II KZ 31/23

II KZ 31/23 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie M. M. skazanej z art. 189a § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 maja 2023 r., zażalenia obrońcy skazanej na zarządzenie sędziego Sądu Apelacyjnego z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II AKa 210/19 o uznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji za bezskuteczny p o s t a n o w i ł 1. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, 2. kosztami postępowania zażaleniowego obciążyć skazaną. UZASADNIENIE M. M. została skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV K 299/13, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt II AKa 210/19, za czyny z art. 189a § 1 k.k. i in. W postępowaniu apelacyjnym reprezentowała ją obrońca z wyboru, która w terminie złożyła wniosek o doręczenie wyroku Sądu II instancji wraz z uzasadnieniem, natomiast nie wniosła kasacji w imieniu skazanej. W dniu 16 lutego 2023 r. M. M. wystąpiła do Sądu Apelacyjnego w Lublinie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji. Wraz z nim złożyła kasację sporządzoną i podpisaną przez inną niż wcześniej obrońcę z wyboru, II KZ 31/23 2 podnosząc, że była obrońca, wbrew poczynionym z nią ustnym ustaleniom, nie wniosła w sprawie kasacji, o czym skazana dotychczas nie wiedziała. Upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego w Lublinie, zarządzeniem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II AKa 210/19, kierując się treścią art. 126 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 122 § 1 k.p.k., uznał przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji za bezprzedmiotowy, gdyż wniesiony po upływie 7 dniu od powzięcia przez skazaną wiadomości o niezłożeniu przez jej obrońcę kasacji. Aktualna obrońca skazanej M. M. zaskarżyła powyższe zarządzenie w całości, na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. i 438 pkt 2 k.p.k. zarzucając mu obrazę przepisu postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 126 § 1 k.p.k. w związku z art. 122 § 1 k.p.k., polegającą na wyrażeniu oczywiście błędnego poglądu, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia kasacji winno liczyć się od dnia 8 września 2022 r., kiedy to skazana dowiedziała się, że kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego nie została złożona przez obrońcę, a nie dopiero 16 lutego 2023 r., podczas gdy skazana nie miała wiedzy o niezłożeniu kasacji i terminach z tym związanych, tym samym z przyczyn niezależnych od siebie i niezawinionych, nie mogła dopełnić tej czynności procesowej w ustawowym terminie z powodu braku wiedzy w tym zakresie. Stawiając powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowego zarządzenia i przywrócenie skazanej terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 marca 2020 roku, sygn. akt II AKa 210/19. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sędzia Sądu Apelacyjnego, wydając zaskarżone zarządzenie, słusznie zastosował przepis art. 126 § 1 k.p.k. stanowiący, że warunkiem przywrócenia terminu zawitego do dokonania określonej czynności procesowej, jest uchybienie temu terminowi z przyczyn niezależnych od strony oraz złożenie w terminie zawitym 7 dni od daty ustania przeszkody w dotrzymaniu terminu, wniosku o jego przywrócenie wraz z dopełnieniem danej czynności. Stosując ów przepis w okolicznościach niniejszej sprawy, należało przyjąć, że przyczyną niezależną od II KZ 31/23 3 skazanej było niezłożenie w terminie kasacji przez jej obrońcę. O tym fakcie, M. M. musiała dowiedzieć się najpóźniej podczas zapoznawania się z całością akt sprawy w Zakładzie Karnym w dniu 8 września 2022 r. Od tego więc dnia biegł dla niej siedmiodniowy zawity termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji. Tymczasem wniosek taki M. M. złożyła dopiero 16 lutego 2023 r., a więc ponad pięć miesięcy później. W tej sytuacji upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego trafnie uznał, że przedmiotowy wniosek został złożony po określonym ustawowo, w treści art. 126 § 1 k.p.k., siedmiodniowym terminie. Skoro tak, to ta czynność procesowa jako dokonana po upływie terminu zawitego, musiała być zgodnie z art. 122 § 1 k.p.k. uznana za bezskuteczną. Ponieważ w sprawie nie zachodzą podstawy do uwzględnienia złożonego w sprawie zażalenia, gdyż nie przedstawiono w nim żadnych argumentów podważających to kluczowe ustalenie, zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy, w kwestii kosztów postępowania zażaleniowego rozstrzygając na podstawie 636 § 1 k.p.k. [ł.n]