I KZ 28/20

Sygn. akt I KZ 28/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 października 2020 r. zażalenia wniesionego przez I. D. na zarządzenie przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt II AKo (…), odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. III Kp (…), utrzymującym w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 18 marca 2013 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie 1 Ds. (…) , w sprawie niekorzystnego rozporządzenia mieniem na szkodę I. D., jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania przygotowawczego zakończonego wskazanym powyżej prawomocnym postanowieniem o jego umorzeniu, uznając go za niedopuszczalny z mocy ustawy. I. D. na powyższe zarządzenie złożył zażalenie, w którym wyraził swoje stanowisko co do zasadności umorzenia postępowania podnosząc, że wadliwość orzeczenia w tym przedmiocie determinuje „bez żadnych warunków” wznowienie postępowania. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepisy regulujące wznowienie postępowania na wniosek strony lub z urzędu (art. 540 § 1 – 540b k.p.k.) stanowią, że badanie jego zasadności może mieć miejsce jedynie w odniesieniu do zakończonego prawomocnym orzeczeniem postępowania sądowego. Postępowanie, wznowienia którego domagał się I. D. , zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia o umorzeniu postępowania w fazie in rem, nie jest postępowaniem sądowym. Wynikiem procedowania w ramach sądowej kontroli wydanego w postępowaniu przygotowawczym orzeczenia prokuratora o umorzeniu postępowania, jest wydanie postanowienia, które nie tylko nie kończy postępowania sądowego w rozumieniu powyższych przepisów, ale nie kończy w sposób bezwarunkowy także postępowania przygotowawczego w tym sensie, że – dopóki nie upłynie termin karalności czynu będącego przedmiotem postępowania - nie stwarza trwałej sytuacji procesowej, co wynika z możliwości jego podjęcia w każdym czasie (art. 327 § 1 k.p.k.). Zażalenie nie jest zasadne. Jego treść, niezależnie już nawet od formy, w jakiej ujęte zostały zarzuty, sprowadza się ewidentnie do werbalizowania dezaprobaty wobec prawomocnego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, a więc odwołuje się do okoliczności wiążących się z merytoryczną oceną prawidłowości postanowienia Sądu Okręgowego w B. . U podłoża wydania zaskarżonego zarządzenia znalazły się natomiast kwestie formalne – badanie dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania, które zostały w sposób właściwy ustalone. Wszelkie merytoryczne zarzuty pozostają bezprzedmiotowe w sytuacji, w której wniosek - z powodu oczywistego niespełnienia warunku dopuszczalności – nie mógł zostać przyjęty. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia.