III KK 86/25

III KK 86/25 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie skazanego I.W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 25 marca 2025 r. wniosku złożonego przez obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt IV Ka 1603/23, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV K 652/21, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Złożony przez obrońców skazanego I.W. - adw. M.M. i W.S. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis ten nie wskazuje co prawda przesłanek, których zaistnienie warunkowałoby wstrzymanie wykonalności zaskarżonego III KK 86/25 2 orzeczenia, to jednak trzeba mieć na uwadze, że stanowi on odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Nie może być więc wątpliwości, że decyzja o skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi być poparta wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, iż wykonanie wyroku mogłoby spowodować dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (por. np. postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21). W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Przeprowadzona na tym etapie, wstępna kontrola sygnalizowanych w kasacji uchybień jakich w postępowaniu odwoławczym dopuścić się miał sąd drugiej instancji, nie potwierdza ich zasadności i tym samym nie pozwala na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa ich uwzględnienia. Podniesiony przez obrońcę skazanego zarzut wskazujący na niezgodność z Konstytucją przepisu art. 14 fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.) nie uprawnia na tym etapie rozpoznania sprawy do kategorycznych wniosków, co do konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku. Wskazać trzeba, że autorzy wniosku nie wskazali aby zapadło orzeczenie, w którym zakwestionowano konstytucyjność tego przepisu, a przywołanie uchwały Sądu Najwyższego w sprawie III PZP 6/22 odnosiło się do innego przepisu niż wskazywany w kasacji. Zarzut ten wymaga pogłębionej analizy na rozprawie kasacyjnej, której termin wyznaczono na 22 maja 2025 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej. [WB] [a.ł]