IV KR 229/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kwiecień (sprawozdawca). Sędziowie: M. Mizio, S. Pawela.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Wiesława W. i innych, oskarżonych z art. 215 i in. k.k., z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 8 lutego 1983 r.(...) zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, przy czym początek działalności przestępczej Wiesława W. ustalił na dzień 25 lipca 1982 r.(...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 8 lipca 1983 r. Sąd Wojewódzki w T. skazał m.in. Wiesława W. na podstawie art. 215 § 1 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 30.000 zł grzywny za to, że w okresie od maja do sierpnia 1982 r. w T., działając przestępstwem ciągłym i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjął od Jarosława Z. kożuszek dziecięcy, futro męskie, czapkę oraz kołnierz łącznej wartości 81.868 zł i pomógł do ich zbycia, wiedząc o tym, że pochodzą z włamania dokonanego do sklepu GS "Samopomoc Chłopska" w K. (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Zarzut rewizji dotyczący braku ustalenia - warunkującego odpowiedzialność z art. 215 § 1 k.k. - działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie może być uznany za zasadny.Gramatyczna wykładnia art. 215 § 1 k.k. prowadzi do wniosku, że czasownikowe znamię tego przestępstwa w postaci "nabycia" lub "pomocy do zbycia" rzeczy uzyskanej z czynu zabronionego nie wymaga ustalenia działania "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej". Element ten jest konieczny do ustalenia odpowiedzialności opartej na działaniu w postaci "przyjęcia takiej rzeczy" lub "pomocy do jej ukrycia".Skoro Sąd Wojewódzki ustalił, że oskarżony Wiesław W. "pomógł do zbycia rzeczy uzyskanych za pomocą czynu zabronionego", to nie zachodziła potrzeba ustalenia, iż działał "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej".Tak więc Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowych ustaleń w kwestii winy oraz zastosował trafną kwalifikację prawną. Zarzuty rewizji w tej kwestii, z przyczyn już podanych, nie mogą być więc uznane za zasadne (...).