I KR 51/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Halota. Sędziowie: J. Cieślak (sprawozdawca), M. Synoradzki.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kępiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Mikołaja B., oskarżonego z art. 210 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R. z dnia 28 listopada 1984 r., uzupełniając podstawę prawną skazania i wymiaru kary art. 60 § 3 k.k., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w R. z dnia 28 listopada 1984 r. Mikołaj B. został skazany na podstawie art. 210 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. na karę 7 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 36 § 2 i 3 k.k. - na 40.000 zł grzywny; na podstawie art. 40 § 1 pkt 3 k.k. - na pozbawienie praw publicznych na okres 5 lat, a na podstawie art. 62 § 1 k.k. został orzeczony wobec niego nadzór ochronny na okres 4 lat za to, że dnia 15 lutego 1984 r. w P., działając wspólnie i w porozumieniu z nie ustalonymi sprawcami, zabrał w celu przywłaszczenia Romanowi A. i Wiesławowi C. pieniądze w łącznej wysokości 14.000 zł, uprzednio używając siły fizycznej przez bicie i kopanie po całym ciele oraz posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, grożąc jego bezpośrednim użyciem Romanowi A., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa (...).Wyrok ten został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Sąd Wojewódzki nie rozważył w ogóle, czy oskarżony dokonał jednego czy dwóch czynów rozboju. Jeżeli sprawcy stosując środki wymienione w art. 210 k.k. kolejno dokonywali rozboju w stosunku do kilku osób nawet w tym samym miejscu i w krótkich odstępach czasu, to popełnili tyle przestępstw rozboju, ilu osobom zabrano lub usiłowano zabrać mienie, gdyż sprawcy wielokrotnie wypełnili istotę rozboju odrębnymi czynnościami wykonawczymi.Tej oczywistej zasady Sąd Wojewódzki nie brał pod uwagę, powtarzając w czynie przypisanym zarzut aktu oskarżenia, który obejmował łącznie czyny dokonane w stosunku do Wiesława C. i Romana A., przy czym w stosunku do tego ostatniego rozbój był dokonany za pomocą posługiwania się niebezpiecznym narzędziem.Ze względu na to, że wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego, zmiana wyroku, polegająca na przypisaniu oskarżonemu dwóch przestępstw pozostających w zbiegu realnym, nie była możliwa.Przechodząc do kwestii wymiaru kary ze względu na to, że rewizja była zwrócona przeciwko całości wyroku, należało uznać, że wymiar kary zbliżony do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, przewidzianego w art. 210 § k.k., nie jest rażąco surowy. Należało mieć przy tym na względzie wiele okoliczności wpływających na zaostrzenie kary, które miał na uwadze Sąd Wojewódzki orzekając kary, jak również względy związane ze społecznym oddziaływaniem kary (...).