IV K 374/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Gdowski (sprawozdawca). Sędziowie: A. Górski, J. Dziowgo.Prokurator: H. Wolińska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana P. osk. z art. 215 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 27 marca 1957 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 27 marca 1957 r. oskarżony Jan P. został skazany z art. 215 § 2 k.k. na karę 2 miesięcy aresztu za to, że jako kierowca samochodowy Centrali Nasiennej, działając nieumyślnie, prowadził w stanie lekkiego upojenia alkoholowego z nadmierną dla warunków terenowych szybkością samochód ciężarowy marki Lublin Nr rej. E. 91-388 i najechał nim na przydrożne drzewo, powodując uszkodzenie wozu.Od tego wyroku założył rewizję oskarżony.Rewizja oskarżonego, wnosząc bądź o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary przez wymierzenie mu stosownej kary grzywny, bądź o warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, zarzuca:1)obrazę przepisów prawa materialnego - przez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności zamiast kary grzywny,2)wymierzenie kary rażąco niewspółmiernej - przez nieorzeczenie warunkowego zawieszenia wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja oskarżonego nie jest zasadna.Wprawdzie art. 215 § 2 k.k. daje sądowi możność wyboru między karą pozbawienia wolności a grzywną, jednakże w myśl art. 57 § 2 k.k. sąd wymierza w takim wypadku karę pozbawienia wolności, jeżeli skazanie na grzywnę nie byłoby celowe.Celowość skazania na grzywnę należy oceniać nie tylko z punktu widzenia warunków materialnych sprawcy, ale również ze względów wychowawczych dla oskarżonego i wymagań prewencji ogólnej.Oskarżony, jako kierowca, był już skazany za czyn z art. 242 § 1 k.k., a zatem za czyn należący do tego samego rodzaju przestępstw, przy czym kara została mu warunkowo zawieszona. W okresie zawieszenia tej kary oskarżony dopuścił się nowego przestępstwa. Już więc choćby ten wzgląd przemawia przeciwko celowości orzeczenia kary grzywny wobec oskarżonego.Ponadto jeżeli się uwzględni nagminność przestępstw ze strony kierowców oraz stan podchmielenia alkoholem oskarżonego, to należy również dojść do przekonania, że skazanie oskarżonego na grzywnę nie byłoby celowe.Sąd Najwyższy nie znalazł również podstaw do warunkowego zawieszenia oskarżonemu orzeczonej kary, albowiem popełnienie przestępstwa przez oskarżonego pod wpływem alkoholu i jego dotychczasowa karalność nie dają uzasadnionej podstawy do przyjęcia, że oskarżony pomimo niewykonania kary nie popełni w przyszłości nowego przestępstwa.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.