II KK 365/24

II KK 365/24 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie K. P., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 14 stycznia 2025 r. wniosku obrońcy skazanego o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Małgorzaty Bednarek, od udziału w sprawie kasacyjnej o sygn. akt II KK 365/24, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k., p o s t a n o w i ł: wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego Małgorzatę Bednarek od rozpoznania sprawy II KK 365/24. UZASADNIENIE Obrońca skazanego K. P. złożył wniosek o stwierdzenie braku spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego Małgorzatę Bednarek wymogów niezawisłości i bezstronności (k. 92-93 akt SN), który – na mocy zarządzenia Prezesa Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2024 r. został potraktowany również jako wniosek o wyłączenia na podstawie art. 41 k.p.k. (KRI 693). Ten sposób potraktowania rozpoznawanej inicjatywy został potwierdzony przez obrońcę skazanego w piśmie z dnia 5 grudnia 2024 r. (k. 101 i n.), w którym zawarł on wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy kasacyjnej SSN Małgorzaty II KK 365/24 2 Bednarek sygnalizując, że w stosunku do tego sędziego występują okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności w niniejszej sprawie z uwagi na fakt powołania jej przez Prezydenta RP na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w wyniku uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). Zaakcentował również to, że w kasacji podniesiono zarzut wystąpienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z sygnalizowaną nienależytą obsadą Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Jeśli chodzi o kwestię wadliwości powołania sędziów, związaną z udziałem w procesie nominacyjnym Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 3), to zagadnienie to było przedmiotem obszernej analizy w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110 - 1/20 (OSNKW 2020/2/7, LEX nr 2784794) oraz w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22, LEX nr 3348360). W orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie akcentuje się, że „sędzia ulega wyłączeniu, nie tylko wówczas, gdy istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 41 § 1 k.k.), ale również w sytuacji, gdy orzekanie przez sędziego w danej sprawie mogłoby prowadzić do naruszenia standardu z art. 6 ust. 1 EKPC i uznania, że taki skład orzekający w ogóle nie stanowi niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” (postanowienia SN: z dnia 6 lipca 2022 r., IV KO 66/22, LEX nr 3405631 z dnia 13 października 2021 r., II KO 30/21; z dnia 28 kwietnia 2022 r., IV KO 32/22; z dnia 17 marca 2022 r., II KO 12/22). W tym kontekście Sąd Najwyższy podziela stanowisko o braku zapewnienia powyższych standardów przez skład orzekający z udziałem SSN Małgorzaty II KK 365/24 3 Bednarek, wyrażone m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt II KK 44/21, i w tym zakresie wystarczające jest odesłanie do szczegółowych rozważań zaprezentowanych w powołanym orzeczeniu. Wyłączenie sędziego jest tym bardziej uzasadnione, jeśli zważy się dodatkowo na fakt, że w kasacji obrońcy podniesiono zarzut dotyczący takiej samej wadliwości powołania sędziów Sądu Apelacyjnego w Warszawie, co sędziego Małgorzaty Bednarek, która – w konsekwencji przydzielenia jej niniejszej sprawy – orzekałaby z naruszeniem zasady nemo iudex idoneus in propria causa. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. ł.n r.g.