II KO 242/25

Izba Karna2026-02-06

Skład orzekający: Tomasz Artymiuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy sygnały dotyczące konieczności wznowienia z urzędu postępowań, które zostały już zakończone postanowieniami Sądu Najwyższego stwierdzającymi niedopuszczalność wznowienia, powinny zostać rozpoznane?

Ratio decidendi

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania sygnały dotyczące konieczności wznowienia z urzędu postępowań, które zakończyły się już postanowieniami Sądu Najwyższego stwierdzającymi niedopuszczalność wznowienia. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajnego trybu kontroli orzeczeń sądowych, a jego dopuszczalność jest ściśle określona przepisami prawa. Ponowne badanie kwestii dopuszczalności wznowienia, po prawomocnym rozstrzygnięciu w tym przedmiocie, byłoby sprzeczne z zasadą pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.

Stan faktyczny

Sąd Najwyższy otrzymał sygnały dotyczące konieczności wznowienia z urzędu dwóch postępowań. Pierwsze postępowanie zostało zakończone postanowieniem Sądu Najwyższego utrzymującym w mocy zarządzenie sądu okręgowego o odmowie przyjęcia skargi oskarżonego. Drugie postępowanie zostało zakończone zarządzeniem Sądu Najwyższego stwierdzającym niedopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego wspomnianym wyżej postanowieniem Sądu Najwyższego. W obu przypadkach chodziło o postępowania karne.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania sygnały dotyczące konieczności wznowienia postępowań.

Pełny tekst orzeczenia

II KO 242/25 ZARZĄDZENIE Dnia 6 lutego 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk Sygnalizacje zawarte w piśmie P.J. z dnia 24 listopada 2025 r. dotyczące konieczności wznowienia z urzędu: 1. postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 31 października 2024 r., II KZ 33/24, utrzymującym w mocy zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt II Ka 469/22, w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 18 listopada 2022 r., sygn. akt II Ka 469/22, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 30/21 i przekazującego sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania, 2. postępowania zakończonego zarządzeniem Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2025 r., II KO 168/24, stwierdzającym niedopuszczalność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego powołanym wyżej postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 31 października 2024 r., II KZ 33/24, pozostawić bez rozpoznania. [WB] [a.ł]

Powiązane orzeczenia

III KO 97/23 2023-09-13Czy dopuszczalne jest prowadzenie z urzędu postępowania wznowieniowego w sprawie karnej, jeżeli sygnalizacja o potrzebie jego wszczęcia pochodzi od osoby niebędącej stroną ani osobą bezpośrednio zainteresowaną?
II KO 165/23 2024-01-12Czy postanowienie sądu drugiej instancji odmawiające uwzględnienia wniosku o wyłączenie sędziego, które nie rozstrzyga o odpowiedzialności karnej oskarżonego, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania z urzędu?
II KO 157/25 2025-11-19Czy ponowne złożenie przez skazanego sygnalizacji o wznowieniu postępowania z urzędu, oparte na tych samych argumentach, które zostały już wcześniej odrzucone przez Sąd Najwyższy, powinno zostać pozostawione bez dalszego…
IV KO 77/25 2025-11-13Czy istnieją podstawy do wznowienia z urzędu postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem?
II KO 163/23 2025-01-29Czy sygnalizacja potrzeby wznowienia postępowania z urzędu, złożona przez obrońcę, może być rozpoznana przez Sąd Najwyższy, jeśli jest niedopuszczalna z mocy ustawy?

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 23.07.2026. · PDF źródłowy