I K 139/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Haber (sprawozdawca); Sędziowie: A. Dąb, M. Szerer; Prokurator: Z. Pyrzakowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa M., osk. z art. 13 ustawy z dnia 19.IV 1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku b. Sądu Grodzkiego w Wałbrzychu z dnia 6 listopada 1950 r., na podstawie art. 3, 375, 378, 394-396 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie karne w niniejszej sprawie umorzył.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości (art. 394-396 k.p.k.), wniesiona od powyższego prawomocnego wyroku zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę art. 13 ustawy z dn. 19.IV 1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. R. P. Nr 20, poz. 168) przez skazanie oskarżonego, mimo, iż w działaniu jego nie ma znamion przestępstwa dyspozycją tego przepisu określonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Zaskarżony wyrok jest błędny i polega na oczywistej obrazie art. 13 wymienionej ustawy.Uchylanie się oskarżonego od pracy po odbyciu kary aresztu, orzeczonej wyrokiem z dnia 27 lipca 1950 r., nie stanowi występku z art. 13 ustawy z dn. 19.IV 1950 r.Dyspozycja art. 13 cytowanej ustawy obejmuje w szczególności przypadki uchylania się od odbycia kary sądowej, orzeczonej na podstawie art. 8 tejże ustawy, które ustawodawca traktuje jako największe naruszenie socjalistycznej dyscypliny pracy i dlatego przewiduje za nie najbardziej surową sankcję karną w postaci kary aresztu do sześciu miesięcy.Skoro oskarżony odbył już karę dwumiesięcznego aresztu za to, iż uchylił się od odbycia kary sądowej z art. 8 wymienionej ustawy wymierzonej mu wyrokiem z dnia 10 czerwca 1950 r., to wspomniana kara pozbawienia wolności pochłonęła karę sądową, która nałożyła nań obowiązek pozostawania przez okres jednego miesiąca przy pracy.Zgodnie z art. 9 wymienionej ustawy oskarżonemu nie wolno było rozwiązać umowy o pracę jedynie w okresie odbywania kary sądowej polegającej na wykonywaniu tej samej pracy z potrąceniem części wynagrodzenia, a więc kary z wyroku z dnia 10 czerwca 1950 r. Jeśli zaś za uchylenie się od odbycia tej kary oskarżony był skazany wyrokiem z dnia 27 lipca 1950 r. karą dwumiesięcznego aresztu na zasadzie art. 13 ustawy z dn. 19.IV 1950 r., to tym samym przestał już oskarżonego obowiązywać zakaz rozwiązania umowy o pracę, wobec czego niepodjęcie przez niego pracy po wyjściu z więzienia stanowić może jedynie jednostronne zerwanie umowy o pracę, mogące spowodować dla niego tylko ujemne skutki cywilne.