszczególnych oskarżonych ze wspólnej puli, ale bez żadnego udokumentowania wysokości tych wydatków. Charakter tych stosunków majątkowych między wymienionymi oskarżonymi przemawia przeciwko możliwości przyjęcia, żeby istniały jakieś racjonalnie, dające się uzasadnić powody do zarzucania sobie wzajemnie przez tych oskarżonych w toku postępowania w sprawie świadomie jakichkolwiek faktów kolidujących z prawem. Ponadto należy wziąć pod uwagę jeszcze i ten moment, że oskarżeni to ludzie inteligentni, o dużym wyrobieniu życiowym i doskonałe zorientowani w zakresie i charakterze grożących im konsekwencji karnych, w związku zaś z tym należy uznać za niewątpliwe, że przyznając się do działania w grupach bądź nawet do działania wspólnie z innymi sprawcami, zdawali sobie sprawę, z tego, iż ujawnienie przez nich tych właśnie okoliczności pogorszy ich sytuację w procesie karnym i może spowodować surowszą odpowiedzialność karną. Wzgląd ten specjalnie trzeba mieć na uwadze przy ocenie wyjaśnień oskarżonego Henryka G., który jest prawnikiem, byłym pracownikiem wymiaru sprawiedliwości, i z racji swego wykształcenia i pracy zawodowej musiał się doskonale orientować w zaostrzeniu odpowiedzialności karnej w naszym prawie za przestępczą działalność grupową.Jeżeli w tej sytuacji Sąd Wojewódzki w każdym wypadku krytycznie ocenił wartość dowodową wyjaśnień oskarżonego Henryka G. co do innych oskarżonych i przyjmował je za podstawę ustaleń tylko wtedy, gdy znajdowały potwierdzenie w innych dowodach bądź w logice wydarzeń, a ponadto zajęte w tej mierze stanowisko przekonywająco uzasadnił - to taka ocena stoi pod ochroną art. 9 k.p.k. i nie może być skutecznie podważona.II. Ponadto co do poszczególnych zarzutów rewizji oskarżonych należy podnieść, co następuje:Co do rewizji oskarżonego Henryka G. Rewizja nie jest zasadna.1. Zarzut obrazy art. 286 § 2 k.k. przez skazanie oskarżonego z mocy tego przepisu za czyn ujęty w pkt IV nie jest trafny. Oskarżony wydał nielegalnie dowód odprawy celnej, mimo że wydawanie takich dowodów i dokonywanie odpraw celnych nie wchodziło w zakres jego uprawnień jako starszego radcy Centralnego Urzędu Ceł. Dokonanie przez urzędnika czynności urzędowej nie wchodzącej w zakres jego uprawnień jest jedną z postaci nadużycia władzy, zastosowana więc kwalifikacja prawna przez Sąd Wojewódzki w tym wypadku jest trafna. Analiza materiału dowodowego, na podstawie którego Sąd Wojewódzki opiera swe ustalenia dotyczące popełnienia tego przestępstwa, została przeprowadzona bardzo szczegółowo i nie wykazuje żadnych błędów.2. Niezasadny jest też zarzut obrazy art. 64 § 2 u.k.s. (pkt IX, XIV i XXVI aktu oskarżenia). Działanie oskarżonego polegało w tych wypadkach na wprowadzeniu na polski obszar celny towarów - bez uiszczenia należnych Skarbowi Państwa opłat celnych - we współdziałaniu z dokonującymi kontroli celnej urzędnikami celnymi, którzy z naruszeniem swych obowiązków uchylili się od nałożenia opłat celnych. Działanie takie całkowicie wypełnia ramy dyspozycji art. 64 u.k.s.3. Wbrew zarzutom rewizji należy również stwierdzić prawidłowość zastosowanej kwalifikacji prawnej z art. 49 § 1 u.k.s. do czynów objętych pkt XIII i XXV aktu oskarżenia. Oskarżony zawierał za granicą transakcje kupna-sprzedaży, nabywając za nielegalnie wywiezione za granicę kwoty dolarowe masowo pończochy i swetry. Działanie to trafnie w wyroku ujęto w każdym wypadku jako dwa odrębne czyny: nielegalny wywóz dolarów i następnie zakupienie za te dolary od cudzoziemców dewizowych artykułów konfekcyjnych. Zachodzi tu rzeczywisty zbieg przestępstw, gdyż każda z tych czynności była zakończonym samoistnym działaniem, mimo że można nawet dopatrzeć się pewnej łączności podmiotowej między tymi czynnościami, z tym jednak zastrzeżeniem, że przy wywozie dolarów żadna transakcja konkretnie zaplanowana nie była. Ponadto należy stwierdzić, że powstanie tego przestępstwa nie jest uwarunkowane nielegalnym wywozem dewiz z kraju, jeśli bowiem sprawca posiada nawet za granicą dewizy pochodzące z innych źródeł i przeznacza je bez zezwolenia władz dewizowych na uiszczenie ceny cudzoziemcom dewizowym za towary sprowadzane następnie do kraju, to tego rodzaju transakcja stanowi również niedozwolony obrót wartościami dewizowymi w formie zawarcia transakcji kupna-sprzedaży w obrocie z zagranicą.Należy również przyjąć, że dla bytu przestępstwa z art. 49 § 1 u.k.s. nie jest konieczne, aby sprawca stał się właścicielem przedmiotu sprzedaży w kraju, jak to wywodzi rewizja. Gdyby stanąć na tym stanowisku, to wówczas przepis art. 49 u.k.s., mający na celu zapobieżenie dokonywania bez zezwolenia transakcji doprowadzających do wwozu do kraju towarów nabywanych za wartości dewizowe wpłacone przez krajowców dewizowych obcokrajowcom dewizowym, stałby się przepisem martwym, gdyż zapłacenie ceny następujące za granicą sprowadza z mocy umowy kupna-sprzedaży przeniesienie własności na nabywcę również w miejscu zapłaty ceny. Ujemne skutki ekonomiczne w postaci rozporządzenia się przez krajowca dewizowego posiadanymi dewizami są w wyniku takich transakcji identyczne ze skutkami w sytuacji, gdy np. zapłata za granicą nastąpiłaby po otrzymaniu przez nabywcę przedmiotu transakcji w kraju.4. Zarzuty obrazy art. 25 u.k.s. nie są zasadne dlatego, że realizacja przestępczych operacji przemytniczych i dewizowych przypisanych oskarżonym a objętych pkt XIV, XVIII, XXII, XXIV, XXV i XXVI aktu oskarżenia, następowała jak to wynika z ustaleń wyroku, w drodze planowego współdziałania kilku sprawców, działalność zaś każdego z nich stanowiła niezbędne ogniwo osiągnięcia zamierzonych przestępczych celów. Co do tych zarzutów, mają ponadto zastosowanie rozważania zamieszczone powyżej.5. Podnoszony w rewizji zarzut braku ścisłego określenia korzyści majątkowej otrzymanej przez sprawcę przestępstwa z art. 290 k.k. jest zupełnie chybiony, gdyż okoliczność ta może mieć jedynie wpływ na wymiar kary obok - oczywiście - pozostałych okoliczności działania sprawcy, ale nie może być traktowana jako jeden z elementów istoty tego przestępstwa, dla bytu którego wystarcza zażądanie lub przyjęcie korzyści majątkowej.Co do rewizji oskarżonego Jerzego B.Rewizja nie jest zasadna.Trafnie jedynie podnosi rewizja zarzut obrazy art. 3 ust. 1 pkt 2 dekretu o amnestii z dnia 20 lipca 1964 r. przez niezłagodzenie kary orzeczonej z art. 286 § 2 k.k. w wymiarze 2 lat więzienia za przestępstwo opisane w pkt XXXVII aktu oskarżenia ze zmianą przyjętą przez Sąd w sentencji wyroku. Uznając słuszność tego zarzutu, Sąd Najwyższy na podstawie powołanych wyżej przepisów złagodził wymierzoną karę 2 lat więzienia o połowę, tj. do jednego roku więzienia.Pozostałe zarzuty rewizji nie są słuszne.1. Wbrew zarzutom i wywodom rewizji istnieją w sprawie wystarczające materiały dowodowe do ustalenia winy oskarżonego, jeśli chodzi o przestępstwa objęte pkt XXXIX i XLVIII, co do których rewizja zgłasza wniosek o uniewinnienie oskarżonego.Sąd Wojewódzki opiera ustalenie winy oskarżonego Jerzego B. w tym zakresie na wyjaśnieniach oskarżonego Henryka G., oskarżonego Henryka B. i wyjaśnieniach samego oskarżonego Jerzego B., który przyznał otrzymanie od oskarżonego Henryka B. wynagrodzenia w postaci 10 monet dolarowych dla siebie i dla Henryka G. - za załatwienie za pośrednictwem oskarżonego Henryka G. zaniechania kontroli celnej przy przejeździe Henryka B. przez granicę z przemytem dewiz. Oprócz powołanych w wyroku wyjaśnień ze śledztwa oskarżonego Henryka B. co do tych przestępstw, oskarżony Henryk B. szeroko opisuje udział oskarżonego Jerzego B. w zyskach osiągniętych w tych wypadkach i jego rolę w ułatwieniu uniknięcia kontroli celnej w innych wyjaśnieniach złożonych w śledztwie. Oskarżony Jerzy B. w śledztwie przyznaje, że na prośbę oskarżonego Henryka B. załatwił mu za wynagrodzeniem sprawę umożliwienia wywozu dewiz do Paryża, otrzymując zarazem od niego większą kwotę w złotych na łapówkę dla celnika. Ponadto oskarżony Jerzy B., opisując w swych wyjaśnieniach "załatwienie" odprawy celnej, wyraźnie przyznaje załatwienie dwukrotnych przejazdów i z tych jego wyjaśnień wynika, że "był wtajemniczony" w działalność całej grupy, zajmującej się przemytem dewiz. Nie ma więc również podstaw do tego, aby zmieniać ustalenia wyroku dotyczące zakresu działania oskarżonego co do stanów faktycznych przestępstw pod pkt XL i XLIX, jak tego żąda rewizja oskarżonego.Zarzut rewizji, że Sąd Wojewódzki nie rozważył, iż odprawę celną oskarżonej Lucyny K. załatwiała celniczka, a nie oskarżony Henryk M., nie może mieć istotnego znaczenia, albowiem oskarżony ten, pełniąc kierownicze funkcje w służbie celnej, mógł mieć wpływ na sposób działania podległych mu pracowników, co zresztą Sąd ten miał na uwadze, a ponadto ustalone zostało ponad wszelką wątpliwość, że kontroli celnej bagażu Lucyny K. przy jej powrocie do kraju dokonał oskarżony Henryk M.2. Bezprzedmiotowy jest zarzut obrazy art. 49 § 1 u.k.s. co do czynu opisanego w pkt XXXVIII aktu oskarżenia. Sąd Wojewódzki bowiem postępowanie karne o ten czyn umorzył na podstawie art. 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 dekretu o amnestii z dnia 20 lipca 1964 r. (Dz. U. Nr 27, poz. 174), jak to wynika zarówno z oryginału sentencji wyroku, jak i z odpisu tejże sentencji. Wprawdzie na stronie 51 odpisu sentencji wyroku podaje się, że oskarżony Jerzy B. został za ten czyn skazany, jednakże jest to jedynie błąd w odpisie, jak to wynika z porównania tejże strony odpisu ze stroną 53 tegoż odpisu i z oryginałem sentencji. Nie można zgodzić się z twierdzeniem rewizji, jakoby czyn ten był obojętny z punktu widzenia prawa karnego skarbowego.Na podstawie zarządzenia Ministra Handlu Zagranicznego z dnia 11 kwietnia 1959 r. (M. P. Nr 41, poz. 190) wywóz z kraju i przywóz do kraju przedmiotów potrzebnych do osobistego użytku wolny jest od cła, ale nie może to oznaczać, że przedmioty te mogą być przeznaczone bez zezwolenia na sprzedaż, tzn. że mogą być wywożone bądź przywożone w celach handlowych. Wynika to z zestawienia przepisów § 6 i § 9 tego rozporządzenia. Ponadto skoro nabycie przez krajowca dewizowego od cudzoziemca dewizowego tego rodzaju przedmiotów, przywiezionych na polski obszar celny przy zwolnieniu od cła w myśl powyższego rozporządzenia, jest karalne z mocy przepisu art. 46 u.k.s., to byłoby niekonsekwencją przyjęcie, że sprzedaż takich przedmiotów za granicą w celu uzyskania środków płatniczych dla zawarcia umowy kupna-sprzedaży nie stanowi niedozwolonego obrotu wartościami dewizowymi. W danym wypadku mogłaby jedynie powstać wątpliwość, czy działanie takie zawiera elementy przestępstwa z art. 49 u.k.s., czy też z art. 60 u.k.s. - przy przyjęciu, że wywóz za granicę mienia w sposób legalny doprowadza do sytuacji określonej w art. 60 u.k.s., tj. do posiadania mienia za granicą. Skoro jednak za uzyskane środki płatnicze sprawca nabyty towar sprowadza do kraju, to należałoby przyjąć, że zachodzą warunki do oceny toku działania jako zawarcia - bez zezwolenia - umowy kupna-sprzedaży w obrocie z zagranicą.3. Brak jest podstaw do zmiany ustaleń wyroku w zakresie określenia liczbowego przedmiotów przestępstw objętych pkt XLII i LI. Liczba swetrów wprowadzona nielegalnie z udziałem oskarżonego S. ustalona została na 3.000 sztuk. Skoro oskarżony Jerzy B. był "wtajemniczony" w działalność całej grupy przestępczej, jak to wyżej wspomniano, skoro brał udział w odbiorze przesyłek kolejowych ze swetrami, skoro następnie - jak to wyjaśnił na rozprawie - orientował się dokładnie w wysokości nielegalnego zysku przy następnej machinacji z masowym przemytem swetrów i skoro nawet sam przyznaje (co Sąd Wojewódzki głównie bierze pod uwagę), iż orientował się, że nielegalnie sprowadzona partia swetrów obejmowała 3 000 sztuk - to nie ma podstaw do dokonania zmiany ustaleń w pkt XLII.Jeśli chodzi o przemyt dolarów (pkt LI), to wniosek rewizyjny jest bezzasadny (pomijając nawet przesłanki, którymi kierował się Sąd Wojewódzki przy ustalaniu ogólnej kwoty przemyconej na 7 200 dolarów i współudziału w tym oskarżonego, Jerzego B.) z tego względu, że wysokość tej kwoty dolarowej była powiązana z liczbą swetrów sprowadzonych nielegalnie z udziałem oskarżonych T. A co do liczby tych swetrów i ich ceny, a więc i ich ogólnej ceny zakupu w dolarach, oskarżony był dokładnie zorientowany, skoro dokładnie orientował się w wysokości ogólnego zysku z tego przestępstwa i skoro jedna trzecia tego zysku przypadała dla niego.4. Błędny jest pogląd rewizji, że przypisane oskarżonemu przestępstwa, zakwalifikowane w wyroku z art. 293 i 290 § 1 k.k., stanowią jeden czyn ciągły w znaczeniu prawnym. Czyny te zostały w wyroku dokładnie indywidualnie określone. Wyrażały się one w postaci nakłonienia - odrębnymi działaniami - aż trzech różnych funkcjonariuszy celnych do przyjmowania w różnym czasie korzyści majątkowych za czynności sprzeczne z prawem celnym, prawidłowo więc Sąd Wojewódzki zakwalifikował je jako odrębne przestępstwa. Należy nadto zauważyć, że rewizja oskarżonego nie kwestionuje odrębnego ujęcia poszczególnych przestępstw karno-skarbowych, przy których dokonywaniu oskarżony dopuścił się nakłaniania urzędników celnych do zaniechania przeprowadzenia należytych odpraw celnych. Rewizja wykazuje więc w tej kwestii brak konsekwencji. (...)Co do rewizji oskarżonego Stanisława K.Rewizja nie jest zasadna.Ustalenie, że oskarżony Stanisław K. działał przy dokonaniu przestępstw dewizowych i celnych, ujętych w pkt CI-CIII aktu oskarżenia, w zorganizowanej grupie przestępnej zostało dokonane na podstawie wystarczających dowodów, omówionych w uzasadnieniu wyroku z należytą ich oceną. Prawidłowość tego ustalenia znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego Stanisława K. złożonych na rozprawie, w których podaje on, że do podziału zysków z dokonanych przezeń przestępstw dopuszczone były - oprócz niego - jeszcze trzy osoby i że oskarżony Henryk B. gwarantował mu bezpieczny wyjazd. Musiał się więc orientować, że do afery wciągnięci są funkcjonariusze celni jako niezbędne ogniwa w dokonaniu przestępczych machinacji w sposób dający możność uniknięcia odpowiedzialności karnej.2. Kwestia istnienia elementów przestępstwa z art. 49 u.k.s. w działaniu oskarżonego Stanisława K., objętego pkt CII, aktu oskarżenia przedstawia się analogicznie, jak omówiona wyżej pod pkt II 3.3. Błędny jest pogląd wyrażony w rewizji oskarżonego Stanisława K., że przemyt przedmiotów ulegających przepadkowi z mocy przepisów art. 18 i 19 u.k.s. nie stanowi występku celnego. Dopóki sprawca przestępstwa karno-skarbowego bądź inna osoba ma ten przedmiot w swym posiadaniu i bez zamiaru ujawnienia wobec władz celnych pochodzenia tego przedmiotu z przestępstwa i wydania go tym władzom przemyca go, dopuszcza się występku celnego z art. 64 u.k.s. Odmienny pogląd byłby sprzeczny z porządkiem prawnym, stwarzając sytuację bezkarności w naruszaniu prawa celnego.4. Ostatni zarzut tej rewizji dotyczący pkt CIV aktu oskarżenia jest bezzasadny, wynika on bowiem z zapoznania zasady wyrażonej w art. 7 § 2 u.k.s., jak to omówiono wyżej pod pkt I pkt 2 uzasadnienia. (...)