III KK 267/25

III KK 267/25 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie Ł.Ś. skazanego z art. 197 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2025 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, p o s t a n o w i ł odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Choszcznie z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II K 74/24, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt IV Ka 1355/24. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Choszcznie wyrokiem z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II K 74/24, uznał oskarżonego Ł.Ś. za winnego popełnienia występku z art.198 k.k. i na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, orzekając dodatkowo środek karny w postaci zbliżania się do pokrzywdzonej oraz nawiązkę na jej rzecz. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone apelacjami obrońcy oraz prokuratora. Sąd odwoławczy wyrokiem z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt IV Ka 1355/24, uwzględnił częściowo argumenty oskarżyciela publicznego i zmienił III KK 267/25 2 zaskarżony wyrok na niekorzyść oskarżonego, uznając go za winnego przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. i orzekając za ten czyn karę 3 lat pozbawienia wolności. Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w całości kasacją obrońcy oskarżonego, który domagał się uchylenia wyroków Sądów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on na uwzględnienie. Zasadą jest, że wyrok winien zostać wykonany niezwłocznie po jego uprawomocnieniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach dojść może do wstrzymania wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Jakkolwiek ustawodawca nie przesądził, jakie konkretnie okoliczności winny decydować o pozytywnej decyzji w tym zakresie, to na gruncie orzecznictwa Sądu Najwyższego wypracowano kryteria, którymi należy kierować się, wydając postanowienie w sprawie wniosku z art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy konsekwentnie stoi na stanowisku, że argumenty podniesione w kasacji niejako już na pierwszy rzut oka powinny świadczyć o oczywistej zasadności postawionych w niej zarzutów i wskazywać na wysokie prawdopodobieństwo jej uwzględnienia. W ten sposób minimalizowane jest ryzyko wykonania wadliwego orzeczenia. Zdaniem Sądu Najwyższego treść sformułowanych w kasacji zarzutów nie pozwala na tym etapie stwierdzić, że z wysokim prawdopodobieństwem okażą się one skuteczne. Oczywiście, w żadnym zakresie nie przesądza to o ostatecznym rozstrzygnięciu, które zapadnie dopiero po pogłębionym rozważeniu podniesionych zarzutów i merytorycznym rozpoznaniu kasacji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy uznał, że brak jest podstaw do skorzystania z fakultatywnego uprawnienia, o którym mowa w art. 532 § 1 k.p.k. [WB] [r.g.] III KK 267/25 3