V KRN 447/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Bodecki (sprawozdawca). Sędziowie: F. Kozłowski, F. Wołek.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Kołodziej.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Krzysztofa K., skazanego z art. 208 k.k. i innych, z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 maja 1984 r., utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 8 października 1984 r.,zmienił zaskarżone wyroki w ten sposób, że:a) podwyższył karę pozbawienia wolności do lat 10, a karę grzywny do 100.000 zł,b) na podstawie art. 49 k.k. zarządził podanie wyroku do publicznej wiadomości w prasie centralnej (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 25 maja 1984 r. uznał Krzysztofa K. za winnego tego, że w dniu 21 października 1983 r. w T., działając wspólnie z inną osobą z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, przez wybicie szyby w oknie włamał się do mieszkania Izabeli C., skąd zabrał w celu przywłaszczenia przedmioty wartości do najmniej 400.000 zł na jej szkodę, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary powyżej 1 roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, będąc dwukrotnie skazanym w warunkach art. 60 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 2 k.k. i 36 § 2 i 3 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności i 60.000 zł grzywny. Ponadto, na podstawie art. 62 § 2 k.k., sąd ten orzekł wobec oskarżonego nadzór ochronny na okres 4 lat, zobowiązując go do wykonywania stałej pracy zarobkowej, powstrzymania się od nadużywania alkoholu i od przebywania w środowisku przestępczym (...).Wyrok ten został zaskarżony przez oskarżonego.Sąd Wojewódzki w T. - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym - orzeczeniem z dnia 8 października 1984 r. zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego utrzymał w mocy.Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść Minister Sprawiedliwości, zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności, i wniósł o jego zmianę przez podwyższenie wymiaru kary do 10 lat pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest w pełni zasadna.Przy nie budzących wątpliwości ustaleniach w kwestii winy i kwalifikacji prawnej zdarzenia wymiar kary rzeczywiście jest rażąco niewspółmiernie łagodny, i to nie tylko w odniesieniu do kary pozbawienia wolności.W sprawie występuje wiele istotnych okoliczności obciążających. Zostały one dostrzeżone przez sąd i omówione w pisemnych motywach wydanego wyroku. Nie znalazły one jednak należytego odbicia w orzeczeniu o karze.Oskarżony popełnił z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej przestępstwo należące do kategorii najgroźniejszych społecznie przestępstw, wymagających szczególnie surowego napiętnowania. Włamania bowiem powodują ogromne straty, a niejednokrotnie niszczą dorobek całego życia poszczególnych obywateli, którzy padną ich ofiarą. Stanowią one około jedną trzecią ogólnej liczby stwierdzonych w kraju przestępstw i nieprzerwanie liczba ich wzrasta. W porównaniu z rokiem 1980 nastąpił przeszło dwukrotny wzrost liczby przestępstw kradzieży z włamaniem do obiektu prywatnego: z 39.235 w 1980 r. do 85.087 w 1983 r.Przedmiotem dokonanej przez oskarżonego kradzieży stało się mienie wartości co najmniej 400.000 zł.Przypisanego przestępstwa oskarżony dokonał w warunkach recydywy wielokrotnej. Był on mianowicie w przeszłości kilkakrotnie karany za umyślne przestępstwa skierowane przeciwko mieniu, w tym dwukrotnie z zastosowaniem art. 60 § 1 k.k. (...).Czynu będącego przedmiotem rewizji nadzwyczajnej oskarżony dopuścił się w dwa dni po zwolnieniu go z zakładu karnego, w którym odbywał karę pozbawienia wolności za podobne przestępstwo. Świadczy to o znacznym stopniu demoralizacji oskarżonego i bezskuteczności stosowanych wobec niego środków oddziaływania wychowawczego.Mając to na uwadze oraz uwzględniając, że sprawca prowadził pasożytniczy tryb życia, Sąd Najwyższy uznał, że wymierzona kara pozbawienia wolności nieznacznie przekraczająca dolny próg zagrożenia ustawowego przewidzianego w art. 208 i 60 § 2 k.k. nie jest adekwatna do rodzaju popełnionego przestępstwa i stopnia szkodliwości społecznej tego rodzaju czynów, nie zapewnia także prewencyjnych celów kary, i podwyższył ją zgodnie z wnioskiem do lat 10.Zdaniem Sądu Najwyższego, wspomniane względy przemawiają za tym, że również kara grzywny w wysokości 60.000 zł nie jest karą adekwatną do rodzaju popełnionego przestępstwa, nosi cechy rażącej niewspółmierności w sensie łagodności, i podwyższono ją do 100.000 zł.Sąd Najwyższy uznał, że względy na społeczne oddziaływanie kary przemawiają za podaniem wyroku do publicznej wiadomości, i dlatego należało dokonać stosownej korekty orzeczenia i w tym zakresie.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.˙