II KZ 18/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia E. Merz. Sędziowie: M. Barciszewski, K. Wagner (sprawozdawca). Prokurator: W. Anc.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu zażalenia obrońcy Kazimierza S. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Katowicach zapadłe dnia 22 grudnia 1959 r. i orzekające przepadek na rzecz Skarbu Państwa czeku na 740 dolarów Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, na mocy art. 3301, 353 § 2, 358 k.p.c., art. 50 § 1, 85 k.k. postanowiłzażalenie pozostawić bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktyczneZażalenie jest w całości chybione. Zgodnie z art. 85 k.k. w każdym wypadku umorzenia postępowania, a więc i w wypadku umorzenia postępowania z powodu śmierci oskarżonego, sąd może zastosować przepis art. 50 k.k. tytułem środka zabezpieczającego. Dane rozstrzygniecie powinno mieć formę postanowienia stosownie do art. 3301 k.p.k., wobec bowiem umorzenia postępowania na skutek śmierci oskarżonego wyrok nie może być wydany.Cytowane w zażaleniu orzeczenie Sądu Najwyższego III KZ 51/57 zamieszczone w Orzecznictwie Sądu Najwyższego za rok 1957 pod pozycją 43, dotyczy zupełnie innej kwestii, mianowicie formy orzeczenia rozstrzygającego merytorycznie na rozprawie o braku winy oskarżonego.Wbrew wywodom zażalenia zaskarżone postanowienie jest słuszne, gdyż skonfiskowany czek znalazł się w posiadaniu Kazimierza S. w wyniku przestępstwa, co trafnie - na podstawie materiału dowodowego zawartego w sprawie - przyjął Sąd Wojewódzki.