III KK 411/24

III KK 411/24 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie T. R. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 25 listopada 2024 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 13 marca 2024 r., V Ka 79/24 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Sławnie z dnia 6 października 2023 r., sygn. akt II K 567/22 postanowił: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. [J.J.] UZASADNIENIE III KK 411/24 2 Sąd Rejonowy w Sławnie, wyrokiem z 6 października 2023 r., uznał T. R. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. i za to skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 42 § 3 k.k. i art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec skazanego kolejno następujące środki karne: dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenie pieniężne. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy w Koszalinie, wyrokiem z 13 marca 2024 r., zmienił pierwszoinstancyjny wyrok w ten sposób, że w miejsce dożywotniego środka karnego z art. 42 § 3 k.k. orzekł zakaz prowadzenia pojazdów na okres 10 lat. Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca i zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego tj. art. 42 § 3 k.k. przez jego zastosowanie, zamiast art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. oraz naruszenie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 107 § 4a i § 6 k.k. poprzez przyjęcie, że nie doszło do zatarcia skazania. Przy tak sformułowanych zarzutach wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Koszalinie wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Niewątpliwie powołanie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. jako podstawy prawnej orzeczenia 10 letniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, w sposób pełny opisywałoby nowoutworzoną sytuację prawną skazanego, to jednak ograniczenie się Sądu Okręgowego do podania wyłącznie art. 42 § 3 k.k., stanowiącego skądinąd podstawę przyjęcia, że w sprawie zachodził ujęty tam wyjątkowy przypadek uzasadniony okolicznościami nie było rażącym naruszeniem prawa mającego istotny wpływ na treść orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. W szczególności brak ten nie będzie miał znaczenia dla toku ewentualnego postępowania wykonawczego z art. 182a k.k.w., albowiem okrojona typizacja zastosowanego ostatecznie środka karnego nie zmieniła stanu rzeczy, że wobec T.R. nie działa już dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. III KK 411/24 3 Analiza drugiego zarzutu kasacyjnego wymagała przede wszystkim zaakcentowania, że analogiczne uchybienie zostało wskazane przez obrońcę w zwykłym środku odwoławczym, a Sąd ad quem stosownie do art. 433 § 2 k.p.k. odniósł się do niego i go rozważył (k. 3 uzasadnienia SO), a na podstawie art. 457 § 3 k.p.k. podał, czym kierował się uznając wnioski apelacji w tym zakresie za niezasadne. W tej sytuacji jedynie dla wzmocnienia argumentacji zawartej w pisemnych motywach orzeczenia Sądu Okręgowego, wypadało z całą mocą podkreślić, że czyn T. R. polegający na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości w dniu 7 lipca 2022 r. popełniony został w powiązaniu z art. 178a § 4 k.k. I to dlatego nie mogło być mowy o zatarciu skazania za ten sam czyn, orzeczonego wcześniejszym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z 30 października 2019 r., skoro w chwili popełnienia czynu w dniu 7 lipca 2022 r., skazany w dalszym ciągu nie spłacił w całości rozłożonego mu na raty świadczenia pieniężnego orzeczonego wyrokiem sądu gliwickiego. Zastosowanie znalazł tu przepis art. 107 § 6 k.k., który blokuje możliwość zatarcia skazania w sytuacji, gdy orzeczony środek karny (w tym wypadku świadczenie pieniężne) nie został wykonany, darowany albo przedawniony. W tym stanie rzeczy, nie dostrzegając potrzeby powtarzania argumentacji jasno wyłożonej w motywacyjnej części zaskarżonego wyroku, która zasługiwała na pełne uznanie, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. [J.J.] [a.ł.]