II KR 358/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN K. Jarząbek.Sędziowie: SN J. Bratoszewski (spr.), SW (del.) A. Sajkiewicz.Protokolant: E. Nowakowska.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kępiński.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 1985 r. sprawy Klaudiusza K., oskarżonego z art. 201 w zw. 208 i 10 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 30 lipca r., sygn. akt II K 26/85:I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;II.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania rewizyjnego i 132.000 (sto trzydzieści dwa tysiące) zł tytułem opłaty za drugą instancję.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Opolu, wyrokiem z dnia 30 lipca 1985 r., uznał osk. Klaudiusza K. za winnego tego, że w nocy z 27/28 września 1984 r. oraz z 2/3 grudnia 1984 r. w Izbicku i Strzelcach Opolskich, działając w warunkach przestępstwa ciągłego wspólnie i w porozumieniu z nieobjętym aktem oskarżenia Mirosławem L., wziął udział w zagarnięciu mienia społecznego łącznej wartości 1.224.503 zł w ten sposób, iż:-w nocy z 27/28 września 1984 r. w Izbicku poprzez wybicie szyby w oknie wystawowym włamał się do pawilonu handlowego "Anatol" należącego do Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Izbicku, skąd zabrał w celu przywłaszczenia trzy kożuchy, kurtkę skórzaną, radioodbiornik oraz inne towary łącznej wartości 317.200 zł na szkodę wymienionej jednostki,-w nocy 2/3 grudnia 1984 r. w Strzelcach Opolskich poprzez wybicie szyby w oknie wystawowym i wyjęciu krat zabezpieczających włamał się do sklepu "Pewex" należącego do Powszechnej Spółdzielni Spożywców "Społem" w Strzelcach Opolskich, skąd zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę wymienionej jednostki odzież, czekolady, zegarki i inne towary łącznej wartości 2.016,23 dolarów USA stanowiące równowartość 907.303 zł, tj. przestępstwa z art. 201 k.k. i art. 208 k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 2 k.k. w zw. z art. 58 k.k. i za to na podstawie art. 201, 36 § 3, 40 § 1 pkt 3 i 46 § 1 pkt 2 k.k. skazał go na karę 7 lat pozbawienia wolności i 600.000 zł grzywny, orzekając nadto pozbawienie go praw publicznych na okres 5 lat i konfiskatę części mienia w postaci samochodu osobowego "Fiat 126p".Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary i wnosząc o znaczne jej złagodzenie oraz odstąpienie od orzeczenia kary dodatkowej konfiskaty mienia na podstawie art. 57 § 2 pkt 1 i § 4 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy uznał, że rewizja nie jest zasadna.Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w rewizji nie można żadną miarą uznać, by kary wymierzone oskarżonemu przedstawiały się jako nadmiernie surowe i to w stopniu rażącym (art. 387 pkt 4).Nie negując, że spośród dwu kradzieży z włamaniem popełnionych przez oskarżonego, a potraktowanych jako jedno przestępstwo ciągłe, oskarżony z własnej inicjatywy ujawnił organom ścigania fakt dokonania pierwszego z nich, to jest włamanie do pawilonu "Anatol" w Izbicku, zanim organy te ustaliły, kto jest sprawcą tegoż włamania, zauważyć należy, że okoliczność ta nie uszła uwagi Sądu Wojewódzkiego i znalazła już swoje wystarczające uwzględnienie przy wymiarze kary, która została przecież określona w umiarkowanym dość zbliżonym do minimum ustawowego, zakresie, mimo że stopień społecznego niebezpieczeństwa przypisanego skarżonemu przestępstwa ciągłego jest bardzo znaczny.Świadczy o tym zarówno sam zuchwały i z góry zaplanowany sposób działania i to przy posłużeniu się samochodem należącym do oskarżonego, jak i wielka wartość zagarniętego w ten sposób mienia, przekraczające przecież czterokrotnie kwotę 300.000 zł, od której zależy kwalifikacja prawna czynu z art. 201 k.k., przewidującego karę od 5 lat pozbawienia wolności wzwyż, jak też nagminnie szerzenie się przestępstw tego rodzaju. Skoro więc mimo nagromadzenia się tylu okoliczności obciążających Sąd Wojewódzki poprzestał na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności w rozmiarze 7 lat, a więc, jak to podkreślono - bardzo zbliżona do minimum ustawowego zagrożenia, to oznacza to, że w maksymalnym już stopniu uwzględnił wszystkie okoliczności łagodzące, w tym uprzednią niekaralność oskarżonego i szczere przyznanie się do winy.Do dalszego, niż to uczynił Sąd Wojewódzki, jeszcze łagodniejszego potraktowania oskarżonego, a zwłaszcza do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary brak jest podstaw.Pomijając, że ujawnienie wobec organów ścigania jednego z czynów, wchodzących w skład przestępstwa ciągłego nastąpiło w chwili wszczęcia i prowadzenia postępowania o drugi, daleko wcześniejszy zresztą czyn, zauważyć wypada, że stosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary nie może być oderwane od konieczności uwzględnienia wszystkich dyrektyw wymiaru kary, w tym względzie na społeczne jej oddziaływanie, który w konkretnym wypadku zdecydowanie stałby temu na przeszkodzie. Oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, będąc dobrze sytuowanym materialnie, jako właściciel prywatnej wytwórni wód gazowych, właściciel samochodu, a przy tym jako bezdzietny i kawaler nie mający żadnych obowiązków rodzinnych.Okoliczności, iż wskutek kilkuletniego zażywania narkotyków stał się on uzależniony od ich zażywania, po pierwsze, nie przedstawienia się w świetle opinii biegłych psychiatrów jako zbyt silnie oddziaływająca na jego wolę (np. w czasie pobytu w areszcie zaobserwowano "mało nasilone objawy abstynencyjne" - k. 334), a po wtóre - co najważniejsze - okoliczność ta nie mogłaby prowadzić do przyjęcia jakiejś szczególnej wyrozumiałości dla jego przestępczego postępowania, skoro w uzależnienie narkotycznego oskarżony popadł z własnej woli, a nie w wyniku zdarzeń od niego niezależnych.Dlatego też uznając, że kary wymierzone oskarżonemu są współmierne do wagi i stopnia społecznego mu czynu, a ich umiarkowanie wynika z wystarczającego uwzględnienia występujących okoliczności łagodzących, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków zawartych w rewizji, lecz zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymał w całości w mocy.O kosztach Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k. oraz art. 2 i 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych.