I K 167/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa; Sędziowie: J. Haber, Z. Łukaszkiewicz (sprawozdawca); Prokurator: W. Gajewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zenona B., osk. z art. 7 pkt 2, art. 8 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Generalnego Prokuratora R. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 5 października 1950 r., na podstawie art. 375, 383, 388 § 1 i 394-396 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok oraz wyrok Sądu Grodzkiego w Bydgoszczy z dnia 25 września 1950 r. i oskarżonego Zenona B. z oskarżenia o przypisany mu tymże wyrokiem Sądu Grodzkiego czyn przestępny uniewinnił.Uzasadnienie faktycznePodstawą rewizji Generalnego Prokuratora R. P. jest zarzut obrazy art. 320 k.p.k. i art. 7 pkt 2 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168), polegającej na nieuwzględnieniu treści świadectw lekarskich znajdujących się w aktach, a stwierdzających, że oskarżony ze względu na stan zdrowia nie nadawał się do pracy w kopalni, w związku z czym nie istniała podstawa do uznania, iż działanie jego miało cechy złośliwego naruszenia dyscypliny pracy. W konkluzji Generalny Prokurator wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizję należy uznać za zasadną.Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozpoznając sprawę w trybie rewizji nie zanalizował treści świadectw lekarskich, z których wynika, że oskarżony nie nadaje się do pracy w kopalni, i przeniósł ciężar zagadnienia na niedopełnienie przez oskarżonego obowiązku powiadomienia kierownika kopalni o swym stanie zdrowia. To zaniedbanie oskarżonego uznał Sąd za podstawę do stwierdzenia w zachowaniu się oskarżonego cech złośliwego, w sensie art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r., naruszenia dyscypliny pracy.Stanowisko to jest niesłuszne.Czyn z art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168) może być popełniony tylko złośliwie, a więc w zamiarze bezpośrednim.Nie istnieje zatem możliwość uznania za przestępstwo polegające na złośliwym naruszeniu dyscypliny pracy - takiego działania sprawcy, które nosi cechy lekkomyślności bądź niedbalstwa.W przedmiotowej sprawie zostało stwierdzone, że opuszczenie przez oskarżonego pracy było spowodowane jego złym stanem zdrowia, w stopniu uniemożliwiającym pracę w kopalni - nie posiada więc ono cech złośliwości.Sąd Najwyższy wziął również pod uwagę, iż oskarżony bezpośrednio po opuszczeniu pracy w kopalni, rozpoczął pracę w innym zakładzie w warunkach odpowiadających jego stanowi zdrowia i, jak wynika ze znajdującego się w aktach zaświadczenia, ma opinię pilnego i starannego pracownika.W tym stanie rzeczy należało zaskarżony wyrok uchylić, skoro zaś materiał faktyczny ujawniony na przewodzie sądowym w Sądzie Okręgowym pozwala na wydanie orzeczenia co do istoty sprawy - Sąd Najwyższy uniewinnił oskarżonego z zarzutu popełnienia przypisanego mu czynu.