III KK 209/13

Sygn. akt III KK 209/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lipca 2013 r., sprawy M. S. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 10 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 września 2012 r., postanowił : 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego . UZASADNIENIE Kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w puncie I kasacji zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. stwierdzić należy, że przepisy te określają podstawowe zasady procesowe, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez wskazania obrazy konkretnych przepisów służących realizacji tych zasad. Skarżący podnosząc w uzasadnieniu kasacji, że orzekające w sprawie sądy błędnie ustaliły, iż można było na podstawie zebranego materiału dowodowego przypisać skazanemu działanie z zamiarem kierunkowym, tego jednak nie czynił. Natomiast wprost podważa w ten sposób ocenę dowodów, 2 na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne i nie zważając na nadzwyczajny charakter kasacji przedstawia własną interpretację poszczególnych źródeł dowodowych próbując w ten sposób wykazać, że brak było dowodów na przyjęcie, iż skazany wiedział od samego początku, w jakiego rodzaju działaniach ma uczestniczyć i w jaki sposób. Oznacza to, że skarżący pod pozorem naruszenia norm prawa procesowego w istocie podnosi niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz prowadzi nieuprawnioną na tym etapie postępowania polemikę z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez sąd I instancji i skontrolowaną przez instancję odwoławczą. Dodatkowo podnieść trzeba, że skoro Sąd odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżony wyrok nie przeprowadził w postępowaniu apelacyjnym żadnych dowodów oraz nie oceniał na nowo dowodów przeprowadzonych w pierwszej instancji, to nie mógł naruszyć art. 7 k.p.k. Chybiony jest także podniesiony w punkcie II zarzut rażącej obrazy art. 440 k.p.k. poprzez „nie uchylenie lub zmianę na korzyść skazanego zaskarżonego orzeczenia, pomimo że jest ono rażąco niewspółmierne w zakresie orzeczonej kary”. Zgodnie z art. 440 k.p.k., jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażące niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyść oskarżonego albo uchyleniu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Oznacza to, że sąd odwoławczy ma prawo i obowiązek zbadania sprawy pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z urzędu niezależnie od tych granic - w celu stwierdzenia, czy nie zachodzi oczywista niesprawiedliwość wyroku. Do obrazy przepisu art. 440 k.p.k. może zatem dojść jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy nie postąpi w opisany wyżej sposób, a więc nie skontroluje orzeczenia pod kątem jego ewentualnej oczywistej niesprawiedliwości. Wskazana sytuacja procesowa w rozważanej sprawie jednak nie wystąpiła, bowiem w apelacji podnoszono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary, a Sąd odwoławczy zarzuty te rozpoznał i zasadnie nie stwierdził takich naruszeń, które mogłyby mieć wpływ na treść wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny nie mógł więc dopuścić się 3 obrazy art. 440 k.p.k. skoro zajmował się zarzutem leżącym u podstaw argumentacji o rażącej niesprawiedliwości orzeczenia i sygnalizowanego naruszenia nie stwierdził. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 536 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.