II KR 262/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia E. Porębski. Sędziowie: J. Borodej, J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Borkowska-Grabiec.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 1983 r. sprawy Wiesława Ś. i Szymona N., oskarżonych z art. 215 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w G. z dnia 2 września 1983 r.zmienił zaskarżony wyrok tylko w ten sposób, że- stosując art. 57 § 2 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.k. - złagodził orzeczone kary pozbawienia wolności: oskarżonemu Wiesławowi Ś. do 1 roku i 6 miesięcy, a oskarżonemu Szymonowi N. do 2 lat (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w G. wyrokiem z dnia 2 września 1983 r. skazał między innymi na podstawie art. 215 § 2, art. 36 § 3 i art. 40 § 1 pkt 3 k.k. Wiesława Ś. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 20.000 zł grzywny i pozbawienia praw publicznych na okres 2 lata, Szymona N. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 30.000 zł grzywny i pozbawienia praw publicznych na okres 2 lat (...), za to, że w dniu 30 kwietnia 1983 r., działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, pomogli w ukryciu w pobliskim lesie przedmiotów wartości 450.433 zł, wiedząc o tym, że pochodzą one z kradzieży z włamaniem do domu handlowego "Jantar" Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Z.Wyrok ten zaskarżyli wymienieni oskarżeni, wnosząc wspólną rewizję (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie zawiera takich argumentów, które by mogły podważać trafność uznania, że wyjaśnienia oskarżonych Wiesława Ś. i Szymona N. z postępowania przygotowawczego odpowiadają prawdzie. Treść zaś tych wyjaśnień wskazuje wyraźnie, że wymienieni oskarżeni wiedzieli, iż ukrywane przez nich towary pochodzą z kradzieży z włamaniem dokonanej na szkodę Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Z., a ponadto że są to towary wartościowe w postaci czterech kożuchów, większej liczby zegarków oraz spirytusu, i tym samym uzasadnia twierdzenie, iż mieli oni świadomość zarówno co do pochodzenia owych towarów, jak i co do ich znacznej wartości w rozumieniu at. 120 § 9 k.k.Nie budzi również żadnych zastrzeżeń fakt, że oskarżeni działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.W myśl art. 120 § 3 k.k. - "korzyść majątkowa obejmuje korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego", a stanowi ją także przyrzeczony zysk z przestępstwa lub uniknięcie obiektywnie grożącej straty majątkowej prawnie nie uzasadnionej. Ten więc, kto udziela sprawcy czynu zabronionego pomocy w celu zabezpieczenia albo zapewnienia mu korzyści majątkowej uzyskanej w drodze takiego czynu, działa w istocie w celu zapobieżenia utracie posiadania bezprawnie uzyskanej korzyści majątkowej, a więc w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w rozumieniu art. 215 k.k.Oskarżeni ukryli towary wówczas, gdy sprawcom ich kradzieży nie groziła jeszcze realnie odpowiedzialność karna, i dlatego za słuszne należy uznać stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że działali oni w celu zabezpieczenia tym sprawcom korzyści majątkowej, uzyskanej w drodze wspomnianego czynu, a więc w celu przysporzenia im korzyści majątkowej. Poza tym Sąd Wojewódzki słusznie uznał, że oskarżeni mieli na względzie także własną korzyść majątkową, skoro częściowo w niej partycypowali przed ukryciem wspomnianych towarów, pijąc alkohol stanowiący część tych towarów, pochodzących ze wspomnianej kradzieży.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy podzielił w pełni stanowisko Sądu Wojewódzkiego w kwestii uznania oskarżonych Wiesława Ś. i Szymona N. za winnych popełnienia przypisanego im przestępstwa i zakwalifikowania tego przestępstwa z art. 215 § 2 k.k. (...).