I K 48/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa (sprawozdawca); Sędziowie: Z. Kapitaniak, J. Haber; Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa S., osk. z art. 13 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 20. poz. 168), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Generalnego Prokuratora R. P. od wyroku Sądu Grodzkiego w Oświęcimiu z dn. 29 lipca 1950 r., na podstawie art. 375, 385 pkt 3, 388 § 1, 394 k.p.k. zaskarżony wyrok uchylił, oskarżonego Zbigniewa S. uniewinnił z oskarżenia o to, iż w Państwowej Kopalni Węgla B. opuścił pracę w okresie wykonywania kary orzeczonej wyrokiem Sądu Grodzkiego w Oświęcimiu z dnia 21 czerwca 1950 r. w trybie art. 8 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Grodzkiego w Oświęcimiu z dnia 21 czerwca 1950 r. oskarżony S. został skazany na pozostanie w Państwowej Kopalni Węgla, jako swym zakładzie pracy, przez okres dwóch miesięcy z obniżeniem wynagrodzenia o 15% za to, że jako wozak opuścił pracę w dniach 2-9 czerwca 1950 r. bez usprawiedliwienia, czym dopuścił się przestępstwa z art. 7 i 8 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168).Wspomniany Sąd Grodzki w Oświęcimiu wyrokiem z dnia 29 lipca 1950 r. skazał oskarżonego na podstawie art. 13 cytowanej ustawy za to, że opuścił bez usprawiedliwienia trzy dni pracy w okresie wykonywania kary orzeczonej opisanym wyżej wyrokiem z dnia 21 czerwca 1950 r.Ten ostatni wyrok uprawomocnił się, lecz obecnie zaskarżył go Generalny Prokurator Rzeczypospolitej rewizją nadzwyczajną, w której zarzucił błędną ocenę okoliczności faktycznych, w wyniku której Sąd bezpodstawnie dopatrzył się w czynie oskarżonego S. przestępstwa określonego w art. 13 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168) gdyż w czasie popełnienia czynu, za który oskarżony został skazany na podstawie art. 7 pkt 2 i art. 8 powołanej wyżej ustawy wyrokiem Sądu Grodzkiego w Oświęcimiu z dnia 21 czerwca 1950 r., był on uczniem Górniczej Szkoły Przemysłowej, wobec czego w myśl pkt 2 pisma okólnego Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 maja 1950 r. (Monitor Polski Nr A-66/50, poz. 775) postanowienia ustawy o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy nie miały względem niego zastosowania.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Jak wynika z akt sprawy, skazanie oskarżonego S. z art. 13 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. mogło nastąpić i nastąpiło wyłącznie w oparciu o poprzedni wyrok, skazujący go z art. 7 i 8 tejże ustawy.Wyrok ten jednak został uchylony i postępowanie zostało umorzone dla braku znamion przestępstwa, gdyż oskarżony był poprzednio uczniem Górniczej Szkoły Przemysłowej, z której, jak to wynika z zeznań świadka M., został usunięty nie wcześniej niż 26 czerwca 1950 r., zaś w myśl pkt 2 pisma okólnego Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 maja 1950 roku (Monitor Polski Nr A-66, poz. 775), opartego na art. 19 ustawy o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy, postanowienia tejże ustawy nie mają zastosowania do uczniów szkół przysposobienia przemysłowego. Okólnikiem Ministerstwa Sprawiedliwości z dn. 19.VII 1950 r. Nr 9/50 wyjaśnione też zostało, że powołany wyżej przepis pisma okólnego Prezesa Rady Ministrów dotyczy uczniów wszelkich szkół zawodowych, wykonujących za wynagrodzeniem pracę z tytułu umowy o naukę i odbywających w zakładach pracy zajęcia praktyczne (pkt 4).W tych warunkach zaskarżony wyrok pozbawiony jest podstawy faktycznej, jaką było prawomocne skazanie oskarżonego za naruszenie socjalistycznej dyscypliny pracy w Zakładzie, w którym był zajęty.Czyn oskarżonego, polegający na opuszczeniu bez usprawiedliwienia trzech dni pracy, a według wniosku kierownika zakładu nawet tylko dwóch, sam przez się również nie podlega karze sądowej, jako nie odpowiadający warunkom przewidzianym w art. 7 ustawy z dn. 19.IV 1950 r., który przewiduje karę za opuszczenie co najmniej czterech dni roboczych.Z tych względów orzeczono jak w sentencji.