II KR 145/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Ziemba. Sędziowie: J. Bratoszewski (sprawozdawca), I. Śmietanka (sędzia SW del. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Buchholtz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 1976 r. sprawy Leokadii G., oskarżonej z art. 223 § 3 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 1975 r.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneLeokadia G. została oskarżona o to, że:1) w okresie od października 1968 r. do stycznia 1971 r., jako kierowniczka składnicy zaopatrzenia usług i rzemiosła Powiatowej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w K., przywłaszczyła sobie na szkodę tej spółdzielni kwotę nie mniejszą niż 570.355 zł, uzyskaną ze sprzedaży za gotówkę towarów w składnicy, tj. o przestępstwo określone w art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 201 k.k.;2) wprowadziła do obrotu wymienionej wyżej składnicy zaopatrzenia usług i rzemiosła towary o wartości nie mniejszej niż 1.028.760 zł, na które nie miała dowodów przychodowych, tj. o przestępstwo określone w art. 223 § 3 k.k.Sąd Wojewódzki we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 5 grudnia 1975 r., uznał oskarżoną za winną tego, że w okresie od października 1968 r. do stycznia 1971 r., jako kierowniczka składnicy zaopatrzenia usług i rzemiosła Powiatowej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w K., wprowadziła do sprzedaży tejże składnicy towary obce o wartości nie mniejszej niż 1.229.565,63 zł, nie mając do tego uprawnień, i za to na podstawie art. 223 § 3 i art. 36 § 2 k.k. skazał ją na karę 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę w kwocie 50.000 zł, a na podstawie art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) złagodził oskarżonej Leokadii G. o połowę orzeczoną karę pozbawienia wolności, tj. do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonej (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna, a zwłaszcza zawarty w niej wniosek co do potrzeby uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sprawa w takim stanie, w jakim przedstawił ją Sądowi Najwyższemu Sąd Wojewódzki, nie nadaje się do zajęcia jakiegokolwiek merytorycznego stanowiska w instancji rewizyjnej, gdyż rozpoznając tę sprawę Sąd Wojewódzki dopuścił się wielu uchybień, mogących mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Przede wszystkim należy z urzędu zauważyć, że oskarżonej zarzucono w akcie oskarżenia dwa czyny, a mianowicie:1) zagarnięcie 570.355 zł (art. 200 § 1 i 201 k.k.) i2) wprowadzenie do sprzedaży obcych towarów o wartości 1.028.760 zł (art. 223 § 3 k.k.).Sąd Wojewódzki natomiast uznał oskarżoną za winną tylko czynu przewidzianego w art. 223 § 3 k.k., nie wypowiadając się w wyroku w ogóle co do czynu określonego w art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 201 k.k., opisanego w pkt 1 aktu oskarżenia.Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a w szczególności jednego tylko fragmentu dotyczącego stwierdzenia, że oskarżona działała z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, domyślać się jedynie można, iż Sąd Wojewódzki przypisał oskarżonej jeden czyn (z art. 223 § 3 k.k.) zamiast obu czynów, zarzucanych jej w akcie oskarżenia.Drugim rzucającym się w oczy uchybieniem jest jaskrawe naruszenie zasady ciągłości rozprawy. Sąd Wojewódzki rozpoznawał tę sprawę w kilkunastu terminach w okresie od dnia 30 kwietnia do dnia 2 lipca 1974 r., a następnie - po odroczeniu jej i wykonaniu uzupełniających czynności przez biegłego oraz po ponownym odroczeniu następnej rozprawy głównej wyznaczonej na dzień 15 lipca 1974 r. - postanowił w dniu 2 grudnia 1975 r., a więc po upływie 1 roku i 5 miesięcy od terminu ostatniej rozprawy, na której dokonywane były czynności merytoryczne, prowadzić za zgodą stron rozprawę odroczoną w dalszym ciągu, by wreszcie w dniu 5 grudnia 1975 r. wydać swój wyrok (...).Wprawdzie art. 350 § 2 k.p.k. pozwala na kontynuowanie rozprawy odroczonej, nie stawiając formalnych ograniczeń co do okresu, który upływa pomiędzy rozprawami, jednakże ze względu na wyjątkowy charakter tego przepisu, stanowiącego odstępstwo od zasady ciągłości rozprawy, jak też ze względu na zbliżony charakter odroczenia do przerwy okres ten nie może być rażąco dłuższy od okresu przewidzianego dla przerwy w rozprawie.To, co wyżej powiedziano, tym bardziej odnieść należy do sytuacji, gdy okres między rozprawami trwa powyżej 1 roku i gdy ponadto skład sądu ulega zmianie, gdyż oprócz zatarcia się w pamięci jego członków bezpośrednich wrażeń odniesionych z rozprawy dochodzi brak tychże wrażeń u tych członków składu sądzącego, którzy nie brali udziału w pewnej jej części. Kontynuowanie sprawy w takiej sytuacji uznać należy za sprzeczne z treścią art. 350 § 2 k.p.k.W sprawie niniejszej nasuwa się nieodparte wrażenie, że uchybienie powyższe mogło mieć wpływ na treść wyroku. W stosunku bowiem do obszerności przeprowadzonego postępowania dowodowego czy choćby samej tylko opinii biegłego (głównej i uzupełniającej), nie mówiąc już o załącznikach do niej i przedstawionych przez biegłego rozwiązań wariantowych, rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są stosunkowo lakoniczne, a w każdym razie nie obejmują całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, jak tego wymaga art. 357 k.p.k. (...).