III KK 361/12

Sygn. akt III KK 361/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r., sprawy W. L. skazanego z art. 160 § 3 kk w zw. z art. 160 § 2 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt V Ka […] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt IX K […], p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego W. L. jako oczywiście bezzasadną; 2. obciąża skazanego W. L. kosztami sądowego postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., w sprawie V Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 17 stycznia 2012 r., wydany w sprawie IX K […], którym W. L. został skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 160 § 2 kk, w ten sposób, że zmienił opis przypisanego mu czynu, przyjął, że czyn ten został popełniony nieumyślnie, kwalifikując ten czyn z art. 160 § 3 kk w zw. z art. 160 § 2 kk i przyjmując za podstawę wymierzonej kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności art. 160 § 3 kk, z jednoczesnym obniżeniem orzeczonego przez Sąd Rejonowy środka karnego zakazu wykonywania zwodu lekarza do dwóch lat. 2 Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i, zarzucając „naruszenie prawa procesowego: art. 17 § 1 pkt 10 kpk w zw. z art. 439 § 2 pkt 9 kpk przez orzekanie przez Sąd Okręgowy i wydanie Wyroku skazującego W. L., mimo braku prawidłowego wniosku pokrzywdzonego określonego w art. 160 § 3 kpk”, wniósł o: 1) umorzenie postępowania karnego w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 10 w związku z art. 439 § 1 pkt 9 kpk, ewentualnie: 2) o uchylenie zaskarżonego Wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.” Prokurator Prokuratury Okręgowej w L., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego W. L. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Stanowiska obrońcy skazanego, w żadnym wypadku, nie można podzielić. Już z zawiadomienia o popełnienia przestępstwa (karta 1-3, t. I) jednoznacznie wynika, że J. K., zawiadamiając o przestępstwie, domagała się ścigania i ukarania lekarza za czyn polegający na narażeniu jej męża W. na niebezpieczeństwo utraty życia, wobec nierozpoznania stanu zawałowego, co doprowadziło do jego śmierci. Z ówczesnych zeznań J. K. wynika, że jej wniosek dotyczył zarówno umyślnego, jak i nieumyślnego zachowania lekarza. To, z całą pewnością, był wniosek wystarczający także z punktu widzenia zasad odpowiedzialności za przestępstwo określone w art. 160 § 3 kk w zw. z art. 160 § 5 kk. Jednakże, Sąd Okręgowy, wobec skazania W. L. przez Sąd Rejonowy za przestępstwo umyślne zakwalifikowane z art. 160 § 2 kk i wniosku apelacji obrońcy o ustalenie, że sprawca tego czynu dopuścił się nieumyślnie, na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r. uznał, że podzielenie w tym zakresie stanowiska obrońcy i przyjęcie, ewentualnie, kwalifikacji z art. 160 § 3 kk, wymaga jednoznacznego wniosku pokrzywdzonych (karta 367 i nast., t. II). Już wówczas pokrzywdzona wiedziała, dysponując apelacją obrońcy, że wnosi on o uznanie lekarza winnym przestępstwa nieumyślnego. Wobec tego, w kolejnym dniu rozprawy 27 czerwca 2012 r. (karta 372, t. II), treść pouczenia mogła dotyczyć właśnie tego i tylko tego, co zostało ujęte w protokole, a zakresu pouczenia wówczas obrońca nie kwestionował. 3 Z tego samego protokołu wynika treść oświadczenia pokrzywdzonej, które, bez wątpienia, stanowi wniosek spełniający wymogi określone w art. 12 § 1 kpk. Zatem, nie może być najmniejszych nawet wątpliwości, że obecna na rozprawie pokrzywdzona została prawidłowo pouczona i, mając tego świadomość, złożyła wniosek – art. 160 § 3 kk i art. 12 § 1 kpk. Wobec tego, zarzuty kasacji należało uznać za oczywiście bezzasadne i kasację obrońcy W. L. oddalić. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. aw