I KZ 72/22

Sygn. akt I KZ 72/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie A. N. uniewinnionego od występku z art. 157 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 lutego 2023 r., kwestii dopuszczalności zażalenia oskarżyciela prywatnego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt I KK 321/22, o pozostawieniu kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego bez rozpoznania, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 430 § 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., p o s t a n o w i ł: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt I K 321/22, Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania kasację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego A. B. wobec nieuzupełnienia w terminie braku formalnego tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, wynikającego z treści art. 526 § 2 k.p.k. Pismem z dnia 15 grudnia 2022 r. A. B. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu Najwyższego, podnosząc zarzut obrazy art. 531 k.p.k. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 2 Wprawdzie w art. 430 § 2 k.p.k. wyrażono ogólną regułę o dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania, jednakże w końcowej części tego przepisu wyraźnie wskazano, że zażalenie nie przysługuje, gdy postanowienie to wydał Sąd Najwyższy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a zatem zażalenie oskarżyciela posiłkowego należało uznać za niedopuszczalne z mocy ustawy, co – wobec jego przyjęcia – implikowało konieczność pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.