I KO 140/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa; Sędziowie: S. Rybczyński, A. Bachrach (sprawozdawca); Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Urszuli M., osk. z art. 8 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury R. P., na podstawie art. 390 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy kwestię prawną:Czy fakt opuszczenia przez Urszulę M. zakładu pracy S.H.P.M. od dnia 29.I 1951 r. przy jednoczesnym złożeniu podania w dniu 31.I 1951 r. z prośbą o udzielenie zwolnienia od obowiązków służbowych i nieotrzymaniu odpowiedzi od kierownictwa S.H.P.M., a następnie przyjęcia pracy maszynistki przez oskarżoną Urszulę M. w Dyrekcji Naczelnej Wojskowego Przedsiębiorstwa Budowlanego z dniem 1.II 1951 r. należy uważać za uporczywe i złośliwe naruszenie dyscypliny pracy w rozumieniu art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r.?rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneNa postawione przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy w trybie art. 390 k.p.k. pytanie prawne: czy fakt opuszczenia przez Urszulę M. zakładu pracy S.H.P.M. od dn. 29.I 1951 r. przy jednoczesnym złożeniu podania w dn. 31.I 1951 r. z prośbą o udzielenie zwolnienia od obowiązków służbowych i nieotrzymania odpowiedzi od kierownictwa S.H.P.M., a następnie przyjęcia pracy maszynistki przez oskarżoną Urszulę M. w Dyrekcji Naczelnej Wojskowego Przedsiębiorstwa Budowlanego z dniem 1.II 1951 r. należy uważać za uporczywe i złośliwe naruszenie dyscypliny pracy w rozumieniu art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. - należało udzielić odpowiedzi jak wyżej z zasad następujących :1. Postawione pytanie zawiera kwestię faktyczną: czy oskarżona Urszula M. dopuściła się w konkretnych okolicznościach sprawy przestępstwa z art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. oraz kwestię prawną: czy samowolne i sprzeczne z prawem rozwiązanie umowy o pracę i porzucenie pracy celem objęcia innej - stanowi naruszenie dyscypliny pracy w rozumieniu art. 7 wyżej wymienionej ustawy.Kwestię faktyczną zawartą w pytaniu Sąd Najwyższy pozostawił bez odpowiedzi, gdyż rozstrzygnięcie jej posiada charakter merytoryczny i należy do sądu orzekającego.Co się tyczy natomiast kwestii prawnej - to art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. w treści swej zawiera autentyczną wykładnię użytego pojęcia "uporczywego i złośliwego naruszenia dyscypliny pracy" wyrażoną w pkt 1 i 2 tegoż przepisu.Przepis art. 7 ma tak długo zastosowanie jak długo trwa stosunek prawny pracy. Z chwilą rozwiązania stosunku pracy w sposób przewidziany obowiązującym prawem - przepis ten oczywiście traci zastosowanie.Porzucenie więc pracy bez rozwiązania umowy w sposób przewidziany prawem oceniać należy, niezależnie od zamiarów pracownika co do swego dalszego postępowania, w płaszczyźnie art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r.