II K 819/60

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy W.H., osk. z art. 134 k.k., z powodu rewizji prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 6 czerwca 1960 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w B. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w B. umorzył wyrokiem postępowanie na zasadzie art. 3 lit. c k.p.k. w związku z art. 47 m.k.k. przeciwko W.H. oskarżonemu o to, że od czerwca 1957 r. do lutego 1958 r. w B. obiecał udzielić, a następnie udzielił korzyść majątkową L.G., likwidatorowi miejscowej Wojewódzkiej Dyrekcji PZU w kwocie 2000 zł za obliczenie w sposób nieprawidłowy odszkodowania ogniowego, tj. o czyn z art. 134 k.k.Od tego wyroku założył rewizję prokurator, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Rewizja zarzuca pominięcie dowodu z wyjaśnień oskarżonego w śledztwie i na rozprawie, w których W.H. nie przyznał się do udzielenia L. G. nienależnej korzyści majątkowej w związku z jego urzędowaniem.Sąd Najwyższy stwierdził:Rewizja jest zasadna.Sąd Wojewódzki umorzył postępowanie przeciwko W.H., oskarżonemu z art. 134 k.k., na zasadzie art. 3 lit. c k.p.k. w związku z art. 47 m.k.k., wobec stwierdzenia, że oskarżony już przy pierwszym przesłuchaniu przyznał się do udzielenia "łapówki" a nadto, że udzielił jej oskarżony na wyraźne żądanie urzędnika.Te ustalenia Sądu I instancji nie są zgodne ze stanem faktycznym. Przy pierwszym przesłuchaniu oskarżony zaprzeczył stanowczo, iż udzielił "łapówki" pracownikom PZU w związku ze staraniami o odszkodowanie, a następnie dopiero wobec przyznania urzędnika fakt ten potwierdził i na rozprawie ponownie zaprzeczył. Z wyjaśnień złożonych przez oskarżonego w toku śledztwa nie wynikało, że L.G. w jakikolwiek sposób żądał od niego łapówki. Oskarżony zmienił swoje wyjaśnienia na pierwszej rozprawie a dalej zmodyfikował je na drugiej rozprawie. W toku ostatnio przeprowadzonej rozprawy W.H. wręcz wykluczył fakt dania łapówki L.G. Intencją przepisu art. 47 m.k.k. jest, by przyznanie się do dania łapówki mogło przyczynić się do wykrycia prawdy i tym samym do ukarania łapownika. W przedmiotowej sprawie L.G. przyznał się do przyjęcia łapówki od W.H. dnia 23 kwietnia 1959 r., a W.H. dopiero dnia następnego po raz pierwszy ten fakt potwierdził. Przyznanie się oskarżonego do udzielenia "łapówki" nastąpiło po przyznaniu się G. do przyjęcia łapówki. Przyznanie oskarżonego nie przyczyniło się więc do wykrycia osobnika przyjmującego łapówkę.Nierozważenie powyższych okoliczności doprowadziło Sąd I instancji do błędnej oceny podstaw umorzenia postępowania i dlatego należało orzec jak wyżej.