III KR 432/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Pawelec. Sędziowie: W. Gruber (sprawozdawca), M. Kmieciak.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Baranowska.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 1989 r. sprawy Andrzeja T., oskarżonego o czyn określony w art. 208 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 13 lipca 1988 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w B. wyrokiem z dnia 13 lipca 1988 r., uznał Andrzeja T. za winnego tego, że w nocy z dnia 9 na dzień 10 września 1985 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z Waldemarem P. i Sławomirem K., przez wybicie szyby i otworu w drzwiach włamał się do pomieszczeń Spółdzielni Pracy "Pralchem", skąd następnie po wejściu do wnętrza zabrał w celu przywłaszczenia 19 kożuchów o łącznej wartości 1.004.000 zł na szkodę wyżej wymienionej spółdzielni, tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 208 k.k., i skazał go za to na podstawie wymienionego przepisu oraz art. 36 § 3 k.k. na karę 4 lat pozbawienia wolności i 300.000 zł grzywny (...).Wyrok ten został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego oraz prokuratora (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Nie uwzględniono rewizji oskarżyciela publicznego, zwróconej przeciwko karze.Sąd Wojewódzki nadał czynowi oskarżonego nowy kształt prawny zgodny ze stanem prawnym w dacie wyrokowania. W motywach poświęconych tej kwestii wskazano szczegółowo przesłanki decydujące o wymiarze kary. Odwołując się do tam wyszczególnionych motywów, trudno, mimo odmiennej oceny autora rewizji, karę za to przestępstwo, wymierzoną w wysokości 4 lat pozbawienia wolności i 300.000 zł grzywny, uznać za rażąco łagodną w sytuacji uwzględnienia przez sąd zarówno stopnia niebezpieczeństwa społecznego czynu, jak też prewencyjnych celów kary.Dlatego też za nietrafne uznać należało stanowisko wyrażone w rewizji oskarżyciela publicznego, że wprawdzie w chwili orzekania przestępstwo to stanowiło już występek, a nie zbrodnię, jednakże wartość zagarniętego mienia pozostaje nadal wysoka i powinna znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary.Sąd Wojewódzki bowiem miał tę okoliczność na względzie, lecz ocenił ją już w zakresie zagrożenia karnego przewidzianego w art. 208 k.k. i przy istnieniu takich okoliczności łagodzących, jak młody wiek sprawcy, jego niekaralność i sytuacja rodzinna.Z tego też powodu orzeczonej kary nie można uznać za nadmiernie łagodną, to znaczy rażąco niewspółmierną do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu, a więc za taką, która uzasadniałaby istotne podwyższenie jej w instancji rewizyjnej.Na marginesie zaś należy nadmienić, że skoro stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu znajduje wyraz w odpowiadających mu granicach zagrożenia przewidzianych w przepisie ustawy, to wówczas, gdy czyn zostaje zakwalifikowany z przepisu o łagodniejszym w istotnym stopniu zagrożeniu, zwłaszcza zaś wiąże się to jak w niniejszej sprawie ze zmianą treści ustawy (art. 2 § 1 k.k.), to kara za ten czyn powinna być z reguły dostosowana do granic zagrożenia przewidzianego w nowej, względniejszej kwalifikacji prawnej.Dodać tu trzeba, że przestępstwo przypisane oskarżonemu w zaskarżonym wyroku stanowiło w czasie popełnienia czynu zbrodnię - określoną w art. 201 k.k. - o zagrożeniu karą pozbawienia wolności od lat 5 albo karą 25 lat, w czasie zaś wyrokowania stanowiło występek przewidziany w art. 208 k.k. o zagrożeniu od roku do lat 10, a wartość zagarniętego mienia w relacji do znamion określonych w art. 201 k.k. zmieniła się w sposób istotny, bo o ile poprzednio trzykrotnie przekraczała wielkość "progową" mienia znaczej wartości 300.000 zł, o tyle obecnie jest prawie o połowę niższa od nowo ustalonej ustawą wartości minimalnej 2.000.000 zł (art. 120 § 3 k.k.).Z powodów zatem wyżej wskazanych Sąd Najwyższy nie uwzględnił rewizji w kwestii kary, uznając jej wymiar za trafnie wyważony.