III KK 337/26

III KK 337/26 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie E.D. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2026 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 23 września 2025 r., sygn. II K 166/25, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 marca 2025 r., sygn. IV Ka 2128/25. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wieliczce, wyrokiem z dnia 23 września 2025 r., sygn. II K 166/25, skazał E.D. za czyny z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności oraz za czyn z art. 300 § 2 k.k. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego, który zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych i rażącą niewspółmierność kary. Na tej podstawie wniósł o uniewinnienie oskarżonego bądź – ewentualnie – III KK 337/26 2 uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w stosunku do czynu z art. 300 § 2 k.k. wymierzenie kary grzywny w miejsce kary pozbawienia wolności. Apelację złożył również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, formułując zarzut niewspółmierności kary. Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 17 marca 2025 r., sygn. IV Ka 2128/25, zmienił zaskarżony wyrok, wymierzając w miejsce kary ograniczenia wolności karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i orzekając karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 434 § 1 pkt 1-3 k.p.k. W konkluzji kasacji wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ramach kasacji skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Z treści art. 532 § 1 k.p.k. wynika, że wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia zaskarżonego kasacją stanowi uprawnienie, a nie obowiązek Sądu Najwyższego. Fakultatywny charakter tego środka sprawia, że jest on wyjątkiem od wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w. zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych wyroków. Sąd Najwyższy korzysta z tego uprawnienia z dużą ostrożnością, uznając ingerencję w sferę wykonawczą za uzasadnioną jedynie w przypadkach wyjątkowych. Podstawową przesłanką przemawiającą za zastosowaniem tego instrumentu jest wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji, związane z występowaniem poważnych i oczywistych, wręcz widocznych na pierwszy rzut oka uchybień. W takich okolicznościach wstrzymanie wykonania kary zapobiega powstaniu nieodwracalnych skutków dla strony, które mogłyby sprawić, że ewentualne późniejsze uchylenie wyroku okazałoby się bezprzedmiotowe z punktu widzenia ochrony jej praw. W rozpoznawanej sprawie Sąd Najwyższy, przeprowadzając wstępną kontrolę incydentalną, stwierdził brak szczególnych okoliczności uzasadniających odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Zarzuty kasacyjne wymagają pogłębionej analizy, jednak na etapie wstępnym nie pozwalają na III KK 337/26 3 stwierdzenie oczywistości naruszenia prawa. W ocenie Sądu argumentacja skargi nie ujawnia wad tego rodzaju, które już przy pierwszym badaniu akt nakazywałyby natychmiastowe wstrzymanie wykonania wyroku. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel publiczny, odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianych w niej zarzutów, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym. Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji. Co zaś się tyczy eksponowanych w uzasadnieniu wniosku względów rodzinnych skazanego, to jeżeli one występują, mogą stanowić podstawę do stosowania odpowiednich instytucji prawa karnego wykonawczego, co nie leży w gestii Sądu kasacyjnego. Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [WB] [a.ł]