II KK 132/16

Sygn. akt II KK 132/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 maja 2016 r. sprawy B. R., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 roku, sygn. II AKa 423/15, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 września 2015 roku, sygn. XVIII K 78/14, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego B. R. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 9 września 2015 r. o sygn. akt XVIII K 78/14 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał B. R. za winnego popełnienia zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 284 § 1 k.k. i wymierzył mu stosowne kary jednostkowe a w ich miejsce karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Orzeczono także o obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przypisanymi przestępstwami. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II AKa 423/15, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że jako podstawę prawną orzeczonej w punkcie II wyroku kary łącznej pozbawienia wolności przyjął 2 art. 85 i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., zaś orzeczony obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem wymienionym w punkcie 1 - 62 uzupełnił o punkt 63 w brzmieniu: „A. T. i R. C. kwoty 32.198,00”. W pozostałej części wyrok utrzymano w mocy. Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanego, zarzucając w niej rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to przepisów art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. skutkujące niemożnością kontroli kasacyjnej poprzez: 1. brak jakichkolwiek rozważań i zajęcia stanowiska co do ewentualnych konsekwencji orzekania zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i odwoławczym, w sytuacji kolizji ustaw karnych, 2. powierzchowną i fragmentaryczną kontrolę wyroku sądu I instancji w zakresie wymiaru kary z pominięciem zasad wynikających z przepisów art. 447 § 2 k.p.k., co skutkowało wadliwością uzasadnienia Sądu II instancji. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. W istocie Sąd Apelacyjny nie odniósł się w pisemnym uzasadnieniu wyroku do powodów, dla których skorygował podstawę prawną orzeczenia o karze łącznej, niemniej nie może to być w omawianej sprawie podstawą uwzględnienia kasacji. Po pierwsze, co skarżący sam przyznał w kasacji, apelacja nie zawierała zarzutu tego dotyczącego, a zatem standard uzasadnienia wyroku odwoławczego, określony w art. 457 § 3 k.p.k. nie wymagał odniesienia się do tej kwestii w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Po drugie, obrońca nie wskazał w kasacji żadnych konkretnych spornych kwestii w tym zakresie, poprzestając na rozważaniach ogólnych, zarówno co do zakresu, jak i skutków kontroli instancyjnej. Skoro zaś obrońca nie kwestionuje zasadności dokonanej przez Sąd Apelacyjny korekty, lecz jedynie zwraca uwagę na niewyjaśnienie powodów jej dokonania, to taki zarzut 3 oczywiście nie może być skuteczny, ze względu na brak wpływu uchybienia na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W końcu po trzecie, dokonana przez Sąd Apelacyjny korekta podstawy orzeczenia kary łącznej była w pełni uzasadniona. Nowelizacja kodeksu karnego dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) wprowadziła w art. 86 k.k. surowsze zasady wymiaru kary łącznej niż obowiązujące w czasie popełnienia przez skazanego przypisanych mu czynów. Z tego powodu, zasadne było w świetle art. 4 k.k. stosowanie w sprawie ustawy względniejszej dla sprawcy, czyli przepisów art. 85 i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej 1 lipca 2015 r. Nie ma zatem najmniejszych wątpliwości, że, wbrew twierdzeniom kasacji, Sąd Apelacyjny miał w polu widzenia omawianą kwestię intertemporalną i rozstrzygnął ją poprawnie, korygując podstawę orzeczenia kary łącznej w wyroku Sądu Okręgowego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.