II KO 70/23

II KO 70/23 POSTANOWIENIE Dnia 27 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie dot. zażalenia T. N. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świdniku z dnia 17 kwietnia 2023 r., sygn. akt […] o umorzeniu śledztwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 27 lipca 2023 r., inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w X. z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II Kp 420/23, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy. UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynął postulat Sądu Rejonowego w X. co do przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy wywołanej zażaleniem T. N. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świdniku z 17 kwietnia 2023 r. Przedmiotowym postanowieniem, ze względu na brak ustawowych znamion czynu zabronionego, odmówiono wszczęcia śledztwa w sprawie […] o przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków przez sędziego wydziału cywilnego Sądu Rejonowego w X., mające przejawiać się w oddaleniu skargi na czynność komornika sądowego działającego przy sądzie występującym. II KO 70/23 2 W uzasadnieniu wystąpienia Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania zażalenia wskazał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż brak jest warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania środka odwoławczego, skoro sprawa dotyczy osoby zatrudnionej w Sądzie Rejonowym właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego w X. nie zasługiwała na uwzględnienie. W postulacie przedstawionym przez Sąd właściwy terytorialnie nie wykazano w sposób wystarczający, że zachodziły konkretne i rzeczywiste przesłanki do zastosowania wyjątku z art. 37 k.p.k. Na przeszkodzie do wydania orzeczenia w kierunku oczekiwanym przez Sąd występujący stanęło kilka zasadniczych powodów: po pierwsze - procedowanie Sądu w sprawie zażalenia T. N. nie będzie się wiązało z merytorycznym rozstrzyganiem w przedmiocie jego zarzutów w stosunku do konkretnej osoby. Chodzi wyłącznie o kontrolę prawidłowości orzeczenia niesądowego organu procesowego prowadzącego postępowanie przygotowawcze jedynie w sferze przedmiotowej, tzn. czy w ogóle opisane w zawiadomieniu zachowania można zakwalifikować jako przestępstwa, a nie na płaszczyźnie podmiotowej, czyli rozstrzygania o odpowiedzialności karnej wskazanej w zawiadomieniu osoby; po drugie – w związku z tym, że sprawa dotyczy sędziego orzekającego w Sądzie właściwym miejscowo do rozpoznania zażalenia, to wszelkie ewentualne obawy wywołania uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego w omawianej sprawie, należy w pierwszej kolejności rozwiązywać w trybie art. 41 § 1 k.p.k., bez potrzeby sięgania po właściwość delegacyjną z art. 37 k.p.k. Regulacja iudex suspectus powinna w niniejszej sprawie okazać się wystarczająca dla zachowania ogólnej reguły, o której mowa w art. 31 § 1 k.p.k., biorąc pod uwagę, że Sąd Rejonowy w X. jest jednostką o licznej obsadzie sędziowskiej, w którym funkcjonuje aż 8 wydziałów, z czego w samym wydziale karnym orzeka 14 sędziów. Z tych powodów obawa Sądu, iż rozpoznanie zażalenia zgodnie z właściwością miejscową godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości, była zbyt daleko idąca. Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. II KO 70/23 3 [SOP] [ł.n]