I KZ 69/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Chełmicki (sprawozdawca).Sędziowie: E. Binkiewicz, F. Huzar.Prokurator Generalnej Prokuratury: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bronisława O. o odszkodowanie za oczywiście bezzasadne pozbawienie wolności przez tymczasowe aresztowanie, po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 16 czerwca 1966 r., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury postanowiłzaskarżone postanowienie umarzające postępowanie o odszkodowanie uchylić i wniosku Bronisława O. o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania z powodu oczywiście bezzasadnego tymczasowego aresztowania nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneZażalenie nie jest zasadne.Okoliczność, że wnioskodawca został zwolniony z aresztu w sprawie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi Nr IV K 80/63 w dniu 12 grudnia 1962 r., a wniosek o odszkodowanie, oparty na przepisie art. 510 § 3 k.p.k., złożył 23 grudnia 1965 r. - nie może podlegać wątpliwości.Z tego wynika, zgodnie z treścią art. 513 § 1 k.p.k., że wniosek ten nie mógł być uwzględniony, gdyż przepis ten nakazuje liczyć przewidziany w nim termin 1 roku od dnia zwolnienia wnioskodawcy z więzienia, a nie od daty prawomocnego zakończenia sprawy. Materialny charakter tego terminu sprawia, że wniosek spóźniony powoduje utratę roszczenia, co powinno się wyrazić jego nieuwzględnieniem, a nie umorzeniem postępowania, jak to błędnie uczynił Sąd Wojewódzki.