II KR 440/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Szamrej (sprawozdawca).Sędziowie: J. Borodej, W. Sutkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Kraft.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 1981 r. sprawy Jana K., oskarżonego z art. 148 § 1 k.k. w związku z art. 25 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 21 października 1980 r.utrzymałzaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Z. wyrokiem z dnia 21 października 1980 r. skazał na podstawie art. 148 § 1 k.k. w związku z art. 25 § 2 k.k. i art. 57 § 1 i 3 pkt 1 k.k. Jana K. na karę 6 lat pozbawienia wolności (...) za to, że dnia 20 lipca 1980 r. w O., przewidując i godząc się na pozbawienie życia żony Jadwigi K., rzucił w nią widłami i spowodował przebicie kości pokrywy czaszki w okolicy ciemieniowo-skroniowej oraz zranienie mózgu i w jego następstwie jej śmierć, przy czym czynu tego dopuścił się mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i kierowania postępowaniem.Od tego wyroku oskarżony Jan K. wniósł rewizję, w której domagał się zmiany tego wyroku przez złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności, zarzucając rażącą surowość tej kary, wynikającą z niesłusznego uwzględnienia przy jej wymiarze niektórych okoliczności obciążających oraz pominięcia lub niedostatecznego uwzględnienia niektórych okoliczności przemawiających na jego korzyść.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wprawdzie zawarta w art. 50 § 1 k.k. dyrektywa wymiaru kary z uwzględnieniem jej celu w zakresie społecznego oddziaływania nie może mieć istotnego znaczenia w wypadku orzekania kary wobec sprawcy o ograniczonej poczytalności, jednakże i w takim wypadku nie może być całkowicie pomijana.Istotnego znaczenia tej dyrektywie nie nadał też Sąd Wojewódzki przy wymiarze kary oskarżonemu Janowi K., skoro - mimo uwzględnienia jej celu w zakresie społecznego oddziaływania - wymierzył mu karę z zastosowaniem dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia właśnie ze względu na okoliczność, że czynu przypisanego dopuścił się on mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz kierowania swym postępowaniem, i to pod wpływem prowokacyjnego zachowania się pokrzywdzonej oraz że dotychczas prowadził nienaganny tryb życia.O ile przytoczone okoliczności uzasadniają zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, o tyle nie uzasadniają one zarzutu rażącej surowości wymierzonej mu kary 6 lat pozbawienia wolności, która nie przedstawia się jako rażąco surowa, jeśli - obok tych okoliczności - uwzględni się poważny skutek jego umyślnego bezwzględnego działania, podjętego z dość błahego powodu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nie jest zasadna (...).