II KZ 2/19

Sygn. akt II KZ 2/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 26 lutego 2019 r., zażalenia A. G., skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k., na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt V WKK […], o odmowie przyjęcia kasacji, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2018 r. Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. odmówiła przyjęcia kasacji skazanego A. G. z uwagi na wniesienie jej przez osobę nieuprawnioną, a nadto po terminie (punkt 2 zarządzenia). Tym samym zarządzeniem, w jego punkcie 1, odmówiono skazanemu A. G. wyznaczenia adwokata lub radcy prawnego w celu sporządzenia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 czerwca 2018 r., w sprawie o sygnaturze V Ka […]. Skazany został pouczony o prawie do złożenia zażalenia na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 zarządzenia, czyli na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez skazanego A. G.. Skarżący zakwestionował uznanie go za osobę nieuprawnioną do wniesienia 2 kasacji. Odniósł się także do podstaw wydania wyroków zarówno przez sąd I, jak i II instancji. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonanie oceny zasadności zażalenia musi poprzedzić zreferowanie dotychczasowego przebiegu tzw. postępowania okołokasacyjnego w sprawie A. G.. Bezspornym faktem jest, że skazany złożył wniosek o doręczenie mu wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt V Ka […], wraz z uzasadnieniem, po upływie ustawowego terminu zawitego. Następnie wnioskował o przywrócenie tegoż terminu (k. 356). Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w P. nie uwzględnił wniosku skazanego o przywrócenie terminu. Po rozpoznaniu zażalenia skazanego na to postanowienie, Sąd Najwyższy utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 25 października 2018 r., II KZ 31/18 (k. 374). Wobec tego kwestia przywrócenia skazanemu terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem została prawomocnie rozstrzygnięta. Niedochowanie terminu, o którym mowa w art. 524 § 1 zd. 2 k.p.k., spowodowało w rezultacie niedochowanie 30 dniowego terminu do wniesienia kasacji, o którym mowa w art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k. W zaskarżonym zarządzeniu słusznie przyjęto, że kasacja nie może być skutecznie wniesiona, gdy nie został skutecznie złożony wniosek o doręczenie orzeczenia sądu odwoławczego z uzasadnieniem. Wyjątki od tej zasady dotyczą sytuacji wniesienia kasacji przed upływem 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 524 § 1 zdanie drugie k.p.k. (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2008 r., III KZ 73/08, Lex nr 424897). Ponieważ w tej sprawie złożenie pisma procesowego skazanego określonego mianem kasacji nastąpiło po upływie 7-dniowego terminu zawitego do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Sądu Okręgowego w P. wraz z uzasadnieniem, słusznie przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, że 30 dniowy termin do wniesienia kasacji nie rozpoczął biegu i obecnie dla skazanego otworzyć się już nie może (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2018 r., V KZ 45/18, Lex nr 2569794). Wobec tego, że kasacja nie może już być skutecznie wniesiona z uwagi na upływ terminu, słuszna była odmowa jej przyjęcia. 3 W tej sytuacji słuszne było również odstąpienie od wzywania skazanego do uzupełnienia braków formalnych jego osobistej „kasacji” przez sporządzenie i podpisanie jej przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, skoro nawet uzupełnienie tego braku formalnego nie mogło skutkować przyjęciem kasacji do rozpoznania (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2018 r., V KZ 45/18, Lex nr 2569794; por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., IV KZ 40/13, Lex nr 1335625). Chociaż pozostaje to już poza ramami zaskarżonego zarządzenia, na marginesie należy zauważyć, że również wyznaczenie skazanemu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia kasacji i wniesienie tegoż środka zaskarżenia z zachowaniem wymogów przymusu adwokacko-radcowskiego, nie mogło skutkować jego przyjęciem do rozpoznania. Ponieważ zaskarżone zarządzenie jest trafne i zgodne z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz z art. 524 § 1 k.p.k., należało utrzymać je w mocy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.