III K 504/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Antoniego F., osk. z art. 215 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 10 lipca 1956 r. na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 10 lipca 1956 r. został skazany Antoni F. z mocy art. 215 § 1 k.k. na 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 2 lat - za to, że spowodował niebezpieczeństwo katastrofy w komunikacji lądowej przez to, że w stanie silnego upojenia alkoholowego prowadził samochód ciężarowy marki "Star 20", nr B-4 B-729, w następstwie czego najechał na przydrożne drzewo, powodując obrażenie ciała u Franciszka W. i znaczne uszkodzenie samochodu.Od tego wyroku Prokurator Wojewódzki w Poznaniu założył rewizję.Rewizja zarzucając obrazę przepisu art. 61 k.k. przez zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary w stosunku do oskarżonego, mimo braku podstaw, z uwagi na nagminność przestępstw z art. 215 § 1 k.k. i wysoki stopień społecznego niebezpieczeństwa tych czynów - wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary przez uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu jej wykonania.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zarzuty rewizji nie są zasadne.Praktyczna możliwość stosowania przepisu art. 61 k.k. nie jest uzależniona od z góry przez ustawę przewidzianych warunków, lecz pozostawiona jest do decyzji sądu.Oczywiście, że prawo sądu do zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie może być realizowane poprzez abstrakcyjny proces rozumowania, ale w oparciu o konkretne ustalenia w sprawie i osobowość sprawcy.Ponadto nagminność przestępstw (z art. 215 § 1 k.k.) i zasada prewencji ogólnej nie może eliminować możliwości stosowania przepisu art. 61 k.k. w konkretnej sprawie, jeśli sąd w drodze wnikliwego i logicznego rozumowania dojdzie do wniosku, że wykonanie kary nie jest niezbędnym warunkiem powstrzymania sprawcy od popełnienia nowego przestępstwa.W sprawie niniejszej Sąd Wojewódzki w pełni docenił stopień społecznej szkodliwości i społecznego niebezpieczeństwa czynu przypisanego oskarżonemu Antoniemu F., uwzględniając zarazem przy wymiarze kary zjawisko nagminności tego rodzaju przestępstw i skazując oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia zachował właściwą proporcję sankcji karnej w stosunku do zawinienia.Jednocześnie jednak Sąd Wojewódzki rozważając prawidłowo ustalone okoliczności, dotyczące osobowości oskarżonego, jego dotychczasowe nienaganne zachowanie, pozytywną opinię z miejsca pracy potwierdzoną bezpośrednio przed Sadem przez świadków S. i D., doszedł tą drogą do wniosku pozwalającego powziąć zasadne przypuszczenie, iż pobyt oskarżonego w areszcie tymczasowym, przebieg rozprawy i treść wyroku będą dla niego dostatecznym środkiem wychowawczym i hamującym przed popełnieniem nowego przestępstwa.W tak przeprowadzonym rozumowaniu Sąd Najwyższy nie dopatrzył się błędu ani faktycznego, ani też logicznego.Skoro jednocześnie wszystkie podniesione w rewizji okoliczności zostały przez sąd należycie rozważone i poza tym rewizja nic nowego nie wnosi do sprawy - Sąd Najwyższy z przytoczonych wyżej względów orzekł, jak w sentencji.