II KRn 242/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana S., osk. z art. 7 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 20, poz. 168), po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Radomsku, na podstawie art. 394-396, 400 § 4, art. 383 pkt 3 i art. 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Radomsku wyrokiem z dnia 4 grudnia 1953 r. skazał oskarżonego Stefana S. z art. 7 i 8 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. na karę obowiązkowego pozostania przy pracy dotychczas wykonywanej przez okres jednego miesiąca z jednoczesnym potrąceniem 10% jego uposażenia.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, zarzucając w oparciu o przepis art. 371 pkt 1 k.p.k. obrazę art. 320 k.p.k. przez nienależyte sprawdzenie i rozważenie, czy oskarżony przed opuszczeniem pracy wypowiedział ją w terminie oraz czy otrzymał na czas i w należytej wysokości wynagrodzenie za pracę, które to okoliczności były istotne dla przyjęcia złośliwości jego działania, a więc i w konsekwencji winy z art. 7 i 8 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy. W konkluzji skarga rewizyjna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Radomsku do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Oskarżany Stefan S. był zatrudniony jako robotnik rolny w Nadleśnictwie Państwowym. Z dniem 8 września 1953 r. porzucił on pracę, w związku z czym Rejon Lasów Państwowych w K. złożył wniosek o ukaranie go za naruszenie postanowień art. 7 ustawy o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy. Oskarżony na rozprawie bronił się tym, że pracę zmuszony był porzucić, gdyż wynagrodzenie otrzymywał ze znacznym opóźnieniem i to niepełne, a jedynie pewną część. Sąd Powiatowy obrony oskarżonego nie uwzględnił i prawdziwości jego oświadczenia nie sprawdził, a uznał go za winnego dokonania zarzuconego mu czynu przestępnego wymienionym na wstępie wyrokiem.Złośliwego i uporczywego naruszenia dyscypliny pracy, przewidzianego w art. 7 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 20, poz. 168) może dopuścić się pracownik jedynie w czasie istnienia stosunku pracy, przy czym stosunek pracy może być rozwiązany przez pracownika nawet wbrew woli pracodawcy, w sposób i terminach wskazanych w ustawie normującej stosunek służbowy danego pracownika. Robotnik, o ile wynagrodzenie jego nie było mu wypłacone w umówionych terminach i nie w pełnej wysokości, jest uprawniony na podstawie art. 17 lit. c) rozporządzenia Prezydenta z dn. 16.III.1928 r. o umowie o pracę robotników (Dz. U. Nr 35, poz. 324 wraz z dalszymi zmianami) z uwagi na postanowienia art. 32 tegoż rozporządzenia do rozwiązania umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym. W tym przypadku opuszczenie przez oskarżonego pracy w dniu 8 września 1953 r. nie miałoby cech przestępstwa z art. 7 i 8 ustawy o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy.Sąd Powiatowy, nie sprawdzając tych okoliczności i nie rozważając ich na rozprawie, dopuścił się obrazy art. 8, 320 i 339 lit. a) k.p.k.