III K 980/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Urszuli P., oskarżonej z art. 242 § 3 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżoną rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 17 września 1957 r. na podstawie art. 375 i 459 k.p.k. i art. 4 dekretu o o.k.s., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy i zwolnił oskarżoną od kosztów postępowania rewizyjnego i opłaty sądowej za drugą instancję.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 17 września 1957 r. IV K 182/57 skazał oskarżoną Urszulę P. z art. 242 § 1 i 3 k.k. na karę 6 miesięcy aresztu z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres lat dwóch - ustalając, że oskarżona działając jako felczerka w dniu 27 marca 1957 r. w Ch. nieumyślnie naraziła życie człowieka na niebezpieczeństwo, przez to, że mimo istnienia podejrzenia uszkodzenia organów wewnętrznych u Stanisława K., kopniętego przez konia w okolicę prawego podbrzusza, nie przekazała go natychmiast na obserwację lekarską do szpitala, w wyniku czego, wzrastające ropne zapalenie otrzewnej, jako następstwo pęknięcia jelita cienkiego, spowodowało jego śmierć.Od tego wyroku założyła rewizję oskarżona z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o uniewinnienie jej względnie o przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.Rewizja zarzuca, że Sąd Wojewódzki pominął okoliczność, iż oskarżona przy uwzględnieniu jej fachowych kwalifikacji nie była w stanie ocenić należycie grożącego K. niebezpieczeństwa, oraz że w działaniu oskarżonej nie mogą się mieścić znamiona występku z art. 242 k.k., gdyż przy tej kwalifikacji konieczne jest pozytywne działanie oskarżonego. Nadto rewizja powołuje się na to, że oskarżona w granicach swych wiadomości dołożyła należytej staranności w opiece nad poszkodowanym, oraz że ma opinię ofiarnego pracownika służby zdrowia, a w swej trudnej pracy nie miała należytej opieki ze strony władz przełożonych, a w szczególności wydziału zdrowia.Wniosek ewentualny o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie został bliżej sprecyzowany, w szczególności rewizja nie wskazuje, jakie okoliczności zdaniem oskarżonej wymagałyby dodatkowego wyświetlenia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna. Sąd Wojewódzki w oparciu o zebrany materiał w sposób wyczerpujący i przekonywający ustalił, że wina oskarżonej polega na tym, iż nie skierowała poszkodowanego Stanisława K. natychmiast do szpitala i że uczyniła to dopiero po 3 dniach, podczas gdy z orzeczenia lekarskiego wynika, że natychmiastowy zabieg operacyjny mógłby uratować życie poszkodowanemu.Okoliczność, że oskarżona w swej praktyce nie spotkała się dotychczas z podobnym przypadkiem, oraz przy uwzględnieniu jej fachowych wiadomości nie była w stanie ocenić należycie grożącego Stanisławowi K. niebezpieczeństwa, nie usprawiedliwia oskarżonej, gdyż fakt, że Stanisław K. kopnięty został przez konia, że nie mógł o własnych siłach przybyć do punktu felczerskiego, że świadek M., przełożony Stanisława K., widząc jego stan, prosił ją o skierowanie poszkodowanego do szpitala, nakazywał oskarżonej, jak to słusznie ustalił Sąd Wojewódzki w oparciu o orzeczenie Zakładu Medycyny Sądowej i biegłego Ch., skierowanie Stanisława K. do szpitala.Błędne jest rozumowanie rewizji, że do przyjęcia występku z art. 242 k.k. konieczne jest ustalenie pozytywnego działania, powodującego narażenie życia ludzkiego na bezpośrednie niebezpieczeństwo, gdyż czynu tego może sprawca dopuścić się także przez zaniechanie, a takie zachowanie Sąd Wojewódzki słusznie oskarżonej przypisał.Pozostałe okoliczności podkreślone w rewizji, mogą mieć tylko wpływ na wymiar kary, a skoro Sąd Wojewódzki momenty te uwzględnił i wymierzył oskarżonej karę łagodną, należało orzec jak w sentencji.