II KR 50/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Dąbrowski (sprawozdawca).Sędziowie. J. Zembaty, W. Michalski.Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Furmankiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Urszuli W., oskarżonej z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonych przez prokuratora i oskarżoną rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 4 września 1965 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.1. przyjmując, że oskarżona Urszula. W. nie działała w stanie silnego wzruszenia, uchylił zaskarżony wyrok co do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary i za tak przypisany czyn skazał ją z mocy art. 225 § 1 k.k. na karę 12 lat więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 9 maja 1965 r. (...).Sąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 września 1965 r. uznał oskarżoną Urszulę W. za winną tego, że dnia 9 maja 1965 r. w W., pod wpływem silnego wzruszenia w zamiarze pozbawienia życia Tadeusza W., uderzyła go pięciokrotnie obuchem siekiery w głowę, powodując rany tłuczone w okolicy skroniowej prawej oraz rozległy krwiak podoponowy, w następstwie czego Tadeusz W. poniósł śmierć, to jest za winną popełnienia czynu z art. 225 § 2 k.k., i na mocy tegoż przepisu skazał ją na 10 lat więzienia z utratą praw na 5 lat, zaliczając na poczet kary więzienia okres tymczasowego aresztu od dnia 9 maja 1965 r.Od powyższego wyroku wnieśli rewizje prokurator i oskarżona.Rewizja prokuratora, zawierając wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i skazanie oskarżonej za czyn z art. 225 § 1 k.k. na znacznie surowszą karę, zarzuca błędną ocenę okoliczności faktycznych, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że oskarżona działała pod wpływem silnego wzruszenia, aczkolwiek w świetle całokształtu okoliczności sprawy istnieją realne warunki do przyjęcia, iż stan emocjonalny oskarżonej w chwili dokonania przestępstwa nie należał do stanu psychicznego określonego "silnym wzruszeniem". W sytuacji bowiem oskarżonej spożyty alkohol wywołał i wzmógł przeżycia emocjonalne, przy których dopiero zdolna była ona dopiąć swego zamiaru.Natomiast rewizja oskarżonej, zawierająca wniosek o znaczne złagodzenie orzeczonej kary, zarzuca jej rażącą surowość (w stosunku do przypisanego czynu) ze względu na niski poziom umysłowy oskarżonej oraz zdradę małżeńską ze strony męża, który ponadto stale się upijał i maltretował ją.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd.Rewizja oskarżonej jest niezasadna. Słuszne jest natomiast stanowisko rewizji prokuratora.W sprawie bezsporny jest fakt, że oskarżona zadała denatowi śmiertelne ciosy siekierą. Nie kwestionowany jest też fakt, że oskarżona znajdowała się wówczas w stanie wzruszenia. Jednakże pomimo takiego jej stanu rewizja prokuratora słusznie kwestionuje przyjętą przez Sąd kwalifikację prawną czynu oskarżonej, albowiem do zastosowania przepisu § 2 art. 225 k.k. konieczne jest ustalenie nie tylko tego, że sprawca działał pod wpływem wzruszenia, lecz również tego, że stopień i charakter tego wzruszenia, jak również stosunek sprawcy do popełnionego zabójstwa były tego rodzaju, iż wpłynęły w sposób decydujący na sprawcę, który bez tego wzruszenia nie popełniłby zabójstwa, a to wzruszenie w konkretnym wypadku nie zachodzi. Wskazuje na to okoliczność wynikająca z własnych wyjaśnień oskarżonej, że już po przygotowaniu sobie narzędzia zbrodni w postaci siekiery, dla dodania sobie otuchy i dla zrealizowania powziętego zamiaru, bezpośrednio przed zabójstwem wypiła znaczniejszą ilość alkoholu, wprowadzając się w stan zwykłego upojenia alkoholowego. Ten właśnie stan upojenia alkoholowego, a nie stan wzruszenia zadecydował ostatecznie o zrealizowaniu powziętego zamiaru zabójstwa i dlatego w tych warunkach prawidłową kwalifikacją prawną czynu oskarżonej może być jedynie przepis art. 225 § 1 k.k.Jeśli zaś chodzi o karę, to gdy się uwzględni powyższą zmianę kwalifikacji prawnej czynu oskarżonej na surowszą oraz stan nietrzeźwości oskarżonej, jak również duże napięcie jej złej woli wyrażające się w okrucieństwie czynu (bo z całą zaciętością zadawała ona ciosy siekierą śpiącemu mężowi, i nawet wówczas, gdy już nie żył), to w świetle tych danych orzeczoną karę 10 lat więzienia należy uznać za zbyt łagodną, za współmierną zaś z jej winą - karę 12 lat więzienia.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.