II KO 250/25

Izba Karna2026-01-12

Skład orzekający: Andrzej Tomczyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy okoliczność, iż pokrzywdzonym w sprawie karnej jest sędzia sądu, w którym sprawa ma być rozpoznawana, uzasadnia przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że sytuacja, w której pokrzywdzonym czynem z aktu oskarżenia jest sędzia sądu właściwego do rozpoznania sprawy, może wywołać w odbiorze społecznym przekonanie o braku obiektywizmu orzekających sędziów. W związku z tym, na podstawie art. 37 k.p.k., sprawa została przekazana innemu sądowi równorzędnemu, aby zapewnić dobro wymiaru sprawiedliwości i uniknąć wątpliwości co do obiektywizmu.
Stan faktyczny
Do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku wpłynął akt oskarżenia przeciwko W.M. o czyn z art. 190 § 1 k.k. Pokrzywdzonym w tej sprawie jest sędzia tego sądu. Sąd Rejonowy zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wskazując na powyższą okoliczność.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przekazał sprawę dotyczącą W.M. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Pełny tekst orzeczenia

II KO 250/25 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie W.M., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 12 stycznia 2026 r. wniosku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrowcu Świętokrzyskim. UZASADNIENIE W dniu 30 października 2025 r. do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku wpłynął akt oskarżenia przeciwko W.M. o czyn z art. 190 § 1 k.k. Sąd ten postanowieniem z 4 listopada 2025 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu, motywując to faktem, iż pokrzywdzonym czynem z aktu oskarżenia jest sędzia Sądu Rejonowego Lublin - Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku X.Y. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że stosowanie przepisu art. 37 k.p.k. ma wyjątkowy charakter z uwagi na możliwość odstąpienia od właściwości miejscowej sądu. Przekazanie sprawy powinno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne II KO 250/25 2 okoliczności, które mogą zagrażać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, dobru wymiaru sprawiedliwości. Za takie okoliczności można uznać tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie, nawet mylne, o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, z. 9 -10, poz. 68 i 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280). Wystąpienie takich okoliczności sygnalizuje w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, w sprawie bowiem pokrzywdzonym jest sędzia tego Sądu. Tego rodzaju sytuacja bezsprzecznie w odbiorze społecznym mogłaby wywołać przekonanie o możliwości braku obiektywizmu orzekających w tej sprawie sędziów Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku. W związku z tym Sąd Najwyższy, w pełni podzielając argumentację sądu występującego zawartą w uzasadnieniu postanowienia, przekazał sprawę dotyczącą W.M. Sądowi Rejonowemu w Ostrowcu Świętokrzyskim, jako równorzędnemu Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku. Andrzej Tomczyk [WB] [a.ł]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 37 KPKart. 190 § 1 KK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026. · PDF źródłowy