II KK 128/25

II KK 128/25 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie M. B. skazanego z art. 177 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej 2 czerwca 2025 r., na posiedzeniu bez udziału stron, wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z 15 października 2024 r., sygn. akt V Ka 136/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Grójcu z 28 października 2022 r., sygn. akt II K 1245/19, postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji wywiedzionej w sprawie skazanego M. B. obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podniósł, że istnieje realne niebezpieczeństwo poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której zdaniem obrony nie powinien doznać z uwagi na nadzwyczajny środek zaskarżenia, który jest w pełni zasadny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., II KK 128/25 2 według którego orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w art. 532 k.p.k. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że zawarta w kasacji obrońcy skazanego argumentacja nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku Sądu odwoławczego. W tej sytuacji, respektując wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. zasadę bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 532 § 1 k.p.k. a contrario). [PŁ] [a.ł]