II KO 84/25

II KO 84/25 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie D. S. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu29 kwietnia 2025 r. wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2025 r., sygn. II AKzw 64/25 o przekazanie rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. XI Kow 1851/24 w przedmiocie warunkowego zwolnienia, innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 marca 2025 r., sygn. II AKzw 64/25 Sąd Apelacyjny w Warszawie zwrócił się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. o przekazanie rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, uzasadniając to niemożliwością utworzenia do rozpoznania przedmiotowej sprawy składu sądu niezawisłego i bezstronnego w wymiarze obiektywnym, z uwagi na pomijanie grupy sędziów tego Sądu Apelacyjnego, w tym sędziego referenta tej sprawy, w losowaniu wszystkich spraw należących do właściwości tego sądu, co czyni ten przydział nie losowym a arbitralnym i pozornym, naruszającym dobro wymiaru sprawiedliwości. II KO 84/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Argumentacja Sądu występującego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. oparta na okolicznościach dotyczących problemów natury organizacji pracy sędziów, związanych z przydziałem spraw poszczególnym sędziom, a nie na okolicznościach dotyczących możliwości obiektywnego rozpoznania przez wyznaczonego sędziego przydzielonej mu konkretnej sprawy, zmierza w sposób niewątpliwy do wypaczenie istoty art. 37 k.p.k. Podnieść również należało, że w wystąpieniu w trybie art. 37 k.p.k. sędzia ponownie zakwestionował obowiązujący podział czynności sędziowskich w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, nie wykorzystując wskazanej mu w zarządzeniu sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2025 r., sygn. II AKo 95/25 drogi postępowania dla dochodzenia roszczeń związanych ze wskazanym podziałem czynności, co wzmacnia argumentację o niezasadności wystąpienia o przekazanie rozpoznania tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Odstąpienie od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy miejscowo może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej, że pozostawienie konkretnej sprawy, która wpłynęła do tego sądu, w gestii tego sądu, sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Takich przekonujących sytuacji uzasadniających skorzystanie z instytucji z art. 37 k.p.k., Sąd wnioskujący nie wykazał. Wskazać należało, że przekazanie sprawy będzie możliwe, gdy ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości cały sąd miejscowo właściwy jest nieodpowiedni do rozpoznania konkretnej sprawy. Taka sytuacja w tej sprawie nie została ustalona. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że cały Sąd Apelacyjny w Warszawie znalazł się w sytuacji, która pozwalałby na uznanie, iżbezstronności wszystkich sędziów tego sądu budzi poważne wątpliwości, skutkujące koniecznością, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, przekazania rozpoznania tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu W końcu wskazać należało, że z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji uregulowanej w art. 37 k.p.k., zbyt szerokie i swobodne jej stosowanie, zwłaszcza II KO 84/25 3 przy uwzględnieniu takiej argumentacji jak podniesiono w wystąpieniu sądu, może spowodować skutki wręcz sprzeczne z ratio legis tego przepisu, osłabiając poczucie zaufania nie tylko do konkretnego sądu, ale i całego wymiaru sprawiedliwości ( zob. postanowienie SN z 4 sierpnia 2000 r., II KO 156/00, Prok. I Pr. 2001, nr 1, poz.9). Takiej interpretacji tej instytucji Sąd Najwyższy zaakceptować nie może. Z tych względów postanowiono jak na wstępie. [J.J.] [a.ł]