II KZ 130/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner. Sędziowie: J. Zembaty (sprawozdawca), M. Barciszewski. Prokurator: T. Miernik.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Romana B. oskarżonego z art. 259 k.k., po rozpoznaniu zażalenia adwokata Szczepana M., kierownika Zespołu Adwokackiego nr x w Ł., na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 5 maja 1960 r., którym to postanowieniem kierownictwo tegoż Zespołu obciążone zostało kosztami postępowania wynikłymi z odroczenia rozprawy w tej sprawie, po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, postanowiłuchylić zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki w Łodzi na podstawie przepisu art. 108 k.p.k. obciążył kierownictwo Zespołu Adwokackiego nr x w Ł. kosztami postępowania wynikłymi z odroczenia rozprawy w sprawie Romana B. oskarżonego z art. 259 k.k.Postanowienie swe Sąd Wojewódzki uzasadnił, jak następuje:Adwokat D. został wyznaczony do obrony z urzędu oskarżonego Romana B. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Karnego z dnia 7.IV.1960 r., przy czym zawiadomienie o tym zostało wysłane pod adresem Zespołu w dniu 14.IV.1960 r.Kierownictwo Zespołu, wiedząc o tym, że adwokat D. przebywa w Szpitalu Miejskim Nr 3 w W. od dnia 11.IV.1960 r., nie zawiadomiło o tym kierownictwa Sądu, mimo że na zawiadomieniu o ustanowieniu obrony z urzędu podany był jednocześnie termin rozprawy, która miała się odbyć w dniach 5-7.V.1960 r. Dopiero pismem z dnia 4.V.1960 r. (które wpłynęło do Sądu w dniu 5.V.1960 r., czyli w dniu rozprawy) kierownictwo Zespołu zawiadomiło Sąd o niemożności podjęcia się obrony przez adwokata D., załączając jednocześnie potwierdzenie przyjęcia adwokata D. do szpitala w dniu 11.IV.1960 r.Jak wynika z powyższego, kierownictwo Zespołu, po otrzymaniu zawiadomienia o terminie rozprawy, było dobrze zorientowane, że adwokat D. przebywa w szpitalu i że w tych warunkach nie będzie się mógł podjąć obrony w wyznaczonym terminie, wobec czego o fakcie tym powinno było zawiadomić kierownictwo Sądu. Skoro jednak nie uczyniło tego we właściwym terminie, należy uznać, że odroczenie rozprawy nastąpiło z winy kierownictwa Zespołu Adwokackiego. Z tych więc względów oraz na podstawie przepisu art. 108 k.p.k. Sąd Wojewódzki orzekł jak wyżej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Obciążenie przez Sąd kierownictwa Zespołu Adwokackiego nr x w Ł. kosztami postępowania wynikłymi z odroczenia rozprawy w sprawie karnej Romana B. nie znajduje oparcia w żadnym z obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności w artykule 108 k.p.k. Przepis ten bowiem - jak to wynika z jego sformułowania oraz umieszczenia go w rozdziale I Księgi III k.p.k. zatytułowanym "Świadkowie" - ma zastosowanie do świadków, których nie usprawiedliwione niestawiennictwo lub odmowa zeznań albo przyrzeczenia stały się powodem odroczenia rozprawy. Stosownie do art. 128 § 1 k.p.k., przepis art. 108 k.p.k. ma nadto odpowiednie zastosowanie do biegłych i tłumaczy. Natomiast do adwokatów, którzy spowodowali odroczenie rozprawy z przyczyn nie usprawiedliwionych, nie można stosować artykułu 108 k.p.k. z braku przepisu analogicznego do art. 128 § 1 k.p.k., lecz przepisy normujące ich odpowiedzialność dyscyplinarną.W tym stanie rzeczy orzeczono jak w konkluzji, uznając w związku z tym za zbędne rozpoznanie tych zarzutów zażalenia, które dotyczą merytorycznej niesłuszności zaskarżonego postanowienia.