III K 471/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak (sprawozdawca).Sędziowie: M. Dźbikowski, W. Dąbrowski.Prokurator: I. Druski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka W. i Leona W., oskarżonych z art. 215 § 1 i § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 18 lutego 1960 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 4 oraz 3 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w części skazującej oskarżonego Franciszka W. i Leona W. i postępowanie karne co do tych oskarżonych umorzył.Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 18 lutego 1960 r. skazani zostali: Franciszek W. z art. 215 k.k. na 8 miesięcy aresztu za to, że w okresie od 1951 r. do lipca 1956 r. w E. jako majster robót sanitarnych Miejskiego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego, przez podjęcie się kierownictwa robót instalacyjnych, a w szczególności urządzenia do ogrzewania wody w budynku internatu szkolnego mimo nieposiadania ku temu odpowiednich kwalifikacji zawodowych, wadliwie zainstalował to urządzenie, sprowadzając tym samym niebezpieczeństwo wybuchu, przy czym działał nieumyślnie, oraz Leon W. z art. 215 § 1 k.k. na 1 rok więzienia za to, że w okresie od 1951 r. do lipca 1956 r. w E. jako inspektor nadzoru odbudowy internatu szkolnego, przez dopuszczenie do użytkowania wadliwie zainstalowanego urządzenia do ogrzewania wody, sprowadził niebezpieczeństwo wybuchu tegoż urządzenia.Od tego wyroku założyli rewizje obaj oskarżeni.Rewizja oskarżonego Franciszka W. zarzuca:1) obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 86 lit. c) k.k. oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o amnestii (Dz. U. Nr 11, poz. 57), przez skazanie oskarżonego, pomimo że nastąpiło przedawnienie ścigania czynu popełnionego w 1951 r.,2) błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez nierozważenie obrony oskarżonego, że w 1951 r. zainstalował prawidłowo bojler wieloczerpalny ciśnieniowy, posiadający należyte zabezpieczenie.Rewizja oskarżonego Leona W. zarzuca:1) obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 215 § 1 k.k., przez skazanie oskarżonego z tego przepisu karnego oraz błędne uznanie tak przypisanego mu przestępstwa za przestępstwo trwałe oraz obrazę przepisu o amnestii z dnia 22 czerwca1952 r., która powinna mieć w sprawie niniejszej zastosowanie,2) błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez pominięcie, że bojler, którego instalację miał nadzorować oskarżony, został zdjęty w 1952 r. i wymieniony w 1956 r. na inny, przy czym nowy bojler zainstalowany w 1956 r. był innego rodzaju niż bojler zainstalowany w 1951 r.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Słuszny jest pierwszy zarzut rewizji oskarżonego Franciszka W. Przestępstwo z art. 215 k.k. nie jest przestępstwem trwałym, które polega przecież nie tylko na spowodowaniu czynem pewnego stanu, lecz i na utrzymywaniu w ten sposób wytworzonego stanu przestępnego (np. art. 248 k.k.). Skoro przypisane oskarżonemu Franciszkowi W. przestępstwo zostało popełnione w 1951 r., to - stosownie do art. 86 lit. c) k.k. - w 1956 r. nastąpiło przedawnienie ścigania tego przestępstwa. W sprawie niniejszej zaś ściganie wszczęto dopiero w 1959 r., tj. wtedy, kiedy nastąpił wybuch bojlera innego niż ten, który zainstalowali oskarżeni Franciszek W. i Leon W. Zbędne staje się wobec tego rozpoznawanie dalszych zarzutów rewizji oskarżonego Franciszka W.Jeśli chodzi o oskarżonego Leona W., to - zdaniem Sądu Najwyższego - oskarżonemu temu błędnie został przypisany czyn z art. 215 § 1 k.k., gdyż w materiale dowodowym sprawy brak podstaw do przypisania temu oskarżonemu winy umyślnej sprowadzenia niebezpieczeństwa katastrofy. Stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do winy tego oskarżonego jest następujące: "(...) jako człowiek wykształcony z dużą praktyką budowlaną przewidywał, że powinien nadzorować ze znajomością rzeczy wykonanie prac związanych z urządzeniem do ciepłej wody, gdyż poleganie na innych pracownikach może spowodować wadliwe założenie tych urządzeń, w rezultacie spowodować niebezpieczeństwo wybuchu kotła, i godził się na to". To nie dość jasne stanowisko narzuca w istocie oskarżonemu obowiązek przewidywania skutku przestępnego, a więc postać winy nieumyślnej. Winy nieumyślnej oskarżonego Leona W. można by się dopatrzyć jedynie w zakresie działania na szkodę interesu publicznego i prywatnego przez niedopełnienie obowiązku nadzoru, a więc w zakresie przestępstwa z art. 286 k.k. W tym wypadku jednak też mamy do czynienia z przedawnieniem ścigania na podstawie art. 86 lit. c) k.k.Z przytoczonych wyżej względów postępowanie karne co do oskarżonego Franciszka W. i Leona W. należało umorzyć.