III KR 218/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: W. Sikorski. Sędziowie: C. Gajewski (sprawozdawca), Z. Halota.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Gurgul.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Ryszarda R. i innych, oskarżonych z art. 215 § 1 i art. 252 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 29 stycznia 1980 r.,utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Ł. po rozpoznaniu m.in. sprawy Ryszarda R., oskarżonego o to, że:1) w styczniu 1979 r. w Ł. udzielił pomocy Pawłowi F. w zbyciu szynki konserwowej oraz kawy naturalnej o łącznej wartości około 5.000 zł, wiedząc o tym, że artykuły te zostały skradzione z magazynu żywnościowego szpitala im. Kopernika w Ł., tj. o popełnienie czynu określonego w art. 215 § 1 k.k.;2) w lipcu 1979 r. w Ł. udzielił Jerzemu R. pomocy w zbyciu magnetofonu stereofonicznego "Uwertura" o wartości 7.100 zł w ten sposób, że wskazał nabywcę Jana K., wiedząc o tym, że magnetofon został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. o popełnienie czynu określonego w art. 215 § 1 k.k.;3) pod koniec lipca 1979 r. w Ł. utrudniał postępowanie karne, pomagając Jerzemu R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej w ten sposób, że ukrywał u swoich kolegów: Janusza O. i Krzysztofa M. pochodzące z kradzieży teleobiektywy, magnetofon stereofoniczny i aparat fotograficzny o łącznej wartości przeszło 40.000 zł, tj. o popełnienie czynu określonego w art. 252 § 1 k.k.,wyrokiem z dnia 29 stycznia 1980 r. (...) Ryszarda R. uznał za winnego dokonania zarzucanych mu czynów, ustalając, że czyn opisany w pkt VIII aktu oskarżenia popełnił w marcu 1979 r. i na podstawie art. 215 § 1 k.w. i art. 36 § 3 k.k. za czyny opisane w pkt VIII i IX aktu oskarżenia skazał go na karę po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i po 10.000 zł grzywny (...); ponadto na podstawie art. 252 § 1 k.k. za czyn opisany w pkt X aktu oskarżenia skazał Ryszarda R. na 1 rok pozbawienia wolności, a na podstawie art. 66, 67 § 1, art. 70 § 1 k.k. wymierzył Ryszardowi R. karę łączną 2 lata pozbawienia wolności i 10.000 zł grzywny (...).Od tego wyroku wnieśli rewizję obrońcy oskarżonych (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Nietrafny jest pogląd wyrażony w rewizji, że wszystkie przypisane oskarżonemu czyny powinny być zakwalifikowane z art. 252 k.k. Udzielenie pomocy w zbyciu skradzionej kawy i szynki konserwowej w wypadku Pawła F. czy w zbyciu magnetofonu w wypadku Jerzego R. wyczerpuje pozycję art. 215 § 1 k.k., bez względu na to, w jakim celu oskarżony tej pomocy udzielił. Gdyby zatem uznać, że istotnie w obydwu wypadkach oskarżony działał w celu zatarcia śladów przestępstwa brata, to - zgodnie z treścią art. 10 § 2 k.k. - należałoby zakwalifikować oba te czyny z art. 215 § 1 i art. 252 § 1 k.k. lub w zbiegu z art. 252 § 3 k.k., przy czym w tym ostatnim wypadku podstawę skazania stanowiłby art. 215 § 1 k.k., co wynika z treści art. 10 § 3 k.k. Jednakże, zdaniem Sądu Najwyższego, zebrany materiał dowodowy nie dawał wystarczającej podstawy do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji co do omawianych czynów, a zwłaszcza nie mogło to nastąpić w instancji rewizyjnej, bo wobec braku rewizji prokuratora byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego. Wypada także podkreślić, że sam fakt udzielenia pomocy osobie najbliższej nie obliguje sądu do stosowania § 3 art. 252 k.k., bo stosowanie tego przepisu zależy od uznania sądu. Brak zatem podstaw do uwzględnienia rewizji w zakresie oceny prawnej przypisanych oskarżonemu czynów. Sąd Najwyższy nie podzielił także zarzutu rewizji, że wymierzone oskarżonemu kary zarówno za poszczególne przestępstwa, jak i kara łączna są karami niewspółmiernie surowymi. Mimo uprzedniej karalności oraz ujemnej opinii zarówno z miejsca pracy, jak i miejsca zamieszkania oskarżonemu wymierzono kary za poszczególne przestępstwa w granicach zbliżonych do minimum ustawowego zagrożenia, a karę łączną z zachowaniem prawie pełni zasady absorpcji. W tych warunkach brak podstaw do uznania wymierzonej oskarżonemu Ryszardowi R. kary za niewspółmiernie surową.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.