II KK 264/12

Sygn. akt II KK 264/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący) SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) SSN Dorota Rysińska Protokolant Anna Janczak w sprawie E. P. skazanej z art. 96 § 3 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z dnia 17 lipca 2012 r., I. uchyla zaskarżony wyrok zaoczny w części dotyczącej E. P. i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. - umarza postępowanie w tym zakresie; II. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie w części dotyczącej obwinionej. 2 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z 27 października 2011 r., uznał E. P. i B. P. za winnych wykroczeń z art. 96 § 3 k.w. polegających na tym, że wbrew obowiązkowi żadne z nich nie wskazało na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyło samochód marki Daewoo o nr rej. /…/ do kierowania lub używania w dniu 21 lutego 2011 r. około godziny 10.45, i wymierzył im grzywny po 200 zł. Od tego wyroku nakazowego sprzeciw złożył jedynie B. P. i w związku z tym uprawomocnił się on w stosunku do E. P. w dniu 22 grudnia 2011r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy, wyrokiem zaocznym z 17 lipca 2012 r., skazał E. P. i B. P. za popełnienie opisanych wyżej wykroczeń na grzywny po 100 zł. Wyrok zaoczny, wobec niezaskarżenia przez żadną ze stron, uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 25 lipca 2012 r. Kasację od prawomocnego wyroku zaocznego złożył w części dotyczącej E. P. na jej korzyść, na podstawie art. 110 § 1 k.p.w., Prokurator Generalny. Podnosząc bezwzględne uchybienie z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. (postępowanie co do tego samego czynu obwinionej zostało prawomocnie zakończone), wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku zaocznego w zakresie skazania E.P. i umorzenie w tej części postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja z racji oczywistej zasadności zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 112 k.p.w. w zw. z art. 535 § 5 k.p.k.). Analiza wyroków z 27 października 2011 r. i z 17 lipca 2012 r. ewidentnie wskazuje, że sąd właściwy – najpewniej w skutek przeoczenia - dwukrotnie skazał E.P. za ten sam czyn, stanowiący wykroczenie określone w art. 96 § 3 k.w. Stwierdzając istnienie podanej w kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok zaoczny w części dotyczącej E. P. i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. umorzył w tym zakresie postępowanie (art. 112 k.p.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k.). O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.