III K 776/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana K., osk. z art. 7 pkt 1 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. (Dz. U. Nr 20, poz. 168), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Niedzicy z dnia 5 marca 1954 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, art. 378 § 1 lit. a) w zw. z art. 3 k.p.k. zaskarżony wyrok uchylił i postępowanie karne przeciwko Janowi K. umorzył.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Niedzicy z dnia 5 marca 1954 r. Jan K. został skazany na obowiązkowe pozostawanie przez okres jednego miesiąca przy pracy dotychczas wykonywanej z jednoczesnym potrąceniem przez ten okres 10% wynagrodzenia za pracę za czyn przewidziany w art. 7 pkt 1 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy, popełniony przez to, że jako pracownik fizyczny w tartaku opuścił pracę bez usprawiedliwienia.Od tego wyroku założył rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL, zarzucając obrazę przepisu art. 7 pkt 1 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. i wnosząc o uchylenie wyroku i uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Wyrok Sądu został wydany z obrazą przepisu art. 7 pkt 1 ustawy o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy. Ustawowy stan faktyczny tego przepisu wymaga opuszczenia czterech dni pracy w ciągu roku. Wykładnia jednolicie reprezentuje pogląd, że w nawiązaniu do przepisu art. 6 ustawy rok, o którym mówi art. 7 pkt 1, jest rokiem kalendarzowym. Skoro zatem oskarżony opuścił trzy dni pracy w roku 1953 i jeden dzień pracy w roku 1954 czyn jego nie wypełnia znamion przestępstwa i podlega wyłącznie odpowiedzialności porządkowej.Ponieważ w czynie zarzuconym oskarżonemu brak jest znamion przestępstwa, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.