II KZ 43/26

II KZ 43/26 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka w sprawie T. R. oskarżonego o czyn z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. osobistego zażalenia oskarżonego T. R. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł pozostawić zażalenie bez rozpoznania jako bezprzedmiotowe. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego T. R. wyrokiem z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt II AKa 104/21 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Po wydaniu wyroku na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec T. R. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 20 października 2026 r. Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego. Po jego rozpoznaniu, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2026 r., II KZ 38/26, zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uchylił wobec T. R. orzeczenie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania. II KZ 43/26 2 W dniu 12 sierpnia 2026 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego osobiste zażalenie oskarżonego na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., o zastosowaniu wobec T. R. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W zażaleniu tym oskarżony zarzucił brak istnienia wobec niego przesłanek do stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w szczególności z art. 249 § 1 k.p.k. i z art. 258 § 2 k.p.k. W konkluzji wniósł o niestosowanie wobec niego tego śropdka zapobiegawczego. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Osobiste zażalenie oskarżonego T. R. należało pozostawić bez rozpoznania jako bezprzedmiotowe. Sąd Najwyższy podziela pogląd, że skoro zaskarżone obecnie przez samego oskarżonego postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania było już przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego na skutek rozpoznania zażalenia obrońcy oskarżonego i zostało ono zmienione (uchylono ten środek zapobiegawczy), to obecnie nie powinno być ponownie rozpoznawane kolejne zażalenie zarówno z powodu przeszkody prawomocnego zakończenia postępowania w tej materii, jak i z powodu bezprzedmiotowości tejże skargi. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. [J.J.] [a.ł]