III KKN 279/98

Sygn. akt III KKN 279/98 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2000 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym: Przewodniczący: SSN – Henryk Gradzik Sędziowie: SN – Halina Gordon - Krakowska (spr.) SN – Andrzej Siuchniński Protokolant – Teresa Jarosławska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2000 r. sprawy M. S. skazanego z art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6 poz. 43 z późn. zm.) z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść (SK V […]) od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. II Kws […] 2 uchyla zaskarżony wyrok i M. S. uniewinnia od zarzucanego mu wykroczenia, a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. U Z A S A D N I E N I E Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1997 r. sygn. II Kws […] uznał M. S. za winnego tego, że w dniach 18/19 czerwca 1996 r. w G. posiadał przy sobie bagnet wojskowy bez wymaganego zezwolenia tj. popełnienia wykroczenia z art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6 poz. 43 z późn. zm.) i na podstawie tego przepisu skazał go na karę 150 zł grzywny. Orzekł nadto sąd – na podstawie art. 27 ust. 3 cyt. ustawy – karę dodatkową w postaci przepadku rzeczy tj. bagnetu wojskowego. Wyrok ten nie podlegał zaskarżeniu (art. 461 kpk). Nie sporządzono też pisemnego uzasadnienia wobec niezłożenia w terminie wniosku. Od powyższego wyroku wniósł kasację na korzyść skazanego Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 1 kodeksu wykroczeń przez uznanie, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu wykroczenia, podczas gdy jego zachowanie nie stanowiło czynu zagrożonego karą przez obowiązującą ustawę. W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna. 3 Z treści zaskarżonego wyroku wynika, że za podstawę skazania sąd przyjął art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o broni, który mógłby znaleźć zastosowanie tylko łącznie z przepisami wykonawczymi dotyczącymi zasad posiadania broni wydanymi na podstawie art. 32 tej ustawy. Wprawdzie w części wstępnej wyroku sąd wymienił jako jeden z elementów kwalifikacji prawnej czynu Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 1936 r. „o zasadach noszenia broni białej”, jednakże ten akt prawny w dacie wyroku nie obowiązywał. Obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na poszczególne rodzaje broni białej ... (Dz. U. Nr 76, poz. 451) nie wymieniało bagnetu wojskowego jako tego rodzaju broni białej, na posiadanie której należy mieć zezwolenie. W tym stanie rzeczy uznanie, że M. S. dopuścił się przypisanego mu wykroczenia, podczas gdy jego zachowanie nie stanowiło czynu zagrożonego karą przez obowiązującą ustawę nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa materialnego tj. art. 1 kodeksu wykroczeń. Mając to na względzie Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i M. S. uniewinnił. Przewodniczący: SSN (Henryk Gradzik) Sędziowie: SN (Halina Gordon – Krakowska) SN (Andrzej Siuchniński) aw f/es