III KK 326/26

III KK 326/26 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie K.B. skazanej z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2026 r., wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 521/21/N, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 878/24. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie, wyrokiem z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 521/21/N, skazał K.B. za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 286 § 1 k.k., art. 190a § 2 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 284 § 1 k.k., wymierzając za nie kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny oraz orzekając kary łączne: 3 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda. Orzekł także środki kompensacyjne z art. 46 k.k. III KK 326/26 2 Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonej, w której zarzucono obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. Okazała się ona jednak nieskuteczna. Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 878/24, zmienił zaskarżony wyrok tylko o tyle, że uzupełnił podstawę prawną skazania oskarżonej za czyn z art. 190a § 2 k.k. o przepis art. 4 § 1 k.k. Orzeczenie to w całości zaskarżył obrońca oskarżonej. Wskazując na wystąpienie bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art. 378 § 2 k.p.k. wniósł o uchylenie wyroku Sądów drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Został on powtórzony w piśmie obrońcy skazanej z dnia 3 czerwca 2026 r. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Wniosek obrońcy skazanej nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia. Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Stanowisko Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne. O sytuacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym można mówić wówczas, gdy dokonując choćby pobieżnej analizy kasacji, można nabrać przekonania o jej zasadności ze względu na rangę podniesionych zarzutów i ich oczywistą zasadność. Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności kasacji, której rozpoznanie wymaga pogłębionej analizy na rozprawie, stwierdzić trzeba, że mimo wagi III KK 326/26 3 podniesionych w kasacji uchybień, w realiach rozpoznawanej sprawy nie można mówić o oczywistej, wprost rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Dotyczy to również podnoszonego w kasacji uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., którego wystąpienie, z uwagi udział w składzie sądu osób powołanych na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), wymaga – zgodnie z powołaną w kasacji uchwałą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20) – stwierdzenia, że wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust, 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel publiczny, odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianych w niej zarzutów, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym. Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [WB] [a.ł]